Αρσεναλάκιας
Ανώτατος
- Εγγρ.
- 1 Μαρ 2015
- Μηνύματα
- 4.287
- Κριτικές
- 47
- Like
- 17.843
- Πόντοι
- 13.116
εγω ξερω με μιση ομαδα τους πηγαμε μεχρι 23 ποντους.....ετσι και παιζαμε κομπλε θα εσπαγε η 35 άρα...
οψόμεθα για του χρόνου....
οψόμεθα για του χρόνου....
bull4cuck
Ενεργό Μέλος
- Εγγρ.
- 12 Μαΐ 2012
- Μηνύματα
- 565
- Κριτικές
- 6
- Like
- 989
- Πόντοι
- 366
NAI@antisthenis μετά από απαίτηση του φίλαθλης κοινής γνώμης του site παρακαλούμε όπως τροποποιηθεί το κατωτέρω emoticon με ερυθρόλευκη αμάνικη φανέλα και μούσι αλά Φουρνιέ σιβουπλέ
- Εγγρ.
- 7 Σεπ 2005
- Μηνύματα
- 22.063
- Κριτικές
- 499
- Like
- 43.612
- Πόντοι
- 45.097
.
damiano17
Ανώτερος
- Εγγρ.
- 10 Δεκ 2010
- Μηνύματα
- 2.291
- Κριτικές
- 10
- Like
- 24.166
- Πόντοι
- 7.865
Υπερβολικός ενθουσιασμός για χτες.
1 στα 2 έκανε.
Και για να είμαστε ειλικρινείς πήρε το εύκολο ματσ της ημέρας.
Αύριο δυνατά για τον 6ο τίτλο στα ομαδικά . Αφήνω έξω τα πρωταθλήματα κολύμβησης σε άντρες και γυναίκες.
6 στα 8 σε πόλο, ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, χάντμπολ είναι ένας καλός απολογισμός για τα 100 χρόνια.
Ένα ευρωπαϊκό έλειψε. Έχασε μεγάλες ευκαιρίες και στο μπάσκετ και στο πόλο. Άλλα το να φτάνουν στους 8 και πάνω 4 ομάδες δεν το λες και λίγο.
1 στα 2 έκανε.
Και για να είμαστε ειλικρινείς πήρε το εύκολο ματσ της ημέρας.
Αύριο δυνατά για τον 6ο τίτλο στα ομαδικά . Αφήνω έξω τα πρωταθλήματα κολύμβησης σε άντρες και γυναίκες.
6 στα 8 σε πόλο, ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, χάντμπολ είναι ένας καλός απολογισμός για τα 100 χρόνια.
Ένα ευρωπαϊκό έλειψε. Έχασε μεγάλες ευκαιρίες και στο μπάσκετ και στο πόλο. Άλλα το να φτάνουν στους 8 και πάνω 4 ομάδες δεν το λες και λίγο.
The Saint*
Τιμημένος
- Εγγρ.
- 28 Ιουλ 2010
- Μηνύματα
- 64.909
- Κριτικές
- 93
- Like
- 57.123
- Πόντοι
- 40.655
Συγχαρητήρια.
Παίξατε καλύτερα. Το θέλατε περισσότερο, και το πήρατε.
Τα περί διαιτησίας σε αυτόν τον αγώνα, είναι φαιδρά. Η διαιτησία ίσως να έπαιξε ένα μικρό ρόλο στη διαφορά του σκορ. Σε καμία περίπτωση όμως δεν σας έδωσε το παιχνίδι. Το πήρατε με την αξία σας.
troubakhs
Ανώτερος
- Εγγρ.
- 6 Φεβ 2017
- Μηνύματα
- 74.360
- Like
- 40.762
- Πόντοι
- 5.506
μιλας αψογα...αμα εδινες και εκεινη την 500ρου θα ηταν ολα τελεια
ΑΝΤΖΕΛΟ
Ανώτατος
- Εγγρ.
