Κριτικές από abelo7979

Μετά από μια νύχτα εκτεταμένης κατάχρησης αλκοόλ και ελάχιστου ύπνου ξύπνησα σε μια κατάσταση ιδιότυπου αμόκ, από τη μια ήμουν ανεξέλεγκτα καυλωμένος από τις παραισθησιογόνες παραστάσεις της διονυσιακής κραιπάλης από την άλλη ήθελα να πηδήξω ότι κινούταν σε δύο ή ακόμα και τέσσερα πόδια, αφού το ζύγισα λίγο κατέληξα στο συμπέρασμα πως το Μεταξουργείο ήταν μονόδρομος.
Τα βήματα μου με έβγαλαν στο 45άρι της Κωλο-νού, εκεί παρουσιάστηκαν η Νι-κωλ και η Ντανιέλα, τη δεύτερη πρέπει να την είχα ξαναπάρει αλλά ανάθεμα και αν θυμόμουν, αυτό που σίγουρα δεν θα ξεχάσω ήταν οι μαυριδές, λατίνικες κυτταριδοκωλάρες τους, το να τις πάρω στο ταπεινό αντίτιμο των δέκα ευρώ δεν ήταν απλά vfm, ήταν κανονική ληστεία.
Η μάχη που ακολούθησε στην κάμαρα ήταν σύντομη αλλά λυσσαλέα, καθώς μετά τα τυπικά προκαταρκτικά μου έστησαν αυτό το θεσπέσιο θέαμα στο στενό κρεβάτι το οποίο όρθιος γευόμουν πότε μπαίνοντας στην μια τρύπα και πότε στην άλλη. Να γαμάω την Νι-κώλ twerking η Ντανιέλα, να γαμάω την Ντανιέλα να μου τρίβει την μαυριδερή, κοινόχρηστη μούνα της στα μούτρα η Νι-κώλ με το βλέμμα της άρρωστης πουτάνας της που η μοίρα την ξέβρασε σε αυτό το τρισάθλιο καταγώγιο.
Η εμπειρία ήταν μυσταγωγική, ένα συμφωνικό ορατόριο που μόνο οι σκληροί μύστες μπορούν να καταλάβουν την ώρα που κάποιοι πάνε στις δουλειές τους και κάποιοι άλλοι δέρνουν τις γυναίκες τους. Το παιχνίδι δεν ήταν εγκεφαλικό αλλά βαθιά σαρκικό τόσο ώστε να με οδηγήσει σε μια ιδιότυπη έκσταση. Βγαίνοντας από το τσαρδί στο καυτό Αττικό τσιμέντο μια ρήση του Μπουκόφσκι στριφογύρισε μέσα μου: "Ο έρωτας είναι για τους καθολικούς, τους κιθαρίστες και τους σκακιστές". Υγιαίνετε...

Ο δρόμος με έβγαλε τα ξημερώματα, μετά από τσάρκα στα μπαράκια, στην πλατεία Καραϊσκάκη. Ήμουν αρκετά καυλωμένος για να μαζευτώ και τα τσαρδιά αρκετά κοντά ώστε να αγνοήσω τον πειρασμό. Πήγα καρφωτός στο 45 μετά από κριτική έγκυρου μύστη με την προσδοκία να πετύχω κάποια εξωτική κωλαρού, στο πορνομώλ υπήρχαν δύο λατίνες που πληρούσαν τα κριτήρια και μια αδιάφορη ρωσίδα. Επέλεξα την Οριάνα ως την πλησιέστερη στις διεστραμμένες φαντασιώσεις μου.
Εμφάνιση τυπική μεταξουργείου με μεγάλη κυταριδοκωλάρα, φτιαγμένα βυζιά και τατουάζ, ένα ακόμα φτηνό εισαγόμενο προϊόν δηλαδή από μια χώρα παρία απευθυνόμενο σε αντίστοιχους ναυαγούς που μπορούν, έναντι πινακίου φακής, να παραβιάσουν τις κοινόχρηστες οπές της. Η συνθήκη ήταν ιδανική. Η Οριάνα έβγαλε το στριγκάκι της αποκαλύπτοντας όλη την πανδαισία κρέατος και ξεκίνησε μια σκουφάτη μεταξουργιώτικη πίπα, ακολούθως στήθηκε στα τέσσερα και ξεκίνησε να τον τρώει αγόγγυστα. Ανάμεσα στα πλαφ πλουφ της τροφαντής κωλάθρας της μεταφέρθηκα νοερά στην άλλη άκρη του ατλαντικού. Έξω ήταν μια γλυκιά νύχτα που έπεφταν πυροβολισμοί, οι ναρκέμποροι έπαιρναν τις καρωτίδες για λάφυρα με σκουριασμένες ματσέτες και οι συμμορίες απήγαγαν δεκάχρονα κοριτσάκια.
Τελειώνοντας ένιωσα τυχερός που δεν ήμουν σε κάποια κωλοτρυπίδα του πλανήτη μα μπορούσα με ένα ταπεινό δεκάρικο να γευτώ τους καρπούς της, από την άλλη πάλι οι νύχτες στο Καράκας ίσως να είναι πιο γλυκιές, και οι γυναίκες με αυτή τη δοτικότητα της σάρκας να κρατάνε στα χέρια τους τα κλειδιά της πραγματικής ευτυχίας, νοικιάζοντας την για λίγα λεπτά σε απόκληρους, αποστάτες και ναυαγούς της ζωής...

