Κριτικές από boudog

Αυτή η γαμημένη πόλη δεν δίνει δεκάρα. Στραπατσάρει με κάθε ευκαιρία τα ξυρισμένα μούτρα μου. Μετατρέπει την ψυχή μου σε ύλη.

Γδύθηκε σχεδόν αμέσως και έμεινε με το δαντελωτό εσώρουχο. Έβγαλε από την τσάντα της αντισηπτικά, διαβρωτικά, μαντιλάκια, τζελ, προφυλακτικά, λιπαντικά, γρανάζια, μέντες, διαλύματα και άρχισε να με ψεκάζει.

«Όπα», μάρσαρε ο σκύλος και την έστειλε στο μπάνιο. «Εδώ Ελλάντα έτσι πλενόμαστε. Yes, soap and water. Τα υπόλοιπα βαλτά μέσα».

Αμ δε. Η πόλη, η γαμημένη, να σφυράει στα βραχέα και ο σκύλος κολαούζος να ξεφτιλίζει ό,τι απέμεινε από τα γενικά που άφησα ξάπλα.

«Μια παλικαριά να τελειώνουμε», είπα. «What?», ρώτησε.
«Άστο να πάει στο διάολο. Έμεινε άδειο το ενυδρείο», απάντησα και της έδειξα τον ανδρισμό μου.

Το σώμα της ανοιχτό, με στήθος που χωράει σε παλάμη και δέρμα λείο. Οπίσθια αγύμναστα με κυτταρίτιδα, ελαφρώς φουσκωμένα χείλια και μια εγρήγορση αχρείαστη, κωμική μέσα στο χάος της τραγωδίας.

Πίπα ρηχή με χέρι, συνουσία απόμακρη με μάτια κλειστά και φιλιά πεταχτά. Όσο την έσπρωχνα σκεφτόμουν τα φράγκα, τον θερμοσίφωνα και την Νατάσσα. Όσο στριφογύριζα να βολευτώ, μουρμούραγε την τύχη της.

Τα ρούχα μου στην κρεμάστρα,
Η πετσέτα μου στο πάτωμα,
Το πατάκι του μπάνιου μούσκεμα,
Και η Ουκρανή έτοιμη στην πόρτα,
«Can I leave now?».

Αυτή η γαμημένη πόλη δεν δίνει δεκάρα.
Χτίζει τον δικό της ουρανοξύστη στα νότια.
Μπετά, σίδερα, ματαιότητα και ένα γαλάζιο άρρωστο.

Σταμάτησα να πάρω καφέ. Στάθηκα στο ξύλινο μπαρ μπροστά στον δρόμο και άναψα ένα τσιγάρο. Φύσηξα τον καπνό μου ψηλά να συναντήσει τα σύννεφα και ενώ προσκυνούσα για μια ακόμη φορά την ήττα μου, αναρωτήθηκα για τα ψάρια.

Τα ψάρια αδιαφορούν ή και τσιμπάνε,
Και σπαρταράνε μάταια μετά,
Μέσα σε πλαστικά κουβαδάκια.

Ή αλλιώς: «Η υπεροχή της αμφιβολίας»

Πίσω από πληκτρολόγια δεκάωρα και δωδεκάωρα, πάνω σε στοίβες με χαρτιά, μέσα σε λιωμένα πουκάμισα, με φτέρνες μουδιασμένες, ένα κουβάρι οι σκέψεις σε αποτσίγαρα.
Και τι θέλουμε;

Καφέδες μέτριοι, μακαρόνια στα μικροκύματα, σάντουιτς στα 24ωρα, μόνιμες αφραγκίες και το φως στην εξώπορτα καμμένο κάνα μήνα τώρα.
Και τι θέλουμε;

«Ένα δωμάτιο για λίγες ώρες σε παρακαλώ, με καθρέφτες. Να χαλαρώσω, να νιώσω ζωντανός, ικανός, γροθιά σκληρή».

Η κυρία, άνω των 40, με προθετική σε στήθος και οπίσθια, πέρασε με φούρια στο δωμάτιο και αφού συστήθηκε, τσέκαρε την αμοιβή στο κομοδίνο.

Φάτσα σκληρή τσοντέ, άκρα περιποιημένα, διάσπαρτα tattoos και ύφος χύσε μου τα βυζιά να λυτρωθώ. Μετά τα πεζά και αφού την πήρα για λίγη ώρα πλαγιαστά, την ξάπλωσα στο κρεβάτι και ασχολήθηκα με το στόμα και το στήθος της.