- 12 Μαρ 2012
- Μηνύματα
- 57.875
- Like
- 57.987
- Πόντοι
- 12.756
250 αδελφε έχουμε εξοδα
troubakhs
Ανώτερος
- Εγγρ.
- 6 Φεβ 2017
- Μηνύματα
- 74.360
- Like
- 40.762
- Πόντοι
- 5.506
οχι ρε αδερφε ...ολα εχουν παει στο θεο...
δλδ ουτε εναν δουραμπεη να μην παμε το κοριτσι?
Νίπλης
Ανώτατος
- Εγγρ.
- 4 Απρ 2013
- Μηνύματα
- 77.101
- Like
- 84.357
- Πόντοι
- 12.756
troubakhs
Ανώτερος
- Εγγρ.
- 6 Φεβ 2017
- Μηνύματα
- 74.360
- Like
- 40.762
- Πόντοι
- 5.506
ΠΕΣ ΤΑ ΡΕ ΝΙΠΛΗ!!! ΟΧΙ ΠΕΣ ΤΑμε 250 στον Δουραμπεη μονο το κερασμενο γλυκο τρως
raopau
Ανώτερος
- Εγγρ.
- 14 Δεκ 2012
- Μηνύματα
- 42.995
- Like
- 26.722
- Πόντοι
- 5.006
ισχυει...ο,τι ηταν να παει στραβά στους τελικούς, πηγε...περα απο την μαλακία του τζουριτς, τραυματιστηκε και ο δαλακουρας που θα εδινε λυσεις στη θεση του χειροτερου κουμεντακη ολων των εποχων...επισης παγενγκ 40 χρονων εσκασε, οπως και ο τραβιτσα κλαταρε...ουσιαστικα μονο με ο περιν επαιξε στους τελικους...
οπότε το συμπερασμα ειναι οτι η διαχειριση του ιταλου κοουτς ηταν τραγικη και δεν εβγαινε ολη η χρονια με 4-5 παιχτες, οταν μαλιστα το παλεψες μεχρι και για φαιναλ φορ στο τσουλου...
ωστοσο, η φετινη απωλεια του πρωταθληματος δεν παυει να ειναι το μεγαλυτερο φιασκο στην ιστορια του ερασιτεχνη μας...γιατι χασαμε απο μια ομαδα επιπεδου λαμιας στο ποδοσφαιρο...
και εμφανιστηκαν παιχτες οπως ο κουμεντακης, ο οποιος σε οποιαδηποτε κανονικη ομαδα θα αποτελουσε ηδη παρελθον...ο κορυφαιος (μη χεσω!) ελληνας ακραιος ειχε στατιστικά που δεν συναντας ουτε στα junior τμηματα υποδομης!!!! ούτε πιασμένος να ηταν απο τους αντιπαλους....συμφωνω οτι του βγηκε η κουραση ολης της χρονιας, αλλα αυτα τα στατιστικα δεν ειναι φυσιολογικα...δεν τα εχω ξαναδει ποτε στην ιστορια του βολευ, και κανονικα θα επρεπε να παρει τον πούλο αμεσα....ή να σταματησει το βολευ οικειοθελως....
olotyxeros
Μέγας
- Εγγρ.
- 10 Δεκ 2011
- Μηνύματα
- 1.767
- Κριτικές
- 26
- Like
- 3.515
- Πόντοι
- 4.827
Ευτυχώς ο Χριστοφιδέλης δεν τον φώναξε Εθνική, αλλιώς τώρα θα είχαμε 2 ήττες αντί για 2 νίκες.
raopau
Ανώτερος
- Εγγρ.
- 14 Δεκ 2012
- Μηνύματα
- 42.995
- Like
- 26.722
- Πόντοι
- 5.006
Πηρε θεση η τραγουδιαρα.
αυτη γιατι θα κανει μηνυση?
επειδη σηκωσανε μια φωτογραφια της απο περιοδικο?
troubakhs
Ανώτερος
- Εγγρ.