Μετά από ένα χορταστικό τριήμερο στο Βερολίνο όπου είχα την πρώτη μου σεξουαλική εμπειρία με Ιρανή την οποία γνώρισα σε ένα μπαρ και σοδόμισα μέχρι πρωίας εξακολουθούσα να αναζητώ πρόθυμο κουλούρι. Γενικώς τα τελευταία χρόνια αρχίζω να αποκτώ μια μικρή εμμονή με το anal η οποία δεν γνωρίζω αν με πατημένα τα δεύτερα -άντα οφείλεται σε κάποιο υποσυνείδητο κάλεσμα του προστάτη ή την κλασική φροϋδική θεωρία. Όπως και να χει έκλεισα τη Βανέσα κυρίως γιατί η καρτέλα της περιλάμβανε σοδομισμό.
Πρόκειται για ένα μπαμπάτσικο μωρό, με αφράτη κυτταριδοκωλάρα και μαγκιόρικο πρόσωπο που κάποιες φωτογραφίες το αδικούν (ιδιαίτερα αυτές με το μαύρο νυχτικό). Στον αγώνα μετά από ένα αναγνωριστικό ξεμούνιασμα περάσαμε στο παρασύνθημα και ξεκίνησε η παρά φύσιν διείσδυση με τις στροφές να εναλλάσσονται. Η Βανέσα έβγαζε φυσικά βογγητά χωρίς θεατρινισμούς ενώ όσες φορές τον τράβηξα έξω αφενός είδα τη σούφρα της μπουρί αφετέρου το εργαλείο πεντακάθαρο, ένδειξη πως πρόκειται για συνειδητοποιημένη και έμπειρη ξεκωλιάρα.
Το τελείωμα ακολούθησε τσιγάρο με την ίδια να παραπονιέται γελώντας πως της έκανα τον κώλο φινιστρίνι, έτσι για δεύτερο γύρο την έβαλα να μου κάνει twerk όσο απολάμβανα το τσιγάρο μετά συνοδείας ποτού. Συμπερασματικά προτείνεται για τους λάτρεις του πρωκτικού καθώς αποτελεί από τα πιο τίμια που κυκλοφορούν στην αγορά, οι υπόλοιποι μάλλον θα χρειαστεί να προσπεράσουν...

Ξεκινάω μάνι μάνι με τ' αρνητικά για να μπω μετά στο κυρίως πιάτο. Δεν κάνει πρωκτικό ενώ το γραφείο το ανακοινώνει (εδώ δεν κατηγορώ την ίδια), δεν δέχεται 69 (εδώ τα σχόλια περιττεύουν). Κατά τ' άλλα πρόσχαρη και επικοινωνιακή κοπέλα αρκεί να κατέχεις τα βασικά πορτουγκέζ καθώς δεν ξέρει ούτε τα εσπανιόλ. Κώλος ωραίος μπαμπάτσικος, στήθος καλό στην όψη αλλά κακό στην αφή, πρόσωπο με λίγα καυλόσπυρα αλλά όμορφο, είναι κοινώς το ζουμερό ξεκωλάκι που θα δεις σε κάνα beach bar και θα σου γυαλίσει. Η ανατροπή ήρθε αφού μετά από παρατεταμένο πιστόνιασμά στα τέσσερα τη γύρισα missionary και εκεί με έπιασε και με πλάκωσε στα γλωσόφιλα οπότε τρόπον τινά απέφυγα το φόλιασμα.
Σε γενικές γραμμές mas ou menos που λέμε και στη γλώσσα της, δεν τα έκαψε τα λεφτά αλλά ούτε και τα τίμησε...

Σε ένα δυστοπικό τσαρδί βγαλμένο από κάποιο μακρινό ολοκαύτωμα, όπου θα αποτελούσε ιδανικό υγροβιότοπο για την ανάπτυξη κατσαρίδων και άλλων αρθρόποδων αλλά σίγουρα όχι τη διαβίωση του ανθρώπινου είδους, μπήκα αναμένοντας την πραμάτεια. Η ύπαρξη άλλων φυλών με μετέφερε σε κάποιο μαχαλά της Λαχόρε όπου μικρά παιδιά κάνουν βουτιές σε ανθρώπινα υπολείμματα και βιομηχανικά κατάλοιπα και έτσι καθώς ήμουν τυλιγμένος από τις παραισθήσεις μπροστά μου εμφανίστηκαν δύο γιγάντιοι, υπερφυσικοί κώλοι.
Ο ένας ήταν πιασμένος οπότε διάλεξα ίσως τον λίγο μεγαλύτερο δεύτερο με την κάτοχο του να ονομάζεται Λουσίτα ή κάτι τέτοιο. Μικρή σημασία άλλωστε είχαν οι λεπτομέρειες μπροστά στη μεγάλη εικόνα. Κι έτσι πάνω σε ένα στρώμα με ασθένειες σαν αυτές που είχαν οι κουβέρτες που πέταγαν οι κονκισταδόροι στους ιθαγενείς προγόνους της ξάπλωσα προκειμένου να γευτώ αυτά τα τεράστια κωλομέρια. Σε ένα υπεραπλό πρόγραμμα του δεκάευρου αυτή η θέα είναι το μόνο που μπορείς να περιμένεις καθώς πιστονιάζεις στα τέσσερα και για να λέμε την αλήθεια το λες και υπεραξία.
Όπως και να χε έφυγα ευχαριστημένος και ευτυχής, αυτά τα λίγα λεπτά έντονων παραισθήσεων ήταν αρκετά ώστε να υπομείνω την πεζότητα της πόλης και της θλιβερής καθημερινότητας της. Για παν ενδεχόμενο ωστόσο έκλεισα ένα συνεργείο απεντόμωσης, θα έρθουν από Δευτέρα...

