Έρχονται στιγμές που ακόμα και τα σίδερα, λυγίζουν... Ο Μάικ Μπατίστ δεν άντεξε τη συγκίνηση τη στιγμή της βράβευσης του και ξέσπασε σε λυγμούς. Μπροστά στα μάτια του, πέρασε η οχταετία που αγωνίστηκε με το Τριφύλλι στο στήθος, οι αμέτρητες χαρές, οι δεκάδες τίτλοι και οι σπουδαίες βραδιές...
Η αποθέωση των οπαδών ήταν όπως κάθε φορά, όταν εκείνος φορώντας την πράσινη φανέλα με το νούμερο 8 στην πλάτη, τους χαιρετούσε με το χέρι του... Ο Μάικ βούρκωσε και ήταν ολοφάνερο πως βίωνε μία εμπειρία μοναδική στην καριέρα του, που ελάχιστοι θα έχουν παρόμοια ευκαιρία...
Ο Μπατίστ αρχικά έσπευσε στον πάγκο του Παναθηναϊκού και αγκάλιασε τον Αλβέρτη, τον Διαμαντίδη και τα υπόλοιπα στελέχη της ομάδας με τα οποία συνεργάστηκε τα προηγούμενα χρόνια, αλλά και τον Αργύρη Πεδουλάκη. Την ίδια στιγμή, τα μάτριξ έπαιζαν το βίντεο που δημιουργήθηκε ειδικά για αυτόν, με τα χάιλαϊτ του στο Τριφύλλι.
Έπειτα, τον πλησίασε ο Παύλος Γιαννακόπουλος, επί προεδρίας του οποίου μεταγράφηκε και καθιερώθηκε στον Εξάστερο. Όταν ο Παύλος του παρέδωσε την τιμητική πλακέτα, ο Μπατίστ δεν μπορούσε πια να συγκρατηθεί. Και ξέσπασε όταν αντιπροσωπεία των οργανωμένων του παρέδωσε το πανό που δημιούργησαν για αυτόν.
Welcome home, Mike έγραφε το πανό και ο Μπατίστ ένιωθε πιο άνετα από το σπίτι του. Τους ευχαρίστησε για άλλη μία φορά χτυπώντας δυνατά το στήθος του, σήμα κατατεθέν του. Τα χειροκροτήματα και τα συνθήματα κορυφώθηκαν, όταν ο Αμερικανός πήρε το μικρόφωνο στα χέρια.
"Σας ευχαριστώ για αυτά τα 9 χρόνια. Θα βρίσκεστε μέσα στην καρδιά μου μέχρι να πεθάνω. Αργά ή γρήγορα οι δρόμοι μας θα συναντηθούν ξανά" κατάφερε να ψελλίσει...
Με εμφανή αμηχανία και με ένα δυσβάστακτο βάρος στην καρδιά, επέστρεψε στον πάγκο της Φενέρμπαχτσε για να αφήσει την πλακέτα του και να αρχίσει το ζέσταμα εν όψει του δευτέρου ημιχρόνου. Όμως ήταν σαφές ότι λειτουργούσε μηχανικά και το μυαλό του ήταν αλλού... Στα εννιά χρόνια που έζησε στην Αθήνα...