- 6 Φεβ 2017
- Μηνύματα
- 74.360
- Like
- 40.762
- Πόντοι
- 5.506
ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΑ ΣΤΟ ΜΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΝΑ ΠΑΙΡΝΩ ΦΙΛΑΘΛΟ.....ΕΙΣΑΙ Η ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ Η ΛΟΓΙΚΗ ΣΤΗΝ ΡΗΜΑΔΑ ΤΟΥΤΗ ΧΩΡΑ
olotyxeros
Μέγας
- Εγγρ.
- 10 Δεκ 2011
- Μηνύματα
- 1.767
- Κριτικές
- 26
- Like
- 3.515
- Πόντοι
- 4.827
Επίσης και ο Ατανασιεβιτς,μεγάλος παίκτης, αλλά όχι επιπέδου Μιλκοβιτς.
brabus67
Σπουδαίος
- Εγγρ.
- 9 Οκτ 2010
- Μηνύματα
- 36.343
- Like
- 19.310
- Πόντοι
- 2.606
Η Επιστροφή του Αίματος: Όταν η γενετική μνήμη ξυπνά για να λιντσάρει την ύβρη.
Στη στρατηγική, όπως και στην τραγωδία, η ήττα δεν είναι πάντα τελική… είναι συχνά προκαταρκτική. Είναι το σκηνικό πριν την άνοδο, το σιωπηλό πρόλογο πριν από τον βροντώδη μονόλογο του πρωταγωνιστή. Στην περίπτωση του Ολυμπιακού, η αποτυχία στο Final Four και η παθητική παράδοση στον πρώτο τελικό του ΟΑΚΑ δεν ήταν παρά η κάθαρση προ της αναγέννησης, η πτώση πριν την ανακλαστική ανάκτηση του εαυτού. Ο στρατηγός Σουν Τσου θα έλεγε ότι «η αληθινή στρατηγική αρχίζει τη στιγμή που φαίνεται πως όλα τελείωσαν»… κι ο Ολυμπιακός, από τις στάχτες του, ανέκτησε όχι μόνο το τρόπαιο, αλλά και το αρχετυπικό του κάλεσμα.
Γιατί αυτό που ακολούθησε δεν ήταν αθλητική απόδοση… ήταν μνημονική έκλαμψη. Η ομάδα δεν έπαιζε. Θυμόταν. Θυμόταν ποια ήταν. Θυμόταν με κάθε πάσα το ένστικτο επιβίωσης που κάποτε την μετέτρεπε σε αδυσώπητη μηχανή μάχης. Κάθε σουτ ήταν ένα βέλος στην καρδιά της λήθης. Δεν υπήρχε σύστημα, δεν υπήρχε τακτική. Μόνο το αποτύπωμα του αίματος πάνω στο παρκέ, που ζητούσε επιστροφή.
«Η ταυτότητα είναι το τελευταίο καταφύγιο του πολεμιστή όταν όλα έχουν χαθεί» θα έλεγε ο Κλαούζεβιτς.
Η Αντίδραση….
Το πρώτο γεγονός ήταν η κραυγή. Όχι από την επίσημη δομή, αλλά από τους πολλούς, τους αφανείς, τους θεατές, τους οπαδούς που κάποτε ορκίστηκαν πίστη σε μια ιδέα. Η αντίδραση δεν ήταν φωνή οργής αλλά ο καρδιακός παλμός που δηλώνει πως «είμαι ακόμη ζωντανός». Η κριτική των οπαδών δεν ήταν καταγγελία. Ήταν επίκληση. Μια επίκληση στο συλλογικό ασυνείδητο της ομάδας: πολεμήστε, όχι για τον τίτλο, αλλά για το δικαίωμα να λέγεστε Ολυμπιακός.
Στη Θεωρία της Επιβίωσης των ηγεσιών, οι οργανισμοί ανταποκρίνονται με τα αντανακλαστικά που αναπτύχθηκαν στις πιο επικίνδυνες περιόδους τους. Ο Ολυμπιακός – ιστορικά ένας μηχανισμός νίκης χτισμένος πάνω στην αξιοπρέπεια της προσπάθειας – ανέσυρε από τη συλλογική του μνήμη τα γονίδια της αντίστασης. Εκεί όπου οι άλλοι σχεδιάζουν τακτικές, ο Ολυμπιακός ενεργοποιεί μνήμη πολέμου.
