Moτίβο και όχι σύμπτωση η επανάληψη της αποτυχίας;
Ολυμπιακός: Πρώτος στην κανονική περίοδο, τελευταίος… στο Final Four για άλλη μία φορά – Μια ακόμα χαμένη ευκαιρία
Συντάκτης: Διονύσης Αντωνέλλος
Χρόνος ανάγνωσης: 4 λεπτά
Ο Ολυμπιακός μπήκε στο Final Four της EuroLeague με προσδοκίες, ελπίδες και τον αέρα της ομάδας που τερμάτισε πρώτη στην κανονική περίοδο. Όμως το φινάλε ήταν πικρό.
Για ακόμη μία χρονιά, οι «ερυθρόλευκοι» δεν κατάφεραν να φτάσουν στην κορυφή, γνωρίζοντας την ήττα στον ημιτελικό και μένοντας εκτός τελικού.
Η σταθερότητα, η ποιότητα και το μομέντουμ που είχε «χτίσει» σε όλη τη σεζόν δεν επιβεβαιώθηκαν στα κρίσιμα 40 λεπτά. Κι αν ο περσινός χαμένος τελικός πλήγωσε, φέτος η αποτυχία μοιάζει ακόμα πιο βαριά, καθώς δεν συνοδεύτηκε ούτε από τη συμμετοχή στον μεγάλο αγώνα.
Ο Ολυμπιακός απέδειξε πως έχει φτάσει σε επίπεδο πρωταγωνιστή στην Ευρώπη, όμως η λεπτομέρεια που χωρίζει την καταξίωση από την απογοήτευση συνεχίζει να του διαφεύγει.
Το Final Four δεν συγχωρεί λάθη και ο φετινός αποκλεισμός φέρνει προβληματισμό και απαιτεί ανασύνταξη – όχι για την πορεία, αλλά για τον προορισμό. Διότι, στο τέλος της ημέρας, ο τίτλος είναι αυτός που μετρά.
Στον Ολυμπιακό πρέπει να αναγνωρίσουν ότι η φετινή σεζόν, όσο εντυπωσιακή κι αν ήταν στη διάρκειά της, ολοκληρώθηκε με αποτυχία στην Ευρώπη.
Το να τερματίζεις πρώτος στην κανονική περίοδο της EuroLeague είναι σπουδαίο, το να συμμετέχεις σε διαδοχικά Final Four είναι απόδειξη σοβαρότητας και σταθερότητας, αλλά όταν δεν φτάνεις στον τίτλο και μάλιστα αποτυγχάνεις να μπεις στον τελικό, τότε δεν μπορείς να κρυφτείς πίσω από τις νίκες του Γενάρη ή του Μάρτη.
Ο Ολυμπιακός πρέπει να κοιτά πάντα την κορυφή, όχι τα highlights. Έφτιαξε ρόστερ, κράτησε κορμό, επένδυσε στην εμπειρία και το μοντέλο του – και όμως, έχασε ξανά όταν η μπάλα ήταν βαριά. Και αυτό πρέπει να το πει στον εαυτό του. Όχι για να απαξιώσει την προσπάθεια, αλλά για να επανεκτιμήσει τις επιλογές του με καθαρό μυαλό, να δει πού υστέρησε και –κυρίως– να σταματήσει να παρηγοριέται με “σχεδόν” επιτυχίες.
Μόνο αν παραδεχτείς την αποτυχία, μπορείς να δουλέψεις για την υπέρβασή της. Αυτό είναι το ζητούμενο πλέον στο ΣΕΦ.
Moτίβο και όχι σύμπτωση η επανάληψη της αποτυχίας
Όταν μια ομάδα όπως ο Ολυμπιακός φτάνει συνεχώς στα Final Four, αλλά δεν κατακτά τον τίτλο, δεν μπορεί να είναι απλώς θέμα τύχης. Η επανάληψη της αποτυχίας σε κρίσιμα σημεία δείχνει μοτίβο, όχι σύμπτωση.
Ο Ολυμπιακός έχει χτίσει μια ομάδα-μοντέλο, με σταθερότητα, κορμό, εμπειρία, και προπονητή με ξεκάθαρη φιλοσοφία. Όμως το Final Four δεν είναι απλώς άλλοι δύο αγώνες. Είναι μια διαφορετική διοργάνωση μέσα στη διοργάνωση: με πίεση, σφιχτά χρονικά περιθώρια, υψηλή ένταση και διαφορετική ψυχολογία.
Κι εκεί φαίνεται πως κάτι λυγίζει. Ίσως η νοοτροπία. Ίσως η διαχείριση. Ίσως η έλλειψη του παίκτη-ηγέτη που θα σηκώσει την ομάδα όταν όλα φαίνονται να γλιστρούν. Ό,τι κι αν είναι, είναι επαναλαμβανόμενο.
Για να κατακτήσεις την κορυφή, δεν φτάνει να φτάνεις κοντά. Πρέπει να μάθεις να τελειώνεις. Και ο Ολυμπιακός, με την ιστορία, την ποιότητα και τον κόσμο του, χρωστά στον εαυτό του να απαντήσει στο “γιατί χάνουμε στα Final Four;” — γιατί δεν είναι πια τυχαίο. Είναι πρόβλημα προς επίλυση.
Και να θυμίσω κάτι. Ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν είναι απλώς φίλαθλοι. Είναι κομμάτι της ταυτότητας του συλλόγου, η κινητήριος δύναμη σε κάθε γήπεδο, σε κάθε κερκίδα της Ευρώπης, σε κάθε στιγμή πίεσης ή θριάμβου. Είναι εκείνοι που γεμίζουν το ΣΕΦ ακόμα και σε προπονήσεις, που ταξιδεύουν σε Final Four, που τραγουδούν με την ίδια ένταση στη νίκη και την ήττα. Η σχέση τους με την ομάδα είναι βαθιά, σχεδόν υπαρξιακή.
Γι’ αυτό και η πίκρα τους μετά το φετινό Final Four δεν είναι παράλογη. Δεν ζητούν απλώς τίτλους – ζητούν να δουν την ομάδα να παλεύει μέχρι τέλους, να δείχνει χαρακτήρα και συγκέντρωση όταν το τρόπαιο είναι στον ορίζοντα. Ξέρουν τι σημαίνει να είσαι Ολυμπιακός, και απαιτούν να το ξέρουν όλοι.
Η παρουσία του κόσμου είναι προνόμιο αλλά και πίεση. Υπενθυμίζουν σε παίκτες και διοίκηση ότι ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να συμβιβάζεται με τα ημιτελικά. Όχι γιατί οι ημιτελικοί είναι αποτυχία από μόνοι τους – αλλά γιατί όταν έχεις τέτοιο κόσμο πίσω σου, ο πήχης είναι πάντα ο τίτλος. Και τίποτα λιγότερο