Η αλήθεια ήταν πως μου είχαν σπάσει τα νεύρα, όποια escort ήθελα δεν ήταν διαθέσιμη και οι επιλογές μου ήταν απελπιστικά περιορισμένες, την Samantha λοιπόν τη πήρα χωρίς ιδιαίτερες προσδοκίες πέρα του γεγονότος πως μου άρεσε το πρόσωπο της που από κοντά αποδείχτηκε ακόμα πιο όμορφο. Καμιά φορά ωστόσο οι χαμηλές προσδοκίες οδηγούν όχι μόνο στη διάψευση τους αλλά στο βέλτιστο αποτέλεσμα. Εξηγούμαι...
Η Σαμάνθα είναι το γκομενάκι που θα δεις στο παλιό Τέξας (για τους σκληρούς μύστες) και θα σου γυαλίσει. Δεν έχει πλαστικές, δεν είναι μπίμπο, είναι το εν δυνάμει ξέκωλο γκοθάκι. Στα του αγώνα μπήκε ψαρωμένη σαν κλασική λατίνα, στα του αγώνα άρχισε να λύνεται σιγά σιγά, εν τέλει αποδείχθηκε τζιμάνι...
Είναι καλή κοπέλα και ωραίος χαρακτήρας, δεν σε εμπνέει για αγριάδες αλλά για gfe αν γουστάρεις ροκιές, ανάποδους σταυρούς και πεντάλφες, θα ξαναπροτιμηθεί, ιδανικά σε μια νύχτα Αυγουστιάτικης Πανσελήνου...

Καλά ρε abelo, χτύπησες το σου κου νέτο σένιο, ψηλό, δικηγoρινα εφοπλιστικού δικαίου και χτες πήγες και πήρες τη mamacita από τις φαβέλες του Μεντεγίν; Εύλογη η απορία σας κύριοι αλλά ίσως γνωρίζετε καλύτερα από τον καθένα πως το μουνί είναι το άγιο δισκοπότηρο. Όσοι κοινωνούν τα ζουμιά του εξασφαλίζουν μακροζωία και ευτυχία ενώ οι υπόλοιποι εισπράττουν παντόφλα, κρεβατομουρμούρα και ασθένειες.
Έχοντας αυτά κατά νου κατέβηκα στη γαμιστρώνα και παρήγγειλα τη Malory, δεν έψαχνα για μοντέλο αλλά το τσουπωτό, γυφτοειδές της διπλανής πόρτας, με το που αυτή άνοιξε οι προσδοκίες μου δεν διαψεύστηκαν. Η κοπέλα εμφανισιακά παραπέμπει σε μεταξουργείο και ίσως ο μόνος λόγος που κάνει βίζιτες είναι πως σαν τον Igor Tudor διαθέτει καλό μάνατζερ. Ο κώλος της είναι χοντρός όχι όμως από επέμβαση αλλά τα τάκος και τα μπουρίτος, το σώμα της αγύμναστο με αρκετά αντιαισθητικά τατουάζ, το πρόσωπο άγριο αλλά σε κερδίζει το γλυκό και ζεστό χαμόγελο της. Επίσης σε κερδίζει με τις υπηρεσίες της. Στο κωλογαμήσι όπου πληρώθηκε έξτρα τον έφαγε άνετα σε χαλαρούς ρυθμούς για κάνα μισάωρο ενώ στις εναλλαγές έντασης προσαρμοζόταν αγόγγυστα. Αν και της είπα να με τελειώσει με το χέρι μου έκανε μια ωραιότατη πίπα όπου και κατέθεσα.
Σε γενικές γραμμές η Malory κατατάσσεται στην κατηγορία της τίμιας πόρνης, δεν έχει τουπέ αλλά έχει τρία παιδάκια πίσω να θρέψει και το ξέρει, δεν το παίζει ντίβα γιατί δεν την παίρνει αλλά έχει διάθεση να κάνει αυτό που κάνει σωστά, δεν παίρνει πρωτοβουλίες αλλά είναι υπάκουη και δεκτική. Δεν είναι range που το τρέχεις κάθε τρεις και λίγο στο μάστορα, αλλά datsun σκυλί του πολέμου που το παίρνεις και έχεις το κεφάλι σου ήσυχο...