Η Ύβρις και το Μπλουζάκι…
Το δεύτερο γεγονός ήταν η Ύβρις… η αθέατη πυροδότηση της Νέμεσης, σχεδιασμένη με αρχιτεκτονική ακρίβεια τραγωδίας. Ο ιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού, ενσαρκώνοντας την οίηση με τρόπο σχεδόν ποιητικό στην αλαζονεία του, εισήλθε στο ΣΕΦ ενδεδυμένος με τέσσερα αρχικά… χωρίς να συναισθάνεται ότι το ίδιο το ένδυμα θα ήταν και το ένταλμα της μοίρας του.
«Όπου ντύνεται σύμβολο ή οίηση…
εκεί η Νέμεσις ξυπνά χωρίς προειδοποίηση»
Οι αρχαίοι δεν αστειεύονταν: πίστευαν ότι οι θεοί εκδικούνται αυτούς που διασαλεύουν την κοσμική ισορροπία.
Το μπλουζάκι δεν ήταν ευφυολόγημα.
Δεν ήταν ατάκα.
Δεν ήταν καν στρατήγημα.
Ήταν ιεροσυλία.
Και το σύμπαν, πιστό στην αρχαία του δικαιοσύνη, αναρίγησε… και όπλισε το χέρι του χρόνου.
Το DNA απάντησε. Το παλιό, κόκκινο αίμα άρχισε να βράζει. Το παρελθόν ανασηκώθηκε απ’ τον τάφο του. Όχι γιατί το ζήτησε κανείς, αλλά γιατί το κάλεσε η πρόκληση. Το σύμπαν της στρατηγικής υποτάσσεται τελικά στην πιο αρχαία νόρμα: μην προκαλείς τον εχθρό που κοιμάται. Αν δεν μπορείς να τον θάψεις καλά, μην τον ξυπνάς.
Η εργοστασιακή ρύθμιση του μεγαλείου…
Το πρωτάθλημα δεν κατακτήθηκε στον αγωνιστικό χώρο. Εκεί απλώς επιβεβαιώθηκε. Είχε ήδη κερδηθεί στο πεδίο της ανάκτησης της ταυτότητας. Όταν η ομάδα θυμήθηκε ποια είναι, όταν η οργή των φιλάθλων συνάντησε το ένστικτο της επιβίωσης και όταν η ύβρις του αντιπάλου λειτούργησε ως τελετουργικό κάλεσμα… τότε ο Ολυμπιακός πάτησε reset. Και το εργοστάσιο έβγαλε πάλι το προϊόν που ξέρει να φτιάχνει: ΜΕΓΑΛΕΙΟ.
Όχι τελειότητα. Όχι άψογη τακτική. Όχι σκόνη και αριθμούς.
Αλλά αυτό το αρχαίο, ακατάβλητο, σχεδόν μυθολογικό «κάτι» που κάνει έναν ερυθρόλευκο στρατό να πολεμήσει με την πλάτη στον τοίχο… και να νικήσει.
«…Κρατήσαμε όμως πιστά και τα κασκόλ και τη σημαία μας ψηλά / Έχεις βαριά κληρονομιά, έχεις νεκρούς και ερυθρόλευκη στρατιά / Έχεις τρελούς σ' όλη τη γη που δε θα φύγουν από δίπλα σου στιγμή»
Δεν χαράχτηκε τούτο το πρωτάθλημα με plays και αριθμούς, ούτε με ψυχρά γραφήματα και υπολογισμούς.
Γράφτηκε με μνήμη… απ’ αυτές που πονούν.
Με πίστη… απ’ αυτή που δεν εξηγείται.
Με αίμα… απ’ αυτό που δεν φαίνεται, αλλά κυλάει μόνο όταν κινδυνεύει η ψυχή.
Και τα γράμματα με τα οποία γράφτηκε, δεν είναι μελάνι… είναι ουλή.
