Ακολουθεί μεθυσμένος σιδηρόδρομος, θα σας γαμήσω σαν σίφουνας εσάς τα λιμά!!! Θα σας κάνω σουβλάκι πάνω στο καυλί μου!!
Ακούστε λοιπόν βλαμμένοι……
Τα πράγματα είναι πιο απλά από ό,τι τα εμφανίζετε κάποιοι εδώ μέσα. Με μια λέξη: δεν είναι όλα για όλους. Τόσο απλά. Άλλος ακούει ρεμπέτικα και την βρίσκει και άλλος ακούει Disco. Άλλος ακούει Techno και κάποιος άλλος δεν μπορεί να την αντέξει. Δεν σημαίνει ότι κάτι πάει λάθος σε αυτό. Απλά καθένας με το γούστο του.
Σήμερα παίζεται η ταινία: “Το Νησί των Καταραμένων” (Shutter Island).
Γιατί όπως ακριβώς εκεί ο πρωταγωνιστής ζει μέσα στην απόλυτη, γραφική του ψευδαίσθηση ότι είναι ένας σπουδαίος ερευνητής, ενώ στην πραγματικότητα είναι απλώς ένας εγκλωβισμένος τρόφιμος του ψυχιατρείου, έτσι είστε και εσείς... Νομίζετε ότι είστε οι VIP πελάτες και οι “ρυθμιστές” της πιάτσας και του φόρουμ, της παραλίας, ενώ στην πραγματικότητα είστε οι γραφικοί της υπόθεσης. Έχει πλάκα δε που μερικοί εδώ μέσα υπερηφανεύεστε που οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων και οι σεκιουριτάδες σας ρίχνουν πόρτα πριν καν την περάσετε. Και το λέτε σαν κατόρθωμα, Αντί να ντρέπεστε για αυτό!!
Ακόμα και στις παραλίες που είναι δημόσιοι χώροι πάτε για να χαλάσετε οποιαδήποτε ωραία κατάσταση γίνετε. Οι ίδιοι και απαράλλαχτοι ούγκανοι όπου σταθείτε και όπου βρεθείτε.
Ποιοι νομίζετε ότι είστε ρε; Οι γευσιγνώστες του Οδηγού Michelin; Οι αρχιδημοσιογράφοι της The New York Times; Να σας πω ποιοι είστε….. είστε τα ΛΙΜΑ.
(Λιμό (το): Στη γλώσσα της πιάτσας και του δρόμου, είναι ο λιμοκοντόρος, ο πεινασμένος, ο ξεπεσμένος, το λιγούρι. Είναι αυτός που στερείται ποιότητας, τρόπων και αξιοπρέπειας, αλλά παρόλα αυτά το παίζει “κάποιος”. Ο γραφικός, ο τσαμπατζής της παρέας, που ενώ είναι το απόλυτο τίποτα, έχει την ψευδαίσθηση ότι είναι άρχοντας.)
Λιμά που δεν ξέρετε ούτε πώς να φάτε. Είστε εσείς που όταν σας καλέσουν σε ένα τραπέζι θα σπεύσετε να φάτε με τα χέρια σαν ούγκανοι που είστε, ενώ οι υπόλοιποι έχουν μάθει να χρησιμοποιούν το πιρούνι και το μαχαίρι. Είστε εσείς που ενώ έχετε το στόμα γεμάτο θα μιλάτε δυνατά, με αποτέλεσμα να φεύγουν τα φαγητά από το στόμα σας προς τους συνδαιτημόνες σας. Είστε εσείς που θα κάνετε παπάρες μέσα στη σαλάτα και τις σάλτσες, βρέχοντας και τα βρωμερά σας δάκτυλα με το επίσης βρώμικο νύχι. Είστε εσείς που θα κλάνετε και θα ρεύεστε στο τραπέζι, αδιαφορώντας για τους κανόνες που επιβάλλονται στη διάδραση με άλλους. Είστε εσείς που σηκώνεστε όρθιοι στο τραπέζι σκύβοντας πάνω από τους άλλους μόνο και μόνο για να πάρετε από ένα πιάτο που δεν είναι κοντά σας, αντί να απευθυνθείτε με ευγένεια σε συνδαιτημόνα σας να σας πασάρει το πιάτο.
Και με αυτά τα skills νομίζετε ότι έχετε το δικαίωμα να κρίνετε ανθρώπους και επιχειρήσεις; Και θέλετε και σεβασμό; Και δεν γουστάρετε και κριτική στις μπούρδες και τις μυθοπλασίες που λέτε….
Και το πιο τρελό, έως εντελώς ψυχιατρικό: παραπονιέστε διότι οι άλλοι δεν σας καλούν ξανά. Σας απορρίπτουν όπως απορρίπτουμε τα σκουπίδια. Και η πραγματική αλήθεια είναι ότι εκεί είναι η φυσική σας θέση. Στα σκουπίδια. Γιατί αναδύετε μια δυσοσμία που στις μύτες των πολλών είναι δυσάρεστη. Ευτυχώς είστε η μειοψηφία. Και ποιο είναι το επιχείρημά σας??? ότι ΝΑ και εάν μας καλούν, ΝΑ και εάν δεν μας καλούν. Εμείς θα συνεχίσουμε να γράφουμε και να λέμε την αλήθεια. Και σιγά το φαγητό που είχε το τραπέζι…. Το χαβιάρι ήταν μαύρο, το κρασί ήταν παλιό, το τυρί μουχλιασμένο κλπ κλπ κλπ.
