Οι βασικές εξουσίες του ΠτΔ μέχρι το 85 ήταν οι εξής:86 ηταν η αναθεωρηση
δεν νομιζω οτι υπηρχε κανεις συνταγματολογος που να ειχε εκφραστει αρνητικα προς αυτη την κατευθυνση της αναθεωρησης.(τσατσος, μανεσης,χρυσογονος και αλλοι πολλοι απο ολους τους πολιτικους χωρους).
το κύριο επιχειρημα ήταν ότι δεν γίνεται να ρίξει την κυβέρνηση κάποιος που είχε εμμεση νομιμοποιηση και θα μπορουσε να εχει εκλεγει απο προηγουμενη βουλη και αρα διαφορετικη κοινοβουλευτικη πλειοψηφια, αφου η θητεια του ΠτΔ δεν ταυτιζεται με αυτη της κυβερνησης.
το μοναδικό αρνητικο κατ 'εμε ειναι το ευρος της τοτε αναθεωρησης, αφου του αφαιρεσαν ολα τα νομοθετικα δικαιωματα και απλως κρατησε τα ρυθμιστικα του πολιτευματος. Αλλα αυτο με τη διαλυση της βουλης ορθως για εμενα αφαιρεθηκε
.
θα μπορουσε να διατηρηθει ας πουμε το δικαιωμα για δημοψηφισμα του προεδρου. Ουτε διαγγελμα δεν μπορει κανονικα να βγαλει ο ΠτΔ σημερα αν δεν παρει αδεια απο το υπουργικο.
α) Δικαίωμα διάλυσης της Βουλής εάν ευρισκόταν σε δυσαρμονία με το λαϊκό αίσθημα,
β) Σύγκληση υπουργικού συμβουλίου υπό την προεδρία του σε έκτακτες περιστάσεις,
γ) Διαγγέλματα προς τον ελληνικό λαό χωρίς σύμφωνη γνώμη κυβέρνησης,
δ) Δικαίωμα αναπομπής ψηφισμένου νόμου για κάθε λόγο,
ε) Αυξημένα περιθώρια κινήσεων σε περίπτωση μη επίτευξης αυτοδυναμίας.
Επίσης, στο Σύνταγμα του 1975 προβλεπόταν και ο θεσμός του Συμβουλίου της Δημοκρατίας, το οποίο μπορούσε να συγκαλεί ο ΠτΔ σε έκτακτες περιστάσεις και να συσκέπτονται ώστε να ακούει τη γνώμη του. Αυτό αποτελούνταν από τους διατελέσαντες Προέδρους, πρωθυπουργούς, προέδρους Βουλής κλπ.
Το (β), θα μπορούσε να παραμείνει: δεν είναι δα και τραγικό να μαζέψει την κυβέρνηση να κουβεντιάσουν για κάποιο ζήτημα. Το (δ) ομοίως, εάν θέλει η Βουλή ξαναψηφίζει το νόμο. Το (α), αν και φαίνεται εν πρώτοις χρήσιμο, εντούτοις μπορεί να χρησιμοποιηθεί καταχρηστικά. Το (γ) το συζητάμε, το (ε) δεν υπήρχε λόγος να υφίσταται, καλύτερα είναι να υπάρχει σαφής προσδιορισμός των αρμοδιοτήτων του ΠτΔ σε περίπτωση μη ύπαρξης αυτοδυναμίας.
Ξαναλέω πάντως πως ο σκοπός της αναθεώρησης, θεωρητικά πάντα, ήταν η ενίσχυση της Βουλής, όχι του πρωθυπουργού. Κατ' αποτέλεσμα σε μία μονοκομματική κυβέρνηση, με πρωθυπουργό τον αρχηγό του κόμματος της συμπολίτευσης, πανίσχυρος γίνεται ο πρωθυπουργός.

