Φίλε, να ξέρεις πρώτα απ’ όλα ότι απασχολεί πάρα πολύ κόσμο, απλώς οι περισσότεροι δεν το λένε εύκολα. Ειδικά μετά τα 35–40 είναι από τα πιο συνηθισμένα θέματα που συζητιούνται (έστω και off the record).
Από εμπειρίες που έχουν γραφτεί και δοκιμαστεί από πολλούς:
– Δεν είσαι μόνος και δεν έχει σχέση με ανικανότητα. Με την ηλικία απλά μεγαλώνει ο χρόνος αποκατάστασης και πέφτει η ανοχή στην ένταση.
– Τα πολλά προκαταρκτικά καμιά φορά χειροτερεύουν το θέμα, γιατί μπαίνεις ήδη “στο κόκκινο”. Καλύτερα να μπεις νωρίτερα και να ελέγχεις ρυθμό μέσα.
– Το stop–start δουλεύει, αλλά θέλει εξάσκηση. Μόλις νιώσεις ότι πας να φύγεις, σταματάς τελείως για λίγο.
– Αναπνοή και χαλάρωση: αν σφίγγεσαι ή κρατάς την αναπνοή σου, τελειώνεις πιο γρήγορα απ’ όσο νομίζεις.
– Κρέμες ή σπρέι καθυστέρησης έχουν βοηθήσει αρκετούς, αρκεί να μη γίνει υπερβολή και να σκουπιστούν πριν την επαφή.
– Πολλοί χρησιμοποιούν περιστασιακά χάπι στύσης (όχι μόνιμα) κυρίως για να υπάρχει δεύτερος γύρος χωρίς άγχος. Δεν λύνει το πρόβλημα άμεσα, αλλά βοηθάει πρακτικά.
Το πιο σημαντικό:
Όσο το κάνεις θέμα και πας με άγχος “πάλι θα τελειώσω”, τόσο πιο γρήγορα γίνεται. Είναι φαύλος κύκλος.
Αν επιμένει, ένα τσεκ σε ορμόνες/θυρεοειδή/σάκχαρο δεν είναι κακή ιδέα – σε αρκετούς εκεί κρύβεται το θέμα.