Η ερώτηση αν τα κωλόμπαρα είναι «χαμένα λεφτά» κρύβει μέσα της μια φιλοσοφική αντίφαση, καθώς εξαρτάται από το πώς αντιλαμβανόμαστε την έννοια της αξίας και της απόλαυσης. Αν το χρήμα το βλέπουμε απλώς ως μέσο για την ικανοποίηση των επιθυμιών μας, τότε η δαπάνη σε έναν τέτοιο χώρο δεν είναι παρά μια επένδυση στη στιγμιαία απόλαυση – μια απόλαυση που, αν μη τι άλλο, προσφέρει μια αίσθηση ζωντάνιας, μια χαλάρωση, ίσως και μια διαφυγή από την καθημερινότητα. Αν, από την άλλη, το χρήμα θεωρείται εργαλείο για την αυτοβελτίωση και την πνευματική ανάπτυξη, τότε μπορεί κανείς να το δει ως σπατάλη, σαν κάτι που δεν προσφέρει τίποτα βαθύτερο από την ικανοποίηση των πιο επιφανειακών επιθυμιών.
Όμως, η πραγματικότητα είναι ότι το χρήμα, όσο κι αν προσπαθούμε να του αποδώσουμε μια «μεγαλόπρεπη» αξία, παραμένει απλώς ένα μέσο. Και αν αυτό το μέσο μας επιτρέπει να απολαύσουμε το παρόν, να ζήσουμε μια έντονη στιγμή, τότε ποιος είναι εκείνος που θα το αμφισβητήσει; Τα χρήματα πάντα βρίσκουν τρόπο να φεύγουν από τις τσέπες μας· το μόνο που μένει είναι αν η στιγμή που μας χαρίζουν αξίζει την «απώλεια».
Εν τέλει, η αξία που αποδίδουμε σε μια τέτοια δαπάνη είναι καθαρά προσωπική. Για κάποιους, τα χρήματα που ξοδεύονται σε έναν τέτοιο χώρο μπορεί να φαίνονται χαμένα. Για άλλους, όμως, η απόλαυση της στιγμής είναι κάτι που δεν μπορεί να αντικατασταθεί με καμία πνευματική ανύψωση. Ίσως, λοιπόν, το «χαμένο» να είναι μια έννοια πολύ σχετική – αυτό που για κάποιον είναι απλώς σπατάλη, για άλλον μπορεί να είναι μια μοναδική, αν και παροδική, εμπειρία ζωής.
