βασιλιάς των σπορ είναι ο στίβος.
μπροστά στο στίβο τα λοιπά...μπαρμπούτσαλα.
πιο δημοφιλές σπορ είναι όντως το ποδόσφαιρο.
το ποιο έρχεται δεύτερο και τρίτο εξαρτάται τι μετράς και που βρίσκεσαι.
το πιο ενδιαφέρον στην παρακολούθηση σπορ σίγουρα ΔΕΝ είναι το ποδόσφαιρο.
μέτριοι αγώνες βλέπονται σε πολλά σπορ. τρώγονται.
ένας μέτριος αγώνας ποδοσφαίρου όμως, όχι κακός αλλά μέτριος, γυρνάει άντερα. 22 μαντράχαλοι που βολοδέρνουν πάνω κάτω άνευ ουσίας, γάμα τα. Στο μπάσκετ θα δεις κανα καλούτσικο καλάθι, στο βόλευ κανα ενδιαφέρον πόντο, κατιτις τελος πάντων, το κακό ποδόσφαιρο όμως δεν έχει γιατρειά. Έχεις όμως φανατισμό των οπαδών, εξ ου και σώζεται.
Τελευταίο αφήνω τα περί δυσκολίας. Επειδή πολλά ακούγονται για το "αντρίκιο" ποδόσφαιρο που μπροστά του τα άλλα είναι αδελφίστικα.
ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ.
Καλά να μη συγκρίνω με τα βαρέα αθλήματα τύπου μποξ, πάλη κλπ κλπ (που όντως είναι "αντρικά"), αλλά μπαίνοντας στη λογική τι προπόνηση και τι έντερα χρειάζεται για να κάνεις το κάθε άθλημα, κάτι μπαλαρίνες, κάτι 15χρονα κοριτσάκια ρυθμικής ή ενόργανης θα γελούσαν με τις
προπονήσεις στου ρέντη και στο ολυμπιακό.
Λοιπόν οκ νούμερο ένα στη δημοφιλία το ποδόσφαιρο, τους μεγαλύτερους τζίρους το ποδόσφαιρο, αλλά μέχρι εκεί, μη θεοποιούμε κιόλας τους μαντραχαλάδες με το τόπι...
Το πιο δικαιο αθλημα ειναι μαν..... Ενα φτωχοπαιδο απο τις φαβελες φτανει στην κορυφη του κοσμου..... 17 χρονων παιρνει μουντιαλ....
Ενα αλλο δεν εχει λεφτα για εισιτηριο με το λεωφιρειο κ πηγαινοερχεται 2 ωρες με τα ποδια για προπονηση.... Μεχρι να ενηλικιωθει ειχε χασει τα μισα του δοντια....πηρε μουντιαλ το 2002 κ τον ειδαμε κι απο τα μερη μας.....
Ο Ελ Κααμπι μεχρι τα 21 δουλευε μαραγκος για να βοηθησει την οικογενεια του.....ο Μεσι 13 χρονων ηταν ο πιο κοντος στη μασια οταν πηγε κ οι γιατροι του εκαναν ενα σωρο ενεσεις κ θεραπειες για ψηλωσει κ να δυναμωσει ωστε να εχει μια ευκαιρια.....ενας αλλος ειχε ενα ποδι πιο κοντο κ περπατουσε κουτσαινοντας...
Στο γρασιδι χορευε κ ντριμπλαρε τους αντιπαλους σαν να ηταν αορατοι.....
Η μανα του Κροιφ ηταν καθαριστρια στο γηπεδο κ επαιρνε τον πιτσιρικα για παρεα στην αρχη....
Εχεις μια παρεα πιτσιρικια σε μια αλανα που μιλανε διαφορετικες γλωσσες, αρκει να τους πεταξεις μια μπαλα για να βρουν μια κοινη γλωσσα.....
Εκει, σε μια ομαδα, ολοι εχουν την ευκαιρια τους.... Αλλοι κακομουτσουνοι, αλλοι καχεκτικοι, αλλοι φτωχοπαιδα, αλλοι μελη συμμοριας στην εφηβεια τους, προβληματικα παιδικα χρονια, αρρωστιες, χωρις ταλεντο κ χωρις στον ηλιο μοιρα..... Ολοι ομως εχουν την ευκαιρια τους, παντου, σε ολο τον κοσμο...... Με αυτο το φουσκωμενο πετσι μεσα στον αγωνιστικο χωρο κ μαζι με τους συμπαικτες τους, αλλαζουν και οι ιδιοι κ σκορπιζουν ριγη χαρας κ συγκινησης, κυνηγανε τα ονειρα τους....δεν ειναι ολα μονο χρημα κ δοξα... Για πολλους εκει εξω, οτι χρωμα κι αν εχει η φανελα, η μπαλα ειναι συμβολο ζωης, αλλαγης, ολοι μαχι με τους συμπαικτες τους κ τους οπαδους στην εξεδρα, τα ξεχνανε ολα για 2 ωρες κ γινονται ενα κουβαρι.....και μπραβο τους!!