Η επαναληπτική μετά τη μαυρούλα Μπέκυ στάθηκε ακόμα πιο πετυχημένη. Σε αυτό δεν συνέβαλε τόσο η κοπέλα όσο ο κώλος της. Γι αυτό θα άξιζε να αφιερώσω ορισμένες αράδες σε αυτόν.
Ο κώλος της Άντζυς είναι λοιπόν τεράστιος σε σχέση πάντα με τον σωματότυπο της. Μπορεί μεν να είναι φτιαχτός αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία, αφού εκείνος που τον έχει φτιάξει είναι καλλιτέχνης. Στην υφή δεν καταλαβαίνεις καμία προσθήκη, καμία παρέμβαση. Και όταν τον έχεις στα τέσσερα δεν σε ενδιαφέρει τίποτα άλλο, δεν υπάρχει ούτε το πριν ούτε το μετά. Ο κόσμος δεν έχει προβλήματα, τα πράγματα δεν πάνε λάθος, ο πλανήτης δεν πάει κατά διαόλου. Ο κώλος της Άντζυς εγκιβωτίζει τον παραλογισμό, νοικοκυρέυει το χάος, τετραγωνίζει τον κύκλο...
Από την άλλη βέβαια η κοπέλα δεν είναι μόνο ο κώλος της, το πρόσωπο της θυμίζει έκφυλη μιλφ (ειδικά με τα γυαλιά), τα βυζιά της είναι σιλικονούχα, μεγάλα αλλά ανάξια αναφοράς. Η συμμετοχή της δεν παραπέμπει σε αστερία, ούτε σε έπιπλο αλλά σε κορμό στα βάθη του Αμαζονίου, αλλά αυτό δεν σε νοιάζει, το μόνο που σε νοιάζει είναι ο κώλος της, γιατί όταν κοιτάς τον κώλο της Άντζυς αυτός σε κοιτάει πίσω...

Στην πλατεία Βασιλέως Πάυλου στην Εκάλη τα πρωινά οι φιλιπινέζες βγάζουν βόλτα τα τσιουάουα καθώς οι κάργιες ασχολούνται με το πεντικιούρ και οι άντρες τους με τις οικονομικές εφημερίδες. Συχνά καθώς διασταυρώνομαι μαζί τους δεν μπορώ να αποφύγω τις δηλητηριώδεις ματιές τους, δασκαλεμένες από τα αφεντικά τους να με θεωρούν ρουφιάνο επειδή ψηφίζω ΟΑΚΚΕ και οδηγώ Range του 2015 συχνά εγκλωβίζομαι από την τοξικότητα τους αναζητώντας άλλα περιβάλλοντα.
Κάπως έτσι κατέβηκα και σήμερα στα αμαρτωλά σοκάκια προς αναζήτηση φτηνής σάρκας. Ξεκίνησα από το Μεταξουργείο όπου τα χαμηλά στάνταρ με ώθησαν στη Φυλής, κουρσεύοντας την Αχαρνών είδα ένα μουνέτο σε στερητικό αμόκ να βρίζει και να μπαίνει στη μέση του δρόμου, κάποια στιγμή το αριστερό στήθος της είχε βγει όλο από το μπούστο (1,5 λεμονάκι) προσφέροντας μου ένα θέαμα που με καύλωσε ιδιαίτερα.
Μπαίνοντας στο 59 η σοβιετική τσατσά με επιτακτικό ύφος με διέταξε, πριν καθίσω, να σηκωθώ για να με δει. «Όπα, μας πιάσανε» είπα μέσα μου βγάζοντας το σύνδρομο καταδίωξης του ασφαλίτη από τα φοιτητικά μου χρόνια, ωστόσο όταν με σίμωσε άρχισε να με χουφτώνει και να μου κάνει κομπλιμέντα ενώ σε λίγα λεπτά με διπλάρωσε και η Μπέκυ, με τα περιθώρια διαφυγής ελάχιστα αποφάσισα να περάσω.
Η γνωστή μαυρούλα Μπέκυ από την Γκάνα άλλωστε δεν σε αφήνει αδιάφορο, έχει όμορφο νεανικό προσωπάκι, αγαλματένιο σκληρό πωπουδάκι, τον χαρακτηριστικό τυμπανισμό της φυλής της και χορταστικά βυζάκια. Η πίπα της είναι άνω του μέσου όρου ενώ στα τέσσερα προσφέρεται για δυνατό πιστόνιασμα, ίσως ήταν και ο λόγος που το πήγα μέχρι τέλους χωρίς εναλλαγή στάσης.
Φεύγοντας μου μπήκε η ιδέα να καυλαντίσω την τσατσά την οποία κράτησα για την επόμενη φορά. Ήμουν άλλωστε τόσο πλήρης και ανακουφισμένος που κάτι με κρατούσε από το να γυρίσω πίσω. Τα μπουρδέλα είναι για τους αρχόντους και όχι για τις λινάτσες σκέφτηκα και έβαλα το κλειδί στη μίζα…

