Η καλλιτεχνική φλέβα με την προσωπική ηθική και τον τρόπο ζωής πολλές φορές δεν συμβαδίζουν. Μπορεί να είσαι άριστος καλλιτέχνης και να είσαι κακός σαν άνθρωπος. Π.χ. ο Βάγκνερ ήταν κορυφαίος μουσικός αλλά παλιάνθρωπος στην προσωπική του ζωή .
Και δεν εννοώ ότι οι ναζιστές χρησιμοποίησαν την μουσική του σε σημείο που κάποιοι να λένε ότι ήταν ναζιστής .Αν ζούσε την εποχή του Χίτλερ σίγουρα δεν θα ταυτιζόταν μαζί του. Ο αντισημιτισμός του ήταν βασικά στο ότι οι πιο σημαντικοί ατζέντηδες της εποχής του ήταν Εβραίοι και πίστευε ότι τον αδικούσαν. Βασικά είχαν δίκιο γιατί οι όπερες του ήταν κουραστικές αφού κρατούσαν πολλές ώρες (έλεος), άσε που είχε και εβραίους φίλους. 'Ομως ήταν ανήθικος. Κοιμόταν με τις γυναίκες των καλύτερων φίλων του και που τον είχαν βοηθήσει οικονομικά και καλλιτεχνικά, έκλεβε μουσικές ιδέες από άλλους καθώς και λεφτά.
Φυσικά ο Σαββόπουλος δεν ήταν Βάγκνερ σε επίπεδο ταλέντου , αλλά για την Ελλάδα ήταν πολύ καλός όσο ήταν δημιουργικός. Στην ζωή του όμως και εφόσον έκανε κριτική σαν αριστερός δείχνοντας με το δάκτυλο τους κακούς "δεξιούς " με τους οποίους ταυτίστηκε στο τέλος δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Και να σκεφτείτε ότι κάποτε ήταν σε επαφή με αναρχικές ακροαριστερές ομάδες στην Ιταλία, που μπροστά τους το ΚΚΕ φάνταζε ακροδεξιό!