Το ζωντανό δούλεψε τα μαστάρια, εγώ αρκέστηκα στο καλό τσιμπούκι και η κυρία δήθεν χαϊδεύοντας το αιδοίο της, απαλλάχτηκε νωρίς από το βάσανο της λευκής σκιάς, με τα χνουδωτά αυτιά, που τριβόταν πάνω της.

Βγήκε όπως μπήκε με φούρια, μαζί με τις πεταλούδες της και μ´ άφησε να αμφιβάλω επικίνδυνα, για την ορθότητα της υποταγής μου στα αρχέγονα ένστικτα.

«Όλα εντάξει με το δωμάτιο κύριε», μουρμούρισε ο ρεσεψιονίστ στην έξοδο.
«Ρωτήστε τον Σκύλο», είπα βαριά.
«Ποιον σκύλο κύριε;»

Αυτόν που κάποια βράδια πάνω στο μοτόρι, σηκώνει ψιλά την μουσούδα του με βεβαιότητα και βγάζει ένα ουρλιαχτό που ανατριχιάζει τις λεωφόρους και κάνει το ξημέρωμα να αργεί.

Αυτός πληρώνει.

«Ὡς ἄνθος μαραίνεται, καὶ ὡς ὄναρ παρέρχεται, καὶ διαλύεται πᾶς ἄνθρωπος»

Μια σκληρή ανήθικη μέρα, με σύννεφα αλήτικα, σε μια πόλη που λατρεύει τα μαρμάρινα μπετά.

Ζήτησα ένα δωμάτιο και μου παραχώρησαν μια τρύπα. Ύστερα ζήτησα έναν καφέ και μου προσέφεραν νερόπλυμα. Τους συγχώρεσα όμως γιατί η ρεσεψιονίστ ήταν καύλα.

«Τολμάς;»
«Όχι»

Χτύπησε την πόρτα και τρύπωσε στο στενό δωμάτιο. Περίμενα μια ντίβα και μπήκε μια προσγειωμένη κοπέλα, με εκπληκτικό σώμα και σκανδαλιάρικο πρόσωπο.

Το κολλητό της φόρεμα έκανε το άμοιρο ζωντανό να ρουθουνίσει. Τις προσέφερα τα πάντα. Αρνήθηκε ευγενικά, ήπιε νερό και πήγε να πλυθεί.

Μύριζα το σαπούνι που κυλούσε στα καπούλια της. Άκουγα το νερό να τρέχει πάνω στα στήθια της. Ένιωθα τις πατούσες της στην πορσελάνη. Ανυπομονούσα να την πάρω.

«Θα την ξεσκίσεις κύριε;», ρώτησε η μαδημένη πατσαβούρα.
«Θα της κάνω έρωτα ρυπαρή σκιά, θα την κατακτήσω», απάντησα τρίβοντας το πέος μου.

Βγήκε γυμνή με τις γόβες της και τακτοποίησε την πετσέτα στην άκρη του κρεβατιού. Ξάπλωσε δίπλα μου και έτριψε τα πόδια της πάνω μου.

Καθώς μιλούσαμε προσπαθούσε να καταλάβει τι τύπος είμαι.

«Είμαι ο τύπος του bou,
Ο ανικανοποίητος με τα χίλια πρόσωπα,
Ο Αδέσποτος της αρχαιότητας με τις τρίχες στη ράχη,
Ο εκδικητής με το τάπερ,
Ο στριμωγμένος ήρωας με τις κάλτσες,
Κατάλαβες τύπε μου;»

«Είμαι…» και με φίλησε…

Και ξεκίνησε μια υπέροχη αργή πίπα χωρίς χέρι. Και ανέβηκε πάνω μου χωρίς βιασύνη. Και κούνησε με μαεστρία τη λεκάνη της. Και κατάλαβε πότε να γυρίσει στα τέσσερα.

Όσο ο ρυθμός αυξανόταν, τα βογκητά της γινόντουσαν πιο έντονα και δυνατά.
«Μην υπερβάλλεις εταίρα. Μη χαλάς την μυσταγωγία», σκέφτηκα.
«Αλήθεια είναι. Αλήθεια για σένα το κάνω», απάντησε με τα μάτια.
«Αλήθεια είναι ό,τι αισθάνεσαι», ψιθύρισα.