Μετά από ένα τριήμερο σε μυστικό swingers club της Βιέννης όπου καταγάμησα Αυστριακές μιλφάρες και θείτσες η λίμπιντο είχε χτυπήσει κόκκινο, κατηφόρισα στα αμαρτωλά σοκάκια με ελάχιστες αντοχές και εγκράτεια, έτσι βλέποντας το συγκεκριμένο κοντοπούτανο δεν το σκέφτηκα πολύ να μπω. Στη θέα του πενηντάευρου η τσα2 επικαλέστηκε έλλειψη ρέστων οπότε της είπα να μου τη στείλει για μισάωρο, στην πορεία δεν χαλάστηκα καθόλου.
Η Μαρία ούτως ειπείν είναι ένα κοντοπούτανο με αφράτο τσουπωτό κωλί, όμορφο πρόσωπο και βυζί τόσο όσο στη σιλικόνη. Στο εξηνταεννιά είναι κάπως άγαρμπη γιατί πέφτει όλη πάνω σου αλλά ευτυχώς το βάρος της δεν σε συνθλίβει, ωστόσο στα τέσσερα αποζημιώθηκα καθώς λόγω άνεσης χρόνου τη γάμαγα κάνα τέταρτο σε χαλαρό ρυθμό με συνεχή απαξιωτικά κωλοσκάμπιλα. Αφού της έκανα τον ποπό κόκκινο απ τις ξυλιές την έστησα στο νιπτήρα αλλά λόγω ύψους δεν βόλευε. Το τέλος ήρθε σε ιεραποστολικό όπου μου έλεγε πόσο πουτάνα είναι για να της απαντήσω τόσο και περισσότερο...
Συμπερασματικά η Μαρία είναι μια συνειδητοποιημένη πόρνη που ακολουθεί την γνωστή πολιτική του εν λόγω μαγαζιού, δεν κλέβει, δεν φολιάζει και κάθεται να τον φάει καλά...
Υ.Γ: Φεύγοντας η τσα2 με κυνήγαγε για να μου δώσει το δεκάρικο, εξού και το εννιάρι...

Ο,τι αναγράφεται στον τίτλο. Καθαρόαιμη μαύρη φοράδα με μεγάλα καπούλια τα οποία στην συνάντηση τόνιζε μέσα από ένα εφαρμοστό κορμάκι. Επικοινωνία πολύ καλή καθώς τα αγγλικά της για λατίνα είναι επιπέδου proficiency. Η συνεδρία εξελίχτηκε με τα θετικά και τα αρνητικά. Ξεκινάω από τα πρώτα:
Ευγενικός και πρόσχαρος άνθρωπος που σπάει αμέσως τον πάγο αλλά δεν αναλώνεται στο μπλα μπλα για να κλέψει χρόνο. Τόσο όσο. Πίπα σεμιναριακού επιπέδου την οποία πρέπει να διδάσκει σε κάτι αχαΐρευτες συμπατριώτισες της. Κώλος διαστημικός, στα τέσσερα όλα τα λεφτά.
Πάμε τώρα στα αρνητικά. Μια αρκετά έντονη, αλλά όχι δυσάρεστη, μυρωδιά μουνίλας. Μαζί με το τζελ που είχε βάλει έκανε το 69 κώλο οπότε το σταμάτησα. Υπερβολικά και θεατρινίστικα βογγητά και προτροπές τύπου fuck me daddy, αν μπεις στο ρόλο και την αρχίσεις στα μπινελίκια και τα κωλοχάστουκα πιθανόν στρώνει το πράμα, δεν το έκανα...
Συμπερασματικά μια ευχάριστη συνεδρία στα όρια του vfm, δεν θα σου μείνει, αλλά ούτε και θα τα κλάψεις τα 150. Πάμε παρακάτω...

Για να πω την αλήθεια ο λόγος που τη διάλεξα ήταν το πρόσωπο. Μου θύμισε μια πρώην γκόμενα μου με τα έντονα φρύδια και τα δωρικά σπανιόλικα χαρακτηριστικά. Στη χειρότερη είπα θα φάω καμιά λατινοφόλα αλλά ευτυχώς οι χειρότεροι μου φόβοι δεν επαληθεύτηκαν. Η Beatriz έσκασε στην πόρτα σαν το κορίτσι της διπλανής πόρτας με φαρδύ τζινάκι, δερμάτινο τζάκετ και μπούστο που τόνιζε το αβυσαλλέο βαθύ, φτιαχτό ντεκολτέ της, φτιαχτός είναι και ο κώλος της αλλά εδώ μιλάμε για κωλάθρα, λατίνικη για μπάτσες και κρατήματα.
Σε γενικές γραμμές δεν σου βγάζει το πρόστυχο αλλά τη φοιτήτρια της διπλανής πόρτας και ας έχει πατημένα τα τριανταπέντε. Είναι πρόσχαρη, γλυκιά και επικοινωνιακή αν κατέχεις το εσπανιόλ. Δέχεται γλυφομούνι με ευχαρίστηση ενώ στα τέσσερα το μουνολανίδι έπιασε τα 150 ντεσιμπέλ (καλά που οι γείτονες δεν καλέσαν τους μπάτσους).
Σε γενικές γραμμές ήταν μια συνεδρία που τη λες και vfm αρκεί να μη γουστάρεις πολλές αγριάδες και να κλειδώσουν οι χημείες. Θα δοκιμαστεί σε επαναληπτική η σούφρα της την οποία δίνει απλόχερα με έξτρα αντίτιμο. Μέχρι τότε, Υγιαίνετε και, ει δυνατόν αγαλλιάσθε…

