Μετά από πάρα πολλές εκπομπές του τύπου "Ελλάδα έχεις ταλέντο", "Voice of Greece", "Fame Story" και δε συμμαζεύεται, ο ρέμπελος απεφάσισε να δοκιμάσει και αυτός την τύχη του, στον καλλιτεχνικό χώρο. Και γιατί όχι άλλωστε? Τι του λείπει? Νιάτα? Ομορφιά? Ταλέντο? Ειδικά αυτό το τελευταίο ξεχειλίζει από παντού.
Έτσι λοιπόν ο ρέμπελος, συνέθεσε ένα ποιηματάκι το οποίο μπορεί κάλλιστα να μελοποιηθεί, τραγουδηθεί από μουσουργούς και συνθέτες, αοιδούς και τραγουδιάρες της κατηγορίας σκυλορεμπετέ έντεχνο.
Να προειδοποιήσουμε σε αυτό το σημείο, το φιλοθεάμον και αναγνωστικό κοινό του μπου, ότι ο ρέμπελος είναι αθυρόστομος ή ανθηρόστομος, υπέρ του δέοντος και όπου χρειαστεί θα αντικαθιστούμε με τελίτσες.
Προειδοποιώ δε και τους τυχόν λογοκλόπους, πως σε περίπτωση απόπειρας οικειοποίησης του αριστουργήματός μου, θα τους χώσω ένα κουβά μικρόβια SARS στον κ...ο τους και θα τους εξαπολύσω ιούς στον υπολογιστή.
Διότι κύριοι όλοι αναρτούν ποιήματα από κάτι Καρυωτάκηδες, Καβάφηδες και τα ρέστα που φέρνουν συγκίνηση στο πλήθος, ενώ ο ρέμπελος σας παραθέτει αυτούσιο το δικό του.
Πάμε..
Το ποιηματάκι
Στην Σαλονίκη ο έρωτας, τον τρώει σαν σαράκι
και στις βενζίνες τ' ακουμπάει
η εθνική τον προσπερνάει
κι ο μπάτσος στα διόδια, του κλείνει το ματάκι.
Στην καφετέρια άραξε και στο γκαρσόνι λέει
πιάσε γαλακτομπούρεκο και καναδυό μιλφέι(γ)
Στο ράδιο τα λαϊκά, παρέα του κρατάνε
την Κατερίνη πάτησε, ο Κολινδρός εχάθηκε
και άλλοι το κόβουν δεξιά και για Κοζάνη πάνε
Τα Κτέλια πίσω του άφησε
τον Μύλο δεν τον άγγιξε
στα Δικαστήρια άναψε, το πράσινο φανάρι
και στα Λαδάδικα μπροστά, η παραλία γλεντάει
Πύργος κι εθνικής Αμύνης
Τσιμισκή και που θα μείνεις
σε περιμένει μα το ναι
και στο μπαλκόνι νάτηνε!
Η συνέντευξη τύπου που παραχώρησε ο ρέμπελος στο πασίγνωστο μουσικό περιοδικό "Καραμούζα" στην διάσημη και καταξιωμένη δημοσιογράφο Αθηνά Ρετιρέ, ανατυπώνεται εδώ, μόνο για τα μέλη και τους αναγνώστες του μπου με την ευγενική άδεια της ιδιοκτήτριας του περιοδικού της κυρίας Φιφίκας.
Η συνέντευξη
Έχουμε την τιμή να φιλοξενούμε, το νέο μεγάλο ταλέντο της στιχουργικής, τον άνθρωπο που έκανε αφεντικά και διευθυντάδες εταιρειών, να πέσουν στα πόδια του και να τον παρακαλάνε για ένα τραγουδάκι. Κυρίες και κύριοι ο λόγος στον ρέμπελο.
-Ρέμπελε, πως και αποφάσισες να ασχοληθείς με το τραγούδι?
-Καλά βαλτή είσαι κι εσύ κοπέλα μου? Τι δημοσιογραφικές χαζομάρες με ρωτάς? Η σωστή ερώτηση που θα έπρεπε να μου απευθύνεις είναι ΠΩΣ ΚΑΙ ΑΡΓΗΣΕΣ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙΣ
-Ωραία λοιπόν, πως και άργησες να ασχοληθείς?
-Μα...ια μου δε λέω. Άνθρωπος είμαι κι εγώ δεν γίνεται να τα προλαβαίνω όλα. Ωστόσο υπήρξαν κάτι τέρμινα, που καψουρεύτηκα γυναίκα παραδόπιστη. Ας είναι καλά η γκόμενα, μου άνοιξε τα μάτια.
-Ας τα αφήσουμε αυτά και ας πάμε στο ποίημα. Βλέπω ότι κυρίαρχο στοιχείο στο ποίημά σου, είναι ο έρωτας.
-Και τι ήθελες να 'ναι? Τα συνδικαλιστικά των σκουπιδιαραίων?
-Εννοώ ότι διακρίνουμε μια γυναικεία μορφή, αρκετά εξιδανικευμένη, σαν οπτασία
-Είναι γιατί κρύβω εγώ τον χαρακτήρα της βρε χαζό. Ο τύπος διασχίζει ένα σωρό μπόρες και κύματα στην εθνική οδό για να πάει να τη βρει και η τύπισσα δεν του έστειλε ούτε ένα sms σε όλη την διαδρομή
-Μα καλά, έχει κύματα στην εθνική οδό?