Και γύρισε στο πλάι.
Και τον οδήγησε ξανά μέσα της.
Και έσφιξε με το χέρι της το μαξιλάρι.
Τι δέρμα! Τι κώλος! Τι στήθια!
Και ο άπιστος τελείωσε.

Και είχε από τα πριν αποφασίσει, αφού η ζωή είναι μικρή και αφού τίποτα μαζί του δεν θα πάρει, στα στενά αυτά δωμάτια να αφήσει ότι ήταν, είναι και θα είναι.

Και έμεινε έτσι, μακάριος πάνω από τα τσιμέντα, με το τσιγάρο στο στόμα, να σκέφτεται τη ρεσεψιονίστ.

«Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων»

Η ρεκλάμα στο κατάστημα φωτίζει το κράσπεδο,
Οι οθόνη σβήνει τα σύνορα,
Η πλουτώνια ζώνη υποδέχεται τους κολασμένους,
Στην άβυσσο ακούω ήχο από τακούνια.

Πίσω από τον υπολογιστή, ένας ξενυχτισμένος άντρας, αποκομμένος, κουφός, καταραμένος ως μαδημένος υπερβατικός σκύλος, αναζητά την ηδονή.

Το ασυνείδητο κόντρα στη λογική,
Η φύση κόντρα στον άνθρωπο,
Τα φανάρια κόντρα στη Yamaha,
Ο σκύλος κόντρα στον άνεμο,
Και όλα ασπρόμαυρα.

Χρώμα έχουν μόνα τα φράγκα πάνω στο κομοδίνο. Τα υπόλοιπα σκιές. Black & white.

Μπήκε διστακτικά και κάθισε στην καρέκλα του δωματίου. Της προσέφερα κρασί, αλλά προτίμησε το νερό. Ο σκύλος επιφυλάχθηκε αστειευόμενος για σπέρμα και κρύφτηκε πίσω από τα πόδια της.

Απάντησε αδιάφορα, σε σπαστά αγγλικά, στις ερωτήσεις μου, ενώ ταυτόχρονα ασχολιόταν με το κινητό της. Η ενδυμασία της δεν μου έκανε κάποια εντύπωση. Την παράσταση έκλεψε η περούκα και το έντονο μακιγιάζ.

Αφού φρεσκαρίστηκε, ξάπλωσε δίπλα μου και περίμενε να οργανώσω το γαμήσι. Η περούκα δεν βοηθούσε. Ούτε η έντονη τριχοφυΐα, ούτε το τραχύ δέρμα, ούτε τα σημάδια στο σώμα, ούτε ο πίνακας πάνω από το κρεβάτι.

Κάποια στιγμή, ο βασικός παραμορφωτικός μηχανισμός πυροδότησε την καύλα. Η ανάγκη για οργασμό και μερικά τριψίματα έφεραν το αιώνιο ζητούμενο.

Μετά από μια μέτρια πίπα την γύρισα πισωκολλητά. Όσο την κάρφωνα, με ενωμένα γόνατα, κοιτούσα τον ηλίθιο πίνακα πάνω από το κρεβάτι. Καθώς κρατούσα τον σφιχτό της κώλο, αποφάνθηκα πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν γούστο. Το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας γαμίεται χωρίς γούστο.

Την γύρισα ανάσκελα και πιπίλισα το στητό της στήθος. Ταλαιπώρησα τις ρώγες της και την γύρισα μπρούμυτα. «Τελείωσα», της είπα. «Μπορείς να φύγεις τώρα. Σπατάλησα τη νύχτα μου». Για δεύτερη φορά δεν έκανα κουβέντα. Θα γελούσαν και οι πέτρες.

«Την είδες την πουτάνα; Τα πήρε και έφυγε», γρύλισε ο σκύλος
«Αναμενόμενο», απάντησα.

Βγαίνοντας από το μπάνιο, τον βρήκα πάνω από το κρεβάτι, μπλεγμένο σε ασπρόμαυρα σχήματα του Kandinsky.

Κοιτώντας τον αναρωτήθηκα για το κάτι μέσα στο τίποτα. Μπορεί τελικά ένας άνθρωπος να ξοδέψει τον εαυτό του; Να σπαταλήσει την ψυχή του;

Πόσο δρόμο έχουμε ακόμα;
Τι μας απομένει;
Πόσα φτηνά δωμάτια;
Πόσες ακόμα θα αθροιστούν;
Σπάει τελικά ο άνθρωπος σε κομμάτια;

Το τετράποδο δεν απάντησε. Βάλθηκε μόνο να ξύνει έντονα τον αριστερό του ώμο, καθώς το κεφάλι του τεντωνόταν ψηλά. Τούφες έπεφταν στο πάτωμα.

