Πέρυσι , 25η Μαρτίου
Κανονίζω με κάτι φίλους να πάμε για πικ νικ σε ένα πάρκο.
Έχω ένα μεγάλο αρνητικό, χάνομαι, χάνομαι παντού, ακόμα και κάτω απ το σπίτι σπίτι μου, ακόμα και με χάρτη ή GPS.
Ξεκινάω λοιπόν, και παίρνω λάθος λεωφορείο. Στην πορεία τελειώνω η μπαταρία του κινητού μου. Δεν μπορώ να ενημερώσω πού είμαι, ότι θα αργήσω κλπ. Κατεβαίνω στη μέση του πουθενά, ενδέχεται να είχαμε και τα χουντικό μέτρα για απαγόρευση κυκλοφορίας, δεδομένου ότι στο δρόμο δεν κυκλοφορούσε κανείς...
Πετυχαίνω κάποιον, ρωτάω πως θα πάω στον προορισμό, μου δείχνει μια κατεύθυνση και το πήγαινα στα τυφλά. Επ ομού τη φωτογραφική, ότι μου γυάλιζε το μάτι το έβγαζα.
Πέφτω σε καταυλισμό γύφτων. 99% ανθρώπους, θα έφευγαν χωρίς να δώσουν στόχο. Εγώ πήγα κοντά και άρχισα να βγάζω φωτογραφίες. Κατεβαίνουν τα γυφτάκια, από την καρότσα, και αρχίζουν να ποζάρουν. Στο τέλος , βγήκε ο μπάρμπας και άρχισε να ζητάει απειλητικά χρήματα. Του λέω δεν έχω τπτ.
— Εσυ θα βγάλεις τόσα από τις φωτογραφίες, εγώ τι θα βγάλω;;;
Πετάγονται τα γυφτακια, και μου λένε ψιθυριστά:
— Ας τον, λεφτά για αλκοόλ και τσιγάρα θέλει...
Έφυγα, χαιρετισα τα γυφτακια, έβγαλα και ωραίο υλικό, πέρασα καλά στο πουθενά...Βρήκα μία πλατεία, πήρα τα παιδιά τηλέφωνο, άκουσα κάτι γαλλικά που με περίμεναν, τους έδειξα μετά το υλικό και ...κοκομπλόκο...
