...η πιο συνηθισμένη ανωμαλία στις συναυλίες είναι διαφορετική. Πρόκειται για το λεγόμενο “ντου”.
Οι θεατές-”κορόιδα” που έχουν πληρώσει εξ ολοκλήρου το εισιτήριο βλέπουν αίφνης στίφη τζαμπατζήδων, στους οποίους άνοιξε διάπλατα τις πόρτες η διοργανώτρια εταιρεία επειδή “δέχεται πιέσεις”, να μπαίνουν μπροστά τους και να απολαμβάνουν τη συναυλία ενώ οι ίδιοι, μολονότι πλήρωσαν αδρά, δε βλέπουν τίποτα. Και φυσικά, ούτε λόγος για επιστροφή των χρημάτων του εισιτηρίου από τη διοργανώτρια εταιρεία στα “κορόιδα”.
Προφανώς η κυβέρνηση, υπό την πίεση του ΔΝΤ, αποφάσισε να βαδίσει στα γνώριμα χνάρια της ανωμαλίας αυτής παίζοντας το ρόλο της διοργανώτριας εταιρείας.
Όταν, βέβαια, βλέπουμε τέτοια φαινόμενα στις συναυλίες, όλοι λέμε “αυτή είναι η Ελλάδα, κανένας κανόνας δεν τηρείται, όλα είναι μπάχαλο” και αγανακτούμε. Τώρα, που το ίδιο “ντου” κάποιοι το βαφτίζουν “αναγκαία απελευθέρωση των αγορών” όχι μόνο σφυρίζουμε αδιάφορα, αλλά ζητάμε να… γενικευτεί κιόλας. Δηλαδή “ντου από παντού”, όπως ριμάρει και κάποιο σύνθημα.