Δεν καταλαβαίνω γιατι σας προκαλεί εντύπωση η ιστορία της Σοφίας; Αυτά συμβαίνουν καθημερινά. Δείτε εδώ τι συνέβει σε εμένα χτες.
Θέλετε να σας πω τι μου συνέβη χθες;
Θέλετε δε θέλετε θα σας το πω γιατί ακόμα δεν έχω συνέλθει και κάπου πρέπει να το βγάλω από μέσα μου.
Δουλεύω σε κατάστημα ηλεκτρονικών. Χθες στο διάλειμμά μου με πλησιάζει μια κυρία γύρω στα 50-55. Πολύ περιποιημένη, ακριβό άρωμα, ντυμένη στην τρίχα. Ξένη, μάλλον Σουηδέζα από την προφορά. Μου λέει σε ποιο ξενοδοχείο μένει, τον αριθμό του δωματίου της και μου λέει: «Όταν σχολάσεις, ανέβα. Θα αποζημιωθείς πολύ καλά.»
Λέω από μέσα μου «εντάξει, στην τελική δεν έχω να χάσω κάτι». Είχα ενημερώσει κι έναν συνάδελφο πού θα είμαι και ανέβηκα.
Μπαίνω μέσα, μου λέει να κάτσω στον καναπέ. Μου φέρνει ένα ουίσκι που πρέπει να κόστιζε όσο το μηχανάκι μου και μετά μου ζητάει ευγενικά να βγάλω τις κάλτσες. Τις βγάζω. Γονατίζει μπροστά μου, πιάνει το δεξί μου πόδι και αρχίζει να... μου κόβει τα νύχια με επαγγελματικό νυχοκόπτη. Μετά τα λιμάρει. Όχι πρόχειρα. Με μεράκι. Σαν να έφτιαχνε διαμάντι.
Μόλις τελείωσε, μου λέει:
«Το αριστερό είναι λίγο πιο δύσκολο.»
Στο τέλος μου περνάει και ενυδατική κρέμα. Δεν είχα τόσο μαλακές φτέρνες ούτε όταν ήμουν μωρό. Εκεί που νόμιζα ότι τελειώσαμε, βγάζει από την τσάντα της ένα σακουλάκι και μου ζητάει, αν δεν έχω αντίρρηση, να της δώσω τις φορεμένες κάλτσες μου.
Της λέω:
«Τις θες στ' αλήθεια;»
Μου απαντάει με απόλυτη σοβαρότητα:
«Είναι για τη συλλογή μου.»
Δεν ρώτησα τίποτα. Της τις έδωσα. Τις δίπλωσε με προσοχή, τις έβαλε στο σακουλάκι λες και ήταν αρχαίο κειμήλιο, μου έδωσε έναν φάκελο και μου είπε: «Ευχαριστώ πολύ. Θα ήθελα να ξαναβρεθούμε.»
Κατεβαίνω κάτω, ανοίγω τον φάκελο... Μέσα είχε τόσα πενηντάρικα που για δύο λεπτά έψαχνα στο Google πώς αποκτάς περισσότερα ζευγάρια πόδια. Από σήμερα άλλαξα και απορρυπαντικό. Ποτέ δεν ξέρεις ποιος εκτιμάει την ποιότητα.
Αυτά.
Τώρα αν δείτε κανέναν πελάτη να με κοιτάει επίμονα στα παπούτσια, μην ανησυχήσετε... απλώς κάνω έρευνα αγοράς.