Είναι απορίας άξιο
πως (υποτίθεται) άσχετοι με την κυβέρνηση άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν
τρέχουν μετά μανίας να υπερασπιστούν οτιδήποτε βγει και την καθιστά υπόλογη σε κάτι...τις περισσότερες φορές με τόση βιασύνη που πάει κόντρα σε οποιαδήποτε λογική...με κατεβατά σεντόνια...εγώ και να με πλήρωναν δεν θα έγραφα τόσα
και να σε βαφτίζουν και τρελό επειδή πιστεύεις ότι ένας υπουργός που γνωρίζει ότι το τρένο είναι σκοτώστρα και δεν κάνει τίποτα αλλά διαβεβαιώνει τον κόσμο να ανέβει.....είναι συνένοχος για τον θάνατο των ανθρώπων που κορόιδεψε....έστω και από την εγκληματική του αμέλεια...
είναι τρελός όποιος πιστεύει ότι η θέση του υπουργού δεν μπορεί να σημαίνει μόνο πολιτική ευθύνη (κούφια)....συριζαίος κατσαπλιάς...
δεν είναι και τόσο "απορίας άξιον".
πρόκειται για στυγνό και απροκάλυπτο κυνισμό που υπαγορεύεται και επιβάλλεται από το αγοραίο πνεύμα του νεοφιλελευθερισμού. αυτό διαμορφώνει σήμερα συνειδήσεις.
όταν το ατομικό οικονομικό συμφέρον τοποθείται πάνω από τις αξίες και τις κατακτήσεις του παρελθόντος (με τον οξύ και αδιάκοπο ανταγωνισμό, την επιδίωξη της οικονομικής επιτυχίας με οποιοδήποτε κόστος -κοινωνικό, ψυχολογικό, περιβαλλοντικό, μορφωτικό- την αποσάθρωση του κοινωνικού κράτους και των κοινών προς όφελος της αγοράς) η ιδιοτέλεια αναγνωρίζεται και επιβραβεύεται ως η κατεξοχήν κοινωνική αξία.
πλέον η αστική δημοκρατία δεν εκπροσωπεί τα -άλλοτε υπαρκτά- διαφορετικά και αντικρουόμενα συμφέροντα, τα οποία όχι μόνο αναγνώριζε αλλά και αναζητούσε προς ανάδειξη και επίλυσή τους ώστε να μην παρεκτρέπονται σε αθέμιτες και αντισυνταγματικές οδούς,
και δεν τα εκπροσωπεί γιατί το συμφέρον σήμερα είναι ένα, ως κυρίαρχη αξία - οπότε είναι λογικό και επόμενο η πολιτική να υποβιβάζεται σε οπαδιλίκι, και μάλιστα στην εγχώρια εκδοχή της πονηρο-βλαχιάς, αυτού του μοναδικού και διαχρονικού τεκμήριου ελληνικότητας.
τουτέστιν όσοι κόπτονται και σκίζουν τα ρούχα τους για τη δημοκρατία, έτσι νέτα σκέτα, όπως οι ακροκεντρώοι του νήματος καλή ώρα, την εννοούν σε αυτό το πλαίσιο και υπό αυτό το πνεύμα, καθώς δεν αμφισβητούν τα θεμέλια της μηχανής που ορίζει σήμερα τον κόσμο και προσδίδει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του στους θεσμούς.
δικά τους παιδιά είναι οι υποστηρικτές της κυβέρνησης. δεν παίζουν ξύλο με τους δυνατούς, παρά κυνηγούν τους κυνηγημένους και περιφρονούν τους αδύναμους -εξ ου και η άνεση του συγχρωτισμού μαζί τους. εξ ου και η αιώνια πρεμούρα τους να καταδικάζουν, όντας κοντόθωροι κρετίνοι που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν δυο γαϊδάρων άχυρα, τα δύο άκρα.
αυτοί μιλούν σήμερα για "δημοκρατία". οι πρώτοι και καλύτεροι τιμητές του πιο αντικοινωνικού πνεύματος.