«Σιωπά σήμερα η Ήπειρος. Έσβησε ο ήχος που έκανε τις πέτρες να δακρύζουν και τα βουνά να τραγουδούν. Ο Πετρολούκας Χαλκιάς, ο τελευταίος μεγάλος μάγος του κλαρίνου, πέρασε στην αιωνιότητα. Το κλαρίνο του δεν έπαιζε απλώς νότες — έλεγε ιστορίες, μοιρολόγια, χαρές και πόνους ενός ολόκληρου λαού. Ήταν φωνή αρχέγονη, ρίζα βαθιά, ανάσα από τις κορφές του Σουλίου και τα ποτάμια του Ζαγοριού. Με το παίξιμό του, ο χρόνος σταματούσε. Και κάθε πανηγύρι γινόταν τελετουργία. Τώρα, σιγή. Μα και μια ευγνωμοσύνη, που γνώρισαμε έναν άνθρωπο που κράτησε ζωντανή την ψυχή της Ελλάδας με μόνο όπλο ένα κλαρίνο. Καλό ταξίδι, δάσκαλε. Η σκιά σου θα πλανάται εκεί που η μουσική ακόμα έχει καρδιά».