Πρωθυστερόγραφο: Η παρούσα κριτική αποτελεί αντικείμενο υποκειμενικής κρίσης και χημείας μεταξύ δύο ανθρώπων, οι περιγραφές είναι ακριβείς ωστόσο αφορούν μια συνεδρία που πιθανώς κάπου ξέφυγε από τα στενά επαγγελματικά όριο, κοινώς dont try this at home...
Στο περβάζι εμφανίζεται η Αφροδίτη, περιβολή λατέξ, μαλλί αγορέ αλα Στεφανί του Μονακό (της φέρνει λίγο) και μάτια...τι να πεις γι' αυτά τα μάτια! Πρώτη ατάκα τι γκόμενος είσαι εσύ. Έχω ήδη αρχίσει να νιώθω λίγο σαν τον Μητσοτάκη αλλά αυτό που θα ακολουθήσει στη συνέχεια δεν μπορώ ακόμα να το διανοηθώ. Επικοινωνία με google και τα λίγα Πορτουγέζικα που έμαθα κατά τη διαμονή μου στο Sao Paolo. Έχω ένα μπουκάλι Grant's στο τραπέζι και του δίνει και καταλαβαίνει, αρχίζουν τα πρώτα γλωσσόφιλα, βαθιά και αισθησιακά, πέφτει στα γόνατα και τον παίρνει στο στόμα σαν υποτακτική σκύλα. Σηκώνεται και ξανά γλωσσόφιλα και χωρός υπό τις ήχους μιας τζαζ μελωδίας. Κρεβάτι.
Στήνεται στα τέσσερα και αρχίζουν οι πρώτες πουτσιές, εκεί χωρίς προειδοποίηση παίρνει τον πάπαρο και τον χώνει στον κώλο της, η σούφρα της πιο πεινασμένη και από παιδάκι της Αφρικής, δεν θέλει απλά πούτσα, τη ζητιανεύει. Αρχίζω και τη γαμάω σαν κομπρεσέρ, γλωσσόφιλα και δαχτύλιασμα στη μούνα της, τρέχουν τα πρώτα υγρά, που σταδιακά γίνονται καρεκλοπόδαρα. Έξω η βροχή μαστιγώνει το παράθυρο και μέσα το σεντόνι γίνεται μούσκεμα. Έχω λυσσάξει, έχω διακτινιστεί σε κάποιο άγνωστο ηδονικό γαλαξία, ξεκινάνε τα κωλοχάστουκα και αυτή να μου λέει πόσο πουτάνα είναι.
Βγάζω τον πάπαρο και χώνω τη γλώσσα στην ορθάνοιχτη σούφρα της, έχει πιάσει κωλάντερο, αρχίζω και φυσάω με όλη τη δύναμη των πνευμόνων μέσα, αρχίζει τα κλανίδια και να με λέει λόκο. Κλανίδι και λόκο. Έχουμε ξεπεράσει το χρόνο αλλά γράφει τα μηνύματα του οδηγού στο μουνί της, ξανά φιλιά και πούτσα. Μέχρι εξάντλησης.
Ντύσιμο αμοιβαία κομπλιμέντα και φιλί, η πόρτα κλείνει πίσω, παίρνω το Grant's και βάζω τρία δάχτυλα να συνέλθω. Σήμερα γράφοντας αυτή την κριτική πέρασαν όλα πάλι μπροστά από τα μάτια μου. Το νου σας αλάνια!

Η Βαλέρια είναι ένα λατίνικο πιπινάκι περισσότερο για τους λάτρεις των σκίνι. Έχει μικροσκοπικό κωλί (το οποίο υπερτονίζει την ανοιχτή σούφρα της), μικρό βυζάκι και το ύψος κοντά στο 1.60. Το δυνατό της σημείο είναι το πρόσωπο το οποίο έχει μια ιδιαίτερη ομορφιά συνδυάζοντας τη δωρικότητα με την αφέλεια. Κατά βάθος ωστόσο πρόκειται για ένα άτακτο πορνίδιο που αντέχει στις υψηλές στροφές και σου ρίχνει λάγνες ματιές όταν ωστόσο θεωρεί πως είναι απαραίτητες. Το μουνάκι της είναι πεντανόστιμο και προσφέρεται για ατέλειωτο σπατουλάρισμα ενώ στο κομμάτι της συμμετοχής δείχνει πως πρέπει να πας με τα νερά της καθώς διακρίνεται από μια νωχελικότητα που μάλλον οφείλεται στην ιδιοσυγκρασία της και όχι σε κάποια χρήση ουσιών. Συμπερασματικά πρόκειται για περίεργο αλλά και πολύ όμορφο πουτανάκι από εκείνα που σε μια άλλη ζωή θα ήθελες να κυκλοφορείς σε κάποιο σαμποδρόμιο, ισχυρό μπόνους ότι μετά το τέλος της συνεδρίας προσφέρεται να σου κάνει μασάζ, σε γενικές γραμμές δεν τα κλαις τα λεφτά σου και προσθέτεις ένα ακόμα εξωτικό γκομενάκι στο παλμαρέ, κατάσταση win-win δηλαδή με δυνατότητα επαναληπτικής...

