τωρα το θεμα με ολο αυτο , με ολη αυτη την αναλυση , μπορουμε να καταληξουμε καπου ?
η κατερινα ειναι υπερσεξουαλικη (μοδατη αλλα καιρια εννοια προσφατα ) ? αγαπαει αυτο που κανει ? ή ολα τα βλεπει σα στοιχεια στατιστικης και οικονομοτεχνικης αναλυσης ?
δεν θα θελα να γινω και εγω αριθμος συντεταγμενων σε εναν χ,ψ αξονα για να βρεθει η χρυση τομη στο οικονομικο ζητουμενο μιας επιχειρησης που χει κεφαλαιοποιιησει το μουνι
Σε αυτό το νήμα παραδοσιακά δεν καταλήγουμε κάπου· τσακωνόμαστε, κάνουμε φιλοσοφικές αναλύσεις, ψυχανάλυση και πίνουμε καφέ….
Η ουσιαστική επικοινωνία γίνεται στα dm και στο δωμάτιο. Εκεί θα καταλάβεις τι εστί «Κατερίνα» και αν αυτό σου ταιριάζει. Εδώ πλακίτσα κάνουμε.
Ένας από τους λόγους που προσπαθώ το νήμα να είναι κυρίως «χαβαλετζίδικο» και όχι ενημερωτικό είναι ότι
ο καθένας βλέπει την δική του Κατερίνα.
Όταν ο πελάτης μπαίνει στην πόρτα, φέρνει μαζί του τις προσδοκίες, τις ανασφάλειες και τους δικούς του όρους. Αυτά καθορίζουν ποια Κατερίνα θα δει.
Με άλλον θα υπάρξει αυτό το άγριο, ακατέργαστο σεξουαλικό πάθος και με άλλον θα κάτσεις να τα πεις, να ανοιχτείς, να μοιραστείς μια κουβέντα , αφήνοντας τα σώματα σε δεύτερη μοίρα. Με κάποιους θα συνδυαστούν και τα δύο!
Την Κατερίνα-Ρομπότ που δουλεύει μηχανικά ενώ τρέχει στατιστικές αναλύσεις ΔΕΝ την έχει δει κάποιος, πάντως. (Ή τουλάχιστον έτσι νομίζω)
———
Πάμε στο 2ο σκέλος:
Αν αγαπώ τη δουλειά μου;
ΠΟΛΥ.
Αλλά όταν μου κάνουν αυτή την ερώτηση το μυαλό μου δεν πάει στην σεξεργασία.
Αν αγαπώ το σεξ;
Επίσης ΠΟΛΥ.
Και μάλιστα μπορώ να το απολαύσω χωρίς ταμπέλες και ψεύτικους ρομαντισμούς.
Τι άλλο αγαπώ στα ραντεβού;
Το να γνωρίζω νέο κόσμο και να ακούω την ιστορία του. Τις απρόσμενες συζητήσεις, το στοιχείο της έκπληξης και της ανατροπής, την αδρεναλίνη, ακόμα και τις μικρές στιγμές αμηχανίας. Μου αρέσει να αναλύω συμπεριφορές και να προσπαθώ να τις καταλάβω.
Μου αρέσει επίσης η ανωνυμία!
Να αφήνεις πίσω την πραγματική σου ζωή, τις γλώσσες προγραμματισμού, τα πρωτόκολλα του εργαστηρίου και τη σοβαρότητα, και να μπαίνεις σε έναν ρόλο όπου είσαι ό,τι εσύ αποφασίσεις να είσαι. Να κλείνει η πόρτα και να απελευθερώνεσαι!
ΑΛΛΑ
Ξέρεις πως αλλιώς θα μπορούσα να τα έχω όλα αυτά; Ανοίγοντας ένα προφίλ στο τιντερ και κάνοντας ραντεβού. Ή ακόμα και στο fetlife ή ακόμα και βγαίνοντας έξω το βράδυ. Και μάλιστα με λιγότερο άγχος, περισσότερη επιλεκτικότητα και λιγότερο κράξιμο.
Ποια είναι λοιπόν η μεταβλητή που αλλάζει και κάποιες κοπέλες βρίσκομαστε εδώ;
Συγγνώμη αν πληγώνω τους αθεράπευτα ρομαντικούς αλλά ο λόγος είναι το κέρδος.
(Οπότε η συζήτηση για το πώς θα το μεγιστοποιήσουμε με τις λιγότερες απώλειες νομίζω είναι σχετική.)
Πότε ο λόγος δεν είναι καθαρό μεράκι ή υπαρξιακή αναζήτηση.
Υπάρχουν κι αυτά; Υπάρχουν!
Προσωπικά το να κάνω σεξ και να με πληρώνουν το είχα φαντασίωση από την εφηβεία! Πολλά χρόνια πριν δοκιμάσω όντως να κάνω αυτό το βήμα. Μου φαίνεται απίστευτα αφροδισιακό.
Ξέρεις τι άλλο υπάρχει δυστυχώς όμως; Ρίσκο, έλλειψη σεβασμού και εκμετάλλευση.
Τα νούμερα και η στρατηγική είναι η άγκυρά σου, ο τρόπος σου να προστατεύεσαι και κρατάς τον έλεγχο σε έναν χώρο όπου όλοι ζητούν κάτι από εσένα.
Υπάρχουν άνθρωποι που σε κάνουν να ξεχνάς τα νούμερα; Υπάρχουν!
Υπάρχει χημεία στην οποία δυσκολεύεσαι να αντισταθείς και ξεχνάς κάθε ρολόι.
Υπάρχουν ραντεβού που περνάς τόσο καλά που θες να παραταθούν γιατί γουστάρεις και όχι για το πορτοφόλι.
Υπάρχει γνήσιο ενδιαφέρον για το πώς περνάει ένας άνθρωπος με τον οποίο μοιράστηκες δυο κουβέντες, τις σιωπές σου και το κρεβάτι σου.
Υπάρχει εκτίμηση για άτομα που σε στήριξαν πριν γίνεις «περιζήτητος».
Σίγουρα δεν είναι όλα αριθμοί. Σίγουρα υπάρχουν πολλά πιο αγνά συναισθήματα.
Άνθρωποι είμαστε!
Στο παράδειγμα που έδωσες με τις συντεταγμένες δεν θα απαντήσω ευθέως αλλά θα θέσω ένα ρητορικό(;) ερώτημα.
Μπορεί ένας άνθρωπος που είναι πραγματιστής να είναι ρομαντικός;
Κατά τη γνώμη μου μπορεί.
Ο ρομαντικός πέφτει στη φωτιά και καίγεται ολοσχερώς.
Ο πραγματιστής ρομαντικός ξέρει πώς να καεί, να ζήσει το πάθος στο κόκαλο, αλλά να κρατήσει την ψυχραιμία του και να μην αφήσει το παραμύθι να τον καταστρέψει.
Βλέπει τις ρωγμές, μετράει τα δεδομένα, γνωρίζει τους κανόνες του παιχνιδιού και τα όρια. Και παρ' όλα αυτά, ακριβώς επειδή τα ξέρει όλα αυτά, διαλέγει να παραδοθεί στη στιγμή με επίγνωση.
Έχω να πω πολλά ακόμα αλλά ήδη παραβγούμε μεγάλο το σεντόνι…
Οπότε που καταλήγουμε;
Δεν καταλήγουμε, φιλοσοφούμε! 
