Μια χαρα επαιξε ο Ολυμπιακος προχτες. Εχασε αξιοπρεπως απο μια ομαδα 20 φορες καλυτερη, σε ποιοτητα ποδοσφαιρου, αλλα και σε χρημα. Το θεμα ειναι οτι περισυ, αφτο που φταναμε το πηραμε! Μεχρι εκει μπορουμε. Δεν ειμαστε ουτε Ρεαλ, ουτε Μπαρτσα, ουτε Λιβερπουλ, ουτε Μπαγιερν κι πολλες ακομα κορυφαιες ομαδες. Δεν με στεναχωρει οτι αν και προηγιθηκα 1-0, με κερδισε η Ρεαλ 3-4, με στεναχωρει το οτι προηγιθηκα 1-0 κι ενω ειχα την δυνατοτητα να το κρατησω, με κερδισε ο Παοκ 2-1. Χωρις να θελω να μειωσω την αξια του οποιου Παοκ. Με στεναχωρει το οτι αν και κερδισα μου εβαλε 2 ο Λεβαδιακος στην εδρα μου. Καλη ομαδα εχουμε, ισως την καλυτερη σημερα στην Ελλαδα. Εχουμε ομως προβλημα στην αμυνα που δεν βλεπω να διορθωνεται μεχρι στιγμης.
Εγω θελω αυτο που μπορει ευκολα η ομαδα μου να το παρει, να το περνει.
Συνγχωρεστε με για την ισως ρετρο νοοτροπεια μου, τον Θαναση Μπεμπη ειχα προπονητη, ετσι με εμαθε
Φίλε μου αν ρωτήσεις 50 γαύρους στο νήμα τι "θέλουν", θα πάρεις 50 διαφορετικές απαντήσεις. Μόνο σε ένα συμφωνούμε όλοι. Πρωτάθλημα.
Όπως έλεγε κι ο Σόκρατες, "έχουμε ψύχωση". Σε ένα βαθμό, οφείλεται στα λεγόμενα "πέτρινα χρόνια" όπου μείναμε 9 χρόνια άτιτλοι, όχι μόνο λόγω δικών μας λαθών, αλλά βρήκαν ευκαιρία οι αντίπαλοί μας να μας χτυπήσουν όσο μπορούσαν. Παρότι είχαμε Σαλιαρέλη, Μπανασάκη, Ευθυμίου, Κοσκωτάδες κ σία, είχαν έρθει Προτάσοφ, Σάβιτσεφ, Ντέταρι, Καραπιάλης, Ίβιτς, Μητσιμπόνας, και όμως δεν κερδίζαμε. Κανείς δεν θέλει να τα θυμάται εκείνα τα χρόνια.
Τώρα όμως, μας παρουσιάζεται μια τεράστια ευκαιρία, που όμοιά της δεν ξαναείχαμε ποτέ. Διοίκηση σταθερή, δυνατή, με χρήμα. ο κόσμος καβλωμένος όσο ποτέ με συνεχόμενα sold out, καλοκαίρια ελεύθερα από προκριματικά με ότι αυτό σημαίνει για καλή προετοιμασία, παραγωγικές ακαδημίες με καλή στελέχωση, σχέδια για μεγαλύτερο πιο σύγχρονο γήπεδο και πάνω από όλα, αυτός ο άνθρωπος που κάθεται στον πάγκο.
Βλοσυρός, απαιτητικός, αποφασιστικός, εργασιομανής, ακριβοδίκαιος, επιβλήθηκε αμέσως και κέρδισε τα αποδυτήρια, εξαιρετικός στη δουλειά του, με όραμα και σχέδιο πώς θα φτιάξει την ομάδα κ μελλοντικά πώς την ανεβάσει επίπεδο. Ακόμα και τις στιγμές που η ομάδα δείχνει να καταρρέει, καταφέρνει και έχει τον έλεγχο, πράγμα που απλά δεν γίνεται! Ένα πράγμα χρειάζεται μόνο. ΣΤΗΡΙΞΗ. Ο χοντρός να κόψει τη μαλακία με τα μανατζεριλίκια και να φέρει 5-6 παίκτες από το πάνω ράφι. Πονάμε σε συγκεκριμένες θέσεις βασικών, όπως δεξί μπακ, ένα καλύτερο στόπερ από τα υπάρχοντα, 2 κεντρικά χαφ γιατί ο Μουζα μα΄λλον θα φύγει και τουλάχιστον ένα εξτρέμ να παίζει κ με ανάποδο πόδι.
Από κει και πέρα η Ελλάδα έχει σημασία μόνο για τα πανηγύρια στο τέλος της χρονιάς. Πρέπει να γράψουμε στα αρχίδια μας όλη τη μίζερη παοκοβαζελοχανουμίτιδα των περασμένων και απλά να τους φερνόμαστε σαν να μην υπάρχουν. Καμία σημασία, όμως. Αστους να λένε. Πίστεψέ με, σε 3 χρόνια δεν θα τους βλέπουμε καν. ¨ενα παράδειγμα θα σου πω μόνο. Πέρσι στο ματς με την ΑΕΚ νικάγαμε 4-1 και πήγαμε κ βάλαμε μέσα Ορτα κ Ελ Καβλί ενώ σε 4 μέρες παίζαμε με την Μπόντο πρώτο ματς στα νοκ άουτ. Αποτέλεσμα ? Τραυματίστηκαν και οι 2 και στο πιο σημαντικό ματς της χρονιάς για να μπούμε οκτάδα στο Europa φάγαμε 3 κ μείναμε έξω. Και δεν θα με πείραζε, αν δεν το είχαμε ξανακάνει πολλές φορές στο παρελθόν. Τι να το κάνω τις σφαλιάρες που τους ρίχνουμε ?
Είναι σαν να πηδάς μια μπαζόλα κ να σου λέει θέλω κι άλλο, κι εσύ να σιχαίνεσαι τον εαυτό σου στο τέλος, κιαι να λες άντε και γαμήσου μόνη σου μωρη. Ουστ! Σε βαρέθηκα. Πάω γι α΄λλα. Ήρθε ο καιρός για άλλα.
Θέλει λελογισμένο ρίσκο και να μην κοιτάμε καθόλου πίσω. Η ομάδα μας έχει τέτοια δυναμική που ο Μεντι την έχει αντιληφθεί από το πρώτο δευτερόλεπτο όταν πάτησε το πόδι του στα αποδυτήρια. Ας μην αδικήσουμε τον εαυτό μας πιά, δεν είμαστε για Ελλάδα. Χάρη τους κάνουμε .....