Τον τελευταίο χρόνο- στο χώρο του αγοραίου έρωτα- επιλέγω αυστηρά λατίνες, οι Μοντιλιανικοί σωματότυποι σε συνδυασμό με το χαμηλό πνευματικό τους επίπεδο εξιτάρει τα γενετήσια ένστικτα σε βαθμό ώστε να επιτυγχάνεται η μέγιστη αιμάτωση. Έτσι βλέποντας την Ιζαμπέλα στο σαλόνι είπα να βάλλω μια ακόμα στο παλμαρέ. Φεύ όμως, το μαυριδερό δέμα, η πεταχτή τερατοκωλάθρα, τα φουσκωτά μαστάρια δεν αφίχθησαν από κάποια φαβέλα του Μεντεγίν αλλά από τη Μόσχα, και αν δεν μου το επιβεβαίωνε με τη βαριά ρωσική προσφορά δεν θα την πίστευα καν. Στην τεχνική της πίπας πάντως ήταν βέρα λατίνα, άτεχνη και μονότονη καθώς της σπατούλαρα με τη γλώσσα την παχιά μουνάρα της πιάνοντας τα τεράστια, σφιχτά κωλομέρια της. Το ντόγκι ήταν μονόδρομος ωστόσο η συμμετοχή της εξακολούθησε να είναι...λατίνικη ενώ το τατουάζ πουτανόσημο χαμηλά στη μέση ενίσχυε την λανθασμένη εντύπωση της καταγωγής της. Η εμπειρία ήταν τόσο σουρεαλιστική που το τέλος με βρήκε για πρώτη φορά τόσο μπερδεμένο...
Φεύγοντας από το τσαρδί σταμάτησα σε ένα Αιγυπτιακό εστιατόριο και σαβούρωσα έναν πατσά τον οποίο τον βρήκα νοστιμότατο. Εν ολίγοις γάμησα μια Λατίνα από τη Μόσχα και έφαγα έναν πατσά από το Κάιρο. Πηγαίνοντας στο αυτοκίνητο ένας Πακιστανός είχε γείρει σαν άρχοντας και στεκόταν πάνω στην πόρτα του Range Rover, γενικώς τα κάνουν αυτά και μετά βάζουν τις φωτογραφίες στο ίνστα για να νομίζουν οι δικοί τους στο Καράτσι πως δεν καθαρίζουν τζάμια αλλά διάγουν ζωή χαρισάμενη, αφού πάντως έδειχνε χαρούμενος ήμουν και γω...

Βρισκόμουν σε ένα σουαρέ στα σύνορα Εκάλης-Διονύσου, οι κλώσες επεδείκνυαν τα τιμαλφή τους ενώ οι άντρες τους κουβεντιάζαν για τις τάσεις του χρηματιστηρίου, υπήρχε κάτι αφόρητα θανατερό στο αποστειρωμένο ενυδρείο της μεγαλοαστικής τάξης, και σίγουρα τίποτα το ερωτικό. Καβάλησα το Range και πήγα στη γαμηστρώνα μου, ήθελα κάτι φτηνό, όχι ιδιαίτερο αλλά που θα αφύπνιζε τις έκφυλες ορέξεις μου. Διάλεξα τη Ρενάτα. Απευθείας από τις φαβέλες του Καράκας, το κορίτσι του διπλανού τσαρδιού, αυτό που θα σε εξυπηρετήσει στο μανάβικο, το μίνι μάρκετ ή την καντίνα με τις φαγίτας. Παχάκια, κυτταρίτιδα, μπούτια, κοιλίτσα όλα κατανεμημένα σε ένα σύνολο που αγγίζει μετά βίας τη βάση, ήταν αυτό ακριβώς που ήθελα. Το ίδιο και οι υπηρεσίες της, τυπικές λατίνικες, τίποτα που να εξάψει κάποιο ιδιαίτερο πάθος, έστω και πληρωμένο. Στη φάση που ήμουν δεν ήθελα κάτι παραπάνω. Μόνο αξιοσημείωτο η ορθάνοιχτη σούφρα της που μαρτυρούσε βουβά πως είχε φάει πολλά μαυριδερά λουκάνικα στη ζωή της, ωστόσο δεν την έδινε και ούτε εγώ είχα ιδιαίτερη όρεξη να τη σοδομίσω. Συμπερασματικά αν σου περισσεύουν τα δίνεις παίρνοντας υπηρεσίες Μεταξουργείου σε καθαρότερα σεντόνια με μια σχετική άνεση χρόνου. Ειδάλλως κατεβαίνεις και περιμένεις στην ουρά με τους Πέρσες...