-Ε! Άμα βρέξει γίνονται και τρικυμίες (γελάει)
-Ας πάμε όμως λίγο και στον ήρωα του ποιήματος. Αυτός τι χαρακτήρας είναι? Είναι καλό παιδί?
-Μεγάλο κουμάσι είναι και του λόγου του.
-Γιατί?
-Τι γιατί. Με τέτοιες που κάνει παρέα τι περίμενες να είναι? Πάντως ούτε πρόσκοπος ούτε του νηπιαγωγείου είναι.
-Μα γιατί?
-Άντε πάλι γιατί και γιατί. Να στο κάνω πιο λιανά. Εδώ έγκειται η μεγάλη τέχνη των χειριστών του λόγου σαν κι εμένα. Να κρύβουν τον πραγματικό χαρακτήρα των προσώπων. Διότι κυρία μου, εις τας πολιτιστικάς αίθουσας όπου εκτελείται το άσμα, ο τυχών θαμών ταυτίζεται με τον ήρωα του άσματος. Τι ήθελες να γράψω δηλαδή. Όπως έκαψε τους άλλους με την κόκα, έτσι έκαψε αυτόν ο έρωτας στην πόκα? Λέγονται τέτοια πράγματα?
-Ομολογώ πως όχι.
-Δεν βλέπεις που κι εσύ η ίδια μίλησες για εξιδανικευμένη μορφή και τα ρέστα?
-Έχεις δίκιο.
-Είδες? Γι αυτό κι ο μπάτσος στα διόδια του κλείνει το ματάκι. Σου λέει, "κύριος ξέρω τι παλιοχαμούρα είσαι, αλλά είμαι στις καλές μου, γι αυτό σε αφήνω και περνάς. Αν όμως μου την κάνεις γυριστή, δεν το 'χω σε τίποτις να σε μπουζουριάσω".
-Πω πω πω! Μπράβο σου ρέμπελε. και δεν σου φαινότανε.
-Τι δεν μου φαινότανε?
-Το πόσο μεγάλος στιχουργός είσαι.
-Μωρέ κι άλλα πράγματα δεν μου φαίνονται, αλλά αν ορμήξω θα σου πω εγώ.
-Ορίστε?????
-Λέω. Τι την θες τόσο κοντή την φούστα?
-Αααααα. Είναι της μόδας φέτος.
-Μόδα εεεεε? Καλάαααα! Καλάααα!
-Βρε ρέμπελε, όλο χώνεσαι στον υπόλοιπο κόσμο αλλά μάλλον κι εσένα πρέπει να σου τα χώνουνε.
-Δεν το πιασα το υπονοούμενο. Για ξηγήσου!
-Να αυτό που λες με τα μιλφέιγ.
-Ναι τι.
-Σαν γκρίζα διαφήμιση μου μοιάζει.
-Είναι. Όπως στρίβεις μετά τα διόδια αμέσως δεξιά.
-Μην τα λες απότομα. Είμαστε σοβαρό περιοδικό εδώ πέρα.
-Σιγά την σοβαρότητα κοπέλα μου. Κατ' αρχάς όποιος τα παίρνει πρέπει να τα παίρνει από παντού. Δεύτερον ο ρέμπελος είναι σπαθί στις εξηγήσεις του, διότι παίρνει μια διαφήμιση, την ξεπλένει και την κάνει κάτασπρη σαν το μιλφέιγ να 'ουμε. Και τρίτον, είσαστε κορόιδα, που δεν περνάτε κι εσείς από εκεί να πάρετε κι εσείς το κατι τις σας.
-Να μας κεράσουνε κι εμάς μιλφέιγ δηλαδή?
-Και από αυτά και από τα άλλα που έτρωγε ο φίλος σου.
-Αυτός τώρα τι δουλειά έχει?
-Δεν λέγονται αυτά τα πράγματα στο πόδι. Για να σου εξηγήσω πρέπει να έρθεις μόνη σου στο σπίτι μου.
-Σπίτι σου? Α πα πα πα πα.
-Τιιιιι??? Δεν έρχεσαι? Καλώς! Ο ρέμπελος δεν θα κάτσει να παρακαλάει. Παίρνει το καπελάκι του και φεύγει.
Εδώ τελείωσε ελαφρώς απότομα η συνέντευξη τύπου που μας παραχώρησε ο ρέμπελος. Ωστόσο διαισθανόμαστε ότι δεν αντλήσαμε όσα στοιχεία μπορέσαμε από αυτό το διαμάντι της στιχουργίας. Προλάβαμε όμως και του αποσπάσαμε μια τελευταία ερώτηση.
-Ρέμπελε, ρέμπελε στάσου.
-Τι είναι?
-Αυτό που λες για τον Μύλο.
-Τι. θα με ρωτήσεις αν είναι γκρίζα διαφήμιση? Φυσικά τα πήρα και από κει.
-Αυτό το καταλάβαμε ήδη. Όμως ο Μύλος δεν φαίνεται από τον δρόμο ρέμπελε.
-Ναι μωρέ η ΒΙΛΚΑ φαίνεται. Αλλά όνομα είναι αυτό τώρα? Σαν να λέμε ΒΙοτεχνία Λουλουδέ ΚΑναπέδων. Δεν το κλείνουν να το δώσουν αντιπαροχή καλύτερα το ρημάδι?
Η κριτική
Αχ καλέ, τι αριστούργημα ήταν αυτό! Τους έσβησες τους Βραζιλιάνους απ' τον χάρτη.
Η άκρως συγκινηθείσα
κυρία Φιφίκα
Υ.Γ. Αλάργα λογοκλόποι. Καραδοκώ!