Δεν ξεθωριάζουν. Δεν διαγράφονται.
Είναι χαραγμένα πάνω στον χρόνο… για να θυμούνται οι επόμενοι πως κάποτε,
μια ομάδα θυμήθηκε ποια είναι.
Στη στρατηγική, όπως και στην τραγωδία, η ήττα δεν είναι πάντα τελική… είναι συχνά προκαταρκτική. Είναι το σκηνικό πριν την άνοδο, το σιωπηλό πρόλογο πριν από τον βροντώδη μονόλογο του πρωταγωνιστή. Στην περίπτωση του Ολυμπιακού, η αποτυχία στο Final Four και η παθητική παράδοση στον πρώτο τελικό του ΟΑΚΑ δεν ήταν παρά η κάθαρση προ της αναγέννησης, η πτώση πριν την ανακλαστική ανάκτηση του εαυτού. Ο στρατηγός Σουν Τσου θα έλεγε ότι «η αληθινή στρατηγική αρχίζει τη στιγμή που φαίνεται πως όλα τελείωσαν»… κι ο Ολυμπιακός, από τις στάχτες του, ανέκτησε όχι μόνο το τρόπαιο, αλλά και το αρχετυπικό του κάλεσμα.
Γιατί αυτό που ακολούθησε δεν ήταν αθλητική απόδοση… ήταν μνημονική έκλαμψη. Η ομάδα δεν έπαιζε. Θυμόταν. Θυμόταν ποια ήταν. Θυμόταν με κάθε πάσα το ένστικτο επιβίωσης που κάποτε την μετέτρεπε σε αδυσώπητη μηχανή μάχης. Κάθε σουτ ήταν ένα βέλος στην καρδιά της λήθης. Δεν υπήρχε σύστημα, δεν υπήρχε τακτική. Μόνο το αποτύπωμα του αίματος πάνω στο παρκέ, που ζητούσε επιστροφή.
«Η ταυτότητα είναι το τελευταίο καταφύγιο του πολεμιστή όταν όλα έχουν χαθεί» θα έλεγε ο Κλαούζεβιτς.
Η Αντίδραση….
Το πρώτο γεγονός ήταν η κραυγή. Όχι από την επίσημη δομή, αλλά από τους πολλούς, τους αφανείς, τους θεατές, τους οπαδούς που κάποτε ορκίστηκαν πίστη σε μια ιδέα. Η αντίδραση δεν ήταν φωνή οργής αλλά ο καρδιακός παλμός που δηλώνει πως «είμαι ακόμη ζωντανός». Η κριτική των οπαδών δεν ήταν καταγγελία. Ήταν επίκληση. Μια επίκληση στο συλλογικό ασυνείδητο της ομάδας: πολεμήστε, όχι για τον τίτλο, αλλά για το δικαίωμα να λέγεστε Ολυμπιακός.
Στη Θεωρία της Επιβίωσης των ηγεσιών, οι οργανισμοί ανταποκρίνονται με τα αντανακλαστικά που αναπτύχθηκαν στις πιο επικίνδυνες περιόδους τους. Ο Ολυμπιακός – ιστορικά ένας μηχανισμός νίκης χτισμένος πάνω στην αξιοπρέπεια της προσπάθειας – ανέσυρε από τη συλλογική του μνήμη τα γονίδια της αντίστασης. Εκεί όπου οι άλλοι σχεδιάζουν τακτικές, ο Ολυμπιακός ενεργοποιεί μνήμη πολέμου.
Η Ύβρις και το Μπλουζάκι…
Το δεύτερο γεγονός ήταν η Ύβρις… η αθέατη πυροδότηση της Νέμεσης, σχεδιασμένη με αρχιτεκτονική ακρίβεια τραγωδίας. Ο ιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού, ενσαρκώνοντας την οίηση με τρόπο σχεδόν ποιητικό στην αλαζονεία του, εισήλθε στο ΣΕΦ ενδεδυμένος με τέσσερα αρχικά… χωρίς να συναισθάνεται ότι το ίδιο το ένδυμα θα ήταν και το ένταλμα της μοίρας του.
