Θα ήθελα σε αυτό το σημείο να εξάρω το επίπεδο των λεχθέντων, την κοσμιότητα των εκφράσεων,
την αληθινή φιλία που συνδέει τα μέλη, τη διάθεση για πνευματική καλλιέργεια και τον τρόπο με τον οποίο εκφράζονται οι σκέψεις
και τα πλούσια συναισθήματα των γνήσιων απογόνων του Καβάφη, του Ελύτη, του Σεφέρη , του Καριωτάκη,
της Μαρίας Πολυδούρη και τόσων άλλων καλλιτεχνών και βασανισμένων ψυχών του παρελθόντος.....
Θα ήθελα να συνδράμω με ένα ακόμη πόνημα το οποίο αφιερώνω στους παιδικούς μας έρωτες
που δεν ευδοκίμησαν ποτέ, αλλά έμειναν μια γλυκιά ανάμνηση, αγνή και αθώα.....
Θυμάσαι που καθόμασταν
και παίζαμε παιχνίδια
μικρά παιδιά σαν ήμασταν
δίχως πολλά στολίδια.
Μικρά αθώα πλάσματα
δίχως ζήλια και φθόνο
χωρίς πολλά τεχνάσματα
δίχως έγνοιες και πόνο.
Ο χρόνος όμως πέρασε
κανείς χωρίς να καταλάβει
και η ζωή προσπέρασε
δίσως η αγάπη να προλάβει.
Να γίνει φάρμακο ψυχής
την πίκρα μου να πάρει
την πίκρα μιας ζωής
που ο χρόνος δεν θα γιάνει.
ΥΓ. Πάω να βάλω ένα bourbon και να δω μπας και η Betis κερδίσει τους αχώνευτους ....η ελπίς πεθαίνει τελευταία !