Εντάξει, είπαμε να κάνουμε και την πλάκα μας εδώ μέσα, αλλά άλλο κάνω την πλάκα μου και άλλο εκφράζομαι με απαξίωση για όλους και για όλα. Και για το ξαναβάλω σε όρους μουσικής, εάν είσαι λάτρης της rock δεν σου δίνει το δικαίωμα να λες φλώρους αυτούς που ακούνε pop. Εξάλλου η μουσική είναι ψυχαγωγία = άγει την ψυχή. Μιλάω για την ψυχή που εσείς έχετε χάσει, γιατί όπως φαίνεται υπάρχει κατασκευαστικό πρόβλημα και τα υγρά της χολής σας κυκλοφορούν μαζί με το αίμα σας, δηλητηριάζοντας ακόμα και την ψυχή σας, στάζετε χολή μέχρι και από τα αυτιά.
Η προσωπική γνώμη μου είναι ότι πίσω από κάποια προφίλ είναι σίγουρο ότι κρύβονται “ανθρωπάκια” που στην πραγματική ζωή είναι το απόλυτο τίποτα με μπόλικο καθόλου. “ανθρωπάκια” φοβισμένα και ντροπαλά, που δεν είναι ικανοί για τίποτα, για αυτό εδώ λανσάρονται ως αρχιγαμιάδες και υπέρτατοι μάγκες πίσω όμως από ένα πληκτρολόγιο, εμφανίζονται σε όλα τα νήματα, ως οι ειδικοί επί παντός επιστητού. Ακόμα καλύτερα διατυπωμένο, ως οι εκδικητές του μεσονυκτίου μιας και μιλάμε για μεταμεσονύκτιες καταστάσεις, ως οι Νονοί της πιάτσας και του φόρουμ ένα πράγμα. Ιερά τέρατα διαβάζω. Στην πραγματικότητα όμως, τρώτε πόρτα και φάπες από την ίδια τη ζωή. Όχι μόνο από τα μαγαζιά και το φόρουμ. Και αυτό γιατί με την μιζέρια, την τοξικότητα, και την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά σας κανένας κανονικός άνθρωπος δεν θα σας έδινε σημασία. Κι εσείς, ως άλλοι Bruce Willis, νομίζετε ότι είστε πολύ σκληροί για να πεθάνετε. Εδώ γελάμε μέχρι δακρύων!!!
Η αλήθεια όμως είναι ότι έχετε πεθάνει αλλά δεν το ξέρετε, είστε τα λεγόμενα «ζόμπι» που περιφέρονται άσκοπα χωρίς σκοπό, και χωρίς προορισμό. Βλέπετε όλους τους υπόλοιπους καλοβαλμένους, ακομπλεξάριστους και απελευθερωμένους ανθρώπους να διασκεδάζουν και πραγματικά τους μισείτε, και τους κράζετε, γιατί πολύ απλά δεν αντέχετε τη δική σας την κατάντια. Μια κατάντια που δεν έχει επιστροφή, γιατί έχει χαλάσει η ρύθμιση μέσα στο δικό σας το κεφάλι. Γιατί εάν υπήρχε επιστροφή θα αλλάζατε και συμπεριφορά και έτσι θα σας δινόταν μια δεύτερη ευκαιρία και θα μπορούσε να υπάρξει επανακοινωνικοποίηση και να σαν καλούν στο τραπέζι. Θα ζητούσατε μια συγγνώμη, θα αναγνωρίζατε τη λάθος πορεία που έχετε πάρει. Και όλα καλά!
Δεν καταλαβαίνετε ότι χτυπάτε το δικό σας κεφάλι σε έναν τοίχο, αλλά νομίζετε ότι κάνετε κρέας τα μούτρα των άλλων με τη συμπεριφορά σας. Και ειλικρινά τι να πει κανείς όταν ένας άνθρωπος ενθουσιάζεται και νομίζει ότι κάτι καταφέρνει όταν όλοι οι υπόλοιποι τον βρίζουν ασταμάτητα; Όταν με τον δικό σας τρόπο παράγετε τη λήθη και η μόνη απάντηση είναι «πέστε κι άλλα». Το να θεωρείτε ότι είστε άρχοντες ενώ έχετε καταντήσει το λιμό της παρέας και του φόρουμ; Το να είστε οι παρίες; Δεν καταλαβαίνετε ότι το να λέτε «εμένα κι αν με βρίζουν δεν έχω πρόβλημα, το διασκεδάζω»... Αλήθεια τώρα; Ειλικρινά πού είναι η αξιοπρέπειά σας και ο εγωισμός σας; Ο αυτοσεβασμός σας ρε λιμά; Πού είναι το θάρρος σας να αλλάξετε σελίδα και ρεπερτόριο;
Για αυτό σας αποκαλώ λιμά και ανθρωπάκια. Γιατί ακόμα και εδώ καταστρέφετε ένα φόρουμ που υποτίθεται φτιάχτηκε για να περνάμε καλά εμείς που γουστάρουμε αυτό το lifestyle, και το έχετε κάνει σαν τα μούτρα σας, μόνο και μόνο για να νιώσετε για πέντε λεπτά σημαντικοί. Αλλά η αλήθεια δεν κρύβεται..... όσο κι αν φωνάζετε, θα παραμένετε πάντα οι παρίες της ζωής.
Υ.Γ τα σημεία με bold έχουν και μια σημειολογική σημασία γιατί είμαι περίεργος να δω ποιοι έχουν την ικανότητα να τα καταλάβουν, φαντάζομαι πολλοί περισσότεροι από τους γνωστούς άγνωστους φορουμύστες.
