Έτσι για το διάλογο να απαντήσω σε ερωτήματα κι απορίες. Σε άλλα ποστ λοιπόν είχα πει ότι δόξα το Θεό πέρασα κι έφαγα καλά. Δοκίμασα πράγματα,έκανα πράγματα. Ταξίδεψα έμεινα στο εξωτερικό και εκεί συνέχισα το ίδιο μοτίβο. Γνώρισα τον αγοραίο έρωτα σε ένα μπουρδέλο στην Κολοκυνθούς στο
Μεταξουργείο. Τα χρόνια πέρασαν και έφτασα σε σημείο να γνωρίζω τα ονόματα και την οικογενειακή κατάσταση των γυναικών που με ενδιέφεραν. Έχω βγει σε μπουζούκια, ταβέρνες , καφέ κλπ με γυναίκες και τσατσαδες των σπιτιών. Πιάτσες τις απέφευγα λόγω ελλιπούς ελέγχου. Όχι ότι δεν τραβήχτηκα κι εκεί. Η χάρη μου έμαθε τι εστί κωλομομπαρο στα στενά της Ζήνωνος και στην Κατερίνη. Κυκλοφόρησα αλά μπρατσετα μπαροβιες σε περιοχή που οι ντόπιοι ακούμπουσαν χιλιάρικα (δραχμές) για να χουφτωσουν η το πολύ καμμία πίπα στην καλύτερη. Στη Θεσσαλονίκη έμαθα όλα τα σπίτια στα Λαδάδικα και τον σταθμό και τα ξενοδοχεία - βιζιταδικα. Έμαθα απο τις ίδιες τις γυναίκες του χώρου πως πρέπει να φέρομαι για βγαίνω κερδισμένος. Μέχρι πάσες πήρα από τέτοιες γυναικες. Ακόμη και πριν καιρό έτσι έκανα. Γυναίκες που κάποιοι δεν "γουστάρανε", δεν ηταν έτσι η αλλιώς η έλεγαν ότι δεν ήταν σωστές ή γενικα δεν... εγώ και μια χαρά πέρναγα και εξτραδακια χωρίς επιπλέον χρέωση ετρωγα. Να μην πω για τις προσφορές που είχα σχετικά είτε για παραπάνω η πράγματα που δεν έλεγαν στο ευρύ κοινό. Άνοιξαν τα στούντιο, κι όπως λέμε πολλές φορές: όταν κάποιοι έμαθαν για τα στούντιο, εγώ έψαχνα για κάτι καινούργιο. Το ίδιο και για τα μασαζαδικα. Έφαγα τις φολες μου, έκανα τα κασκαντεριλικια μου. Ακούω τώρα νέους που μιλάνε για το ένα ή το άλλο, τι πληρώνουν, για την μια την άλλη. Και χαμογελάω. Βέβαια έδω κολλάει και το θέμα με τα ψυχολογικά. Το σάιτ έχει γίνει χώρος αντιπαράθεσης και επιδειξης βλακείας. Βέβαια όχι ότι οι γυναίκες του χώρου είναι σε όλα νορμάλ. Πάμε παρακάτω. Στο εξωτερικό ήταν άλλη η φάση. Έμαθα αλλά κόλπα άλλη νοοτροπία άλλη κουλτούρα. Γενικά ρε φιλαράκια έχω αρκετά για να φτιάξω ταινία. Χωρίς καμμιά ιδέα περιαυτολογιας , προβολής η αλαζονείας έχω δει , κανει και νιώσει πράγματα που πολλοί ακόμη κι αν προσπαθήσουν δεν θα μπορέσουν ούτε να πλησιάσουν. Και για να μη ψάχνετε ρωτώντας, έζησα δέκα χρόνια Αμερική, Καλιφόρνια, τρία χρόνια Φλόριντα, τρία χρόνια Άμστερνταμ. Έφτασα αισίως το εξηκοστό έτος της ζωής μου και μετά από δύο γάμους και δύο παιδιά με δύο εγγόνια, είπα να δώσω περισσότερο βάρος σε αυτούς τους ανθρώπους. Και για τους φίλους που ίσως ρωτήσετε, όχι το εργαλείο δουλεύει ακόμη μια χαρά. Αν αποφασίσω να ξαναβρώ στην πιάτσα, ξέρω και πιο τηλέφωνο θα πάρω και που θα ψάξω να βρω αυτό που θέλω. Ναι το χούι βγαίνει τελευταίο, αλλά πιστεύω όταν θέλουμε κάτι να κάνουμε, αρκεί να το θέλουμε πραγματικά και το μυαλό να είναι εκεί. Δεν έκοψα το τσιγάρο δύο φορές (ακόμη δεν έχω ξαναρχίσει 18 χρόνια μετά) ούτε μπορείς να λες ότι δοκίμασες εθιστικά πράγματα και έως και τώρα είσαι χωρίς κανένα απ' αυτά να σε τραβάει από το χέρι. Λοιπόν αγαπητοί μου, λέω να σταματήσω εδώ την φλυαρία, βλέπετε υπάρχουν και τα παλικάρια που δεν μπορούν να διαβάζουν μακροσκελή ποσταρισματα, να σας χαιρετήσω όλους , νέους και παλιούς, χωρίς να σας αποχαιρετήσω όμως ....που ξέρετε ίσως κάποια στιγμή ...
Καλο κυνήγι και πάντα με προσοχή!
Καλη συνεχια στον συναγωνιστη και υγεια.