«Όπου ντύνεται σύμβολο ή οίηση…
εκεί η Νέμεσις ξυπνά χωρίς προειδοποίηση»
Οι αρχαίοι δεν αστειεύονταν: πίστευαν ότι οι θεοί εκδικούνται αυτούς που διασαλεύουν την κοσμική ισορροπία.
Το μπλουζάκι δεν ήταν ευφυολόγημα.
Δεν ήταν ατάκα.
Δεν ήταν καν στρατήγημα.
Ήταν ιεροσυλία.
Και το σύμπαν, πιστό στην αρχαία του δικαιοσύνη, αναρίγησε… και όπλισε το χέρι του χρόνου.
Το DNA απάντησε. Το παλιό, κόκκινο αίμα άρχισε να βράζει. Το παρελθόν ανασηκώθηκε απ’ τον τάφο του. Όχι γιατί το ζήτησε κανείς, αλλά γιατί το κάλεσε η πρόκληση. Το σύμπαν της στρατηγικής υποτάσσεται τελικά στην πιο αρχαία νόρμα: μην προκαλείς τον εχθρό που κοιμάται. Αν δεν μπορείς να τον θάψεις καλά, μην τον ξυπνάς.
Η εργοστασιακή ρύθμιση του μεγαλείου…
Το πρωτάθλημα δεν κατακτήθηκε στον αγωνιστικό χώρο. Εκεί απλώς επιβεβαιώθηκε. Είχε ήδη κερδηθεί στο πεδίο της ανάκτησης της ταυτότητας. Όταν η ομάδα θυμήθηκε ποια είναι, όταν η οργή των φιλάθλων συνάντησε το ένστικτο της επιβίωσης και όταν η ύβρις του αντιπάλου λειτούργησε ως τελετουργικό κάλεσμα… τότε ο Ολυμπιακός πάτησε reset. Και το εργοστάσιο έβγαλε πάλι το προϊόν που ξέρει να φτιάχνει: ΜΕΓΑΛΕΙΟ.
Όχι τελειότητα. Όχι άψογη τακτική. Όχι σκόνη και αριθμούς.
Αλλά αυτό το αρχαίο, ακατάβλητο, σχεδόν μυθολογικό «κάτι» που κάνει έναν ερυθρόλευκο στρατό να πολεμήσει με την πλάτη στον τοίχο… και να νικήσει.
«…Κρατήσαμε όμως πιστά και τα κασκόλ και τη σημαία μας ψηλά / Έχεις βαριά κληρονομιά, έχεις νεκρούς και ερυθρόλευκη στρατιά / Έχεις τρελούς σ' όλη τη γη που δε θα φύγουν από δίπλα σου στιγμή»
Δεν χαράχτηκε τούτο το πρωτάθλημα με plays και αριθμούς, ούτε με ψυχρά γραφήματα και υπολογισμούς.
Γράφτηκε με μνήμη… απ’ αυτές που πονούν.
Με πίστη… απ’ αυτή που δεν εξηγείται.
Με αίμα… απ’ αυτό που δεν φαίνεται, αλλά κυλάει μόνο όταν κινδυνεύει η ψυχή.
Και τα γράμματα με τα οποία γράφτηκε, δεν είναι μελάνι… είναι ουλή.
Δεν ξεθωριάζουν. Δεν διαγράφονται.
Είναι χαραγμένα πάνω στον χρόνο… για να θυμούνται οι επόμενοι πως κάποτε,
μια ομάδα θυμήθηκε ποια είναι.
ΑΝΤΖΕΛΟ
Ανώτατος
- Εγγρ.
- 12 Μαρ 2012
- Μηνύματα
- 57.875
- Like
- 57.987
- Πόντοι
- 12.756
Ναιμε 250 στον Δουραμπεη μονο το κερασμενο γλυκο τρως
Η ανάρτηση συγχωνεύτηκε αυτόματα:
Θα σε στείλω ηλια από παρτυ μου