Ο μεταλλικός ήχος, της ταυτότητα στο κολάρο, με διαπέρασε. Με διέλυσε σε χιλιάδες κομμάτια.

Η Ρούλα λοιπόν,
Ρούλα ε; Σωστά το λέω;

Μεσημέρι και στη διπλανή καρέκλα ο κύριος ρουφούσε το ουισκάκι του. Απογοητεύτηκα. Περίμενα κάποια κατεστραμμένη αλογόφατσα έτοιμη για φασαρία. Με κοίταζε κλεφτά τρίβοντας τα δάχτυλά του. Ένιωσα αποστροφή παρατηρώντας το ηττημένο του σουλούπι.

Η κυρία λύσσαξε να πιώ κάτι. Κομμάτι της παρωδίας πήρα ένα με νερό. Το ρουφούσα αργά και περίμενα την εκτόνωση.

Και περίμενα…περίμενα… περίμενα…Βαρέθηκα, ο κύριος μπήκε να γαμήσει, δυο βγήκαν, ένας έφυγε, ένας έκατσε, άλλος μπήκε κατευθείαν σε δωμάτιο. Κόσμος μέσα - έξω και το σταθμαρχείο να κανονίζει κίνηση.

Είδα Αλίνα και Ρούλα.
«Αλίνα», είπα και σκέφτηκα να χαϊδέψω ελαφρά την ψωλή μου.
«Ρούλα», είπε η σταθμάρχης. «Η Αλίνα μπαίνει σε άλλο δωμάτιο».

Η Ρούλα με έμπασε στο δωμάτιο, ετοίμασε πετσέτες, παντόφλες, φώτα, μαντήλια και με άφησε να συμμαζευτώ.

Η ίδια ιεροτελεστία, με την ίδια προσμονή, για μια ολοκλήρωση που δεν έχει διάρκεια. Που τελικά μένει πάντα ανικανοποίητη.
Μετέωρος πάνω από ένα κενό που δε γεμίζει.
Ένας ρομαντισμός,
Μια παγίδα.

Μου έβαλε το κεφάλι στην τρύπα και ξεκίνησε το τρίψιμο. Το μασάζ της Ρούλας είναι καλό. Ασχολείται. Μου άρεσε. Κάνει σίγουρες και γερές κινήσεις. Ωστόσο θα το ήθελα πιο αισθησιακό.

Με γύρισε και άρχισα να την παρατηρώ. Δεν είναι όσο έκφυλη είχα υποθέσει στην αρχή. Έχει βέβαια τον τύπο της. Είναι άνετη και έμπειρη. Μου άρεσε το στήθος της και ο σφιχτός της κώλος. Οι διψασμένοι για ουίσκι σίγουρα θα γούσταραν να χουφτώσουν την Ρούλα.

Με πήρε στο στόμα της και με ρούφηξε με απίστευτη μαεστρία. Γυριστά, πλάγια, κάθετα, βαθειά, με γλώσσα. Βρήκε την σωστή γωνία και την απάλλαξα. Έχυσα δυνατά και άφησα το κεφάλι μου να πέσει πίσω, σαν να ξεψύχησα σε κρεβάτι νοσοκομείου. Έμεινα για λίγο ασάλευτος κοιτώντας τη ρωγμή στο ταβάνι. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως η ρωγμή να έχει γίνει από τις δυνατές πίπες της Ρούλας.

Έφυγα αθόρυβα όπως οι μέρες των ηλικιωμένων στα γηροκομεία. Τσούλησα απαλά και βγήκα στον φθινοπωρινό ήλιο.

Είναι ωραίο να πίνεις ουίσκι το μεσημέρι γράφοντας τον γιατρό στα αρχίδια σου,
Είναι ωραίο να καπνίζεις κατεβαίνοντας τα σκαλιά ξαλαφρωμένος,
Είναι ωραίο να έχεις απαλλαχτεί για λίγο από κάθε πάθος που σε κρατάει φυλακισμένο.

Χάθηκα στα στενά ψάχνοντας τον Αδέσποτο. Τον τελευταίο καιρό έκοψε αλυσίδα και δεν υποφέρει τους συμβιβασμούς.