Αν ζούσαν ο Γκιγιόμ Απολιναίρ, ο Μαρκήσιος ντε Σάντ και ο Λεοπόλδος Μαζόχ θα κοιμόντουσαν με το μπουρδέλα.κομ στο προσκεφάλι τους, βίτσια, κοπρολαγνείες και αμαρτωλά πάθη συνθέτουν έναν πνευματικό πλούτο σε μια εποχή χαρακτηριζόμενη από βαθύ πνευματικό Μεσαίωνα οπού ανοργασμικές φασαίες νανουρίζονται με κινέζικους δονητές και η πιτσιρικαρία της Gen Z την παίζει στο πληκτρολόγιο με instagramable τσολαδιά. Κοινώς το πρόβλημα στην εποχή μας δεν είναι το σεξ, αλλά η αισθητική του σεξ...
Με αυτές τις σκέψεις, αλλά και μια ανίκητη επιθυμία για ούρηση, κατευθύνθηκα στα αμαρτωλά σπιτάκια αποφασισμένος να μπω στο πρώτο κοινόχρηστο χυσοδοχείο αλλά και ουροδοχείο. Η παρουσίαση της Ιζαμπέλας ενεργοποίησε την ικανοποίηση και των δύο αναγκών μου, πρόκειται για ένα γύναιο με πλούσια κλέη που οπωσδήποτε υποσχόταν μια ικανοποιητική συνουσία μετά το άδειασμα της κύστης μου. Πράγματι μετά από ένα ξελαφρωτικό κατούρημα στο νιπτήρα μπήκε μέσα βρίσκοντας με με το κατάρτι σε πλήρη στύση. Εμφανισιακά δεν αποτελεί κάτι αξιομνημόνευτο αλλά σίγουρα πρόκειται για μια νεαρή κοπέλα που τα τρώει τα τάκος της. Κωλάρα, βυζάρες (φυσικές), κοιλάρα ξύπνησαν άμεσα τα γενετήσια ένστικτα. Το σεξ σε δύο στάσεις (ιεραποστολική και ντόγκι) περιείχε άφθονα πλαφ-πλουφ ενώ η μαυριδερή κωλάθρα της υπήρξε ίσως το μοναδικό αξιοσημείωτο αξιοθέατο της βραδιάς. Παρόλα αυτά δεν έχυσα και συνέχισα την βόλτα μου στα ρυπαρά σοκάκια του Μεταξιού τελειώνοντας στην τουμπανιασμένη κωλάρα της Ντανιέλας από το πορνομόλ της (Κολω)νού, δυσκολεύτηκα ωστόσο να βρω τον σωστό τίτλο στη συγκεκριμένη κριτική καταλήγοντας στον συγκεκριμένο, επρόκειτο άλλωστε για μια πραγματική πανδαισία του κώλου...

Σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον οι πόρνες θα είναι ανθρωποειδή, εξελιγμένα με τεχνολογία ΑΙ προορισμένες να ικανοποιούν αγόγγυστα τις γενετήσιες ορμές των πεινασμένων αρσενικών. Θα έχουν φτιαχτές κωλάρες, φτιαχτές βυζάρες, διάθεση για σεξ και βίτσια, θα θυμίζουν ολίγον από τα καρτούν μάγκα που οι Ιάπωνες φιλοτέχνησαν χρόνια νωρίτερα πάντα πρώτοι σε επαφή με το μέλλον ενώ στα καθημάς ακόμα βόσκουμε γίδια (αν το πιάσατε το νόημα).
Σίγουρα πάντως στο εν λόγω μπουρδελάκι τα αφεντικά έχουν πιάσει για τα καλά το νόημα, δυνατή μουσική, τσατσά μέσα στη διάθεση που σαν κονφερασιέ διαφημίζει την πραμάτεια και δύο γύναια που γνωρίζουν τη δουλειά και τη θέση τους στην κοινωνία όπου συνειδητοποιημένα βγαίνουν προβάλλοντας τα κλέη τους και συχνά τρίβοντας τα στα πέη των πεινασμένων κάπρων. Όλο αυτό δημιουργεί μια ατμόσφαιρα ιδιότυπα ερωτική, ούτως ειπείν φερμένης απευθείας από το μέλλον.
Αυτά σκεφτόμουν αναμένοντας την Ιζαμπέλα, το γύναιο μπήκε ευδιάθετο έτοιμο να διεκπεραιώσει το ρόλο της. Επειδή πολλά έχουν ειπωθεί για την κωλάρα της να πως τα εξής. Κατ εμέ δεν είναι κακοφτιαγμένη αλλά αρμονικά σμιλεμένη ώστε να τονίζεται στον αδύνατο σωματότυπο της, επιπροσθέτως τα εμφυτεύματα έχουν απαλή, σχεδόν φυσική, υφή με αποτέλεσμα το ντόγκι να αποτελεί μονόδρομο. Στα του αγώνα έχει γεννηθεί για να γαμιέται και ξέρει πως το μόνο χρυσορυχείο ελλείψει άλλων προσόντων είναι το μουνί και η σούφρα της (που θυμίζει δίευρω), σπάει καλά τη μέση, δίνει φιλιά, κάνει αριστοτεχνικό τσιμπούκι, τα παίρνει στην καταπιόνα και τα φτύνει γενικώς έχει όλο το πακέτο. Εν ολίγοις αποτελεί την πόρνη του μέλλοντος, εξ ου και ο τίτλος της κριτικής ενώ τα αφεντικά δείχνουν να έχουν το επαρκές επιχειρηματικό δαιμόνιο που κάνει τον οίκο να ξεχωρίζει μέσα στο βόθρο της Φυλής. Καλό Φθινόπωρο να έχουμε φίλτατοι...