Λεπτομέρειες αξιολόγησης

Τα ασιατικά χαρακτηριστικά της έκρυβαν κάτι επικίνδυνος.Σαν την femme fatale που κάθεται ήσυχα στη γωνία του μπαρ, καπνίζει αργά και σε αφήνει να κάνεις μόνος σου,
ένα ακόμα ακριβό λάθος


Το μαύρο φόρεμα και οι γόβες της έμοιαζαν βγαλμένα από κάποια ασπρόμαυρη ταινία που κανείς δεν θυμάται. Μια ταινία που πιθανότητα κανείς δεν είχε αίσιο τέλος , αλλά εσύ πάραυτα, θα την έπαιζες με την πρωταγωνίστρια.




Μπήκε στο διαμέρισμα χωρίς βιασύνη.
Σαν μια τιγρης που βολιδοσκοπούσε τον χώρο , ώστε νααποστηθίσει την αρένα που θα κατασπάραζε το θύμα τη….

Κατέβηκε γρήγορα από τα τακούνια της και γύρισε προς το μέρος μου.





Για μια στιγμή κοντοστάθηκε , το λιγοστό φως και η νεγρικη τζαζ την έκανα να μοιάζει ακόμα πιο μυστήρια ποιο εξωτική απ όσο ήδη ήταν.



Εκεί κάπου κατάλαβα πως ό,τι είχα σχεδιασει γι αυτήν , κοιτάζοντας τις φωτογραφίες της ,ήταν μάλλον λάθος .



Περίμενα μια δύσκολη συνάντηση , γεμάτη παύσεις, μεταφράσεις και περίεργες σιωπές . Αντί γι' αυτό, τα σκουριασμένα μου αγγλικά αποδείχθηκαν επαρκείς , όπως και δικά της .


Οι κουβέντες άρχισαν να κυλούν όπως κυλά το ουίσκι , όταν ανοίγεις το δεύτερο πακέτο …
Χωρίς άμυνες.
Χωρίς προσποιήσεις.
Χωρίς βαρύγδουπες δηλώσεις.

Το πρόσωπό της είχε εκείνη τη γλυκιά μελαγχολία που κουβαλούν οι άνθρωποι που έχουν ταξιδέψει πολύ και δεν βρήκαν ποτέ αυτό που έψαχναν….




Στην αρχή την πέρασα για ψυχρή.
Απόμακρη.
Μια γυναίκα φτιαγμένη από χειμώνες και γκρίζους ουρανούς.
Μεγάλο λάθος…




And waaay down we go...

B
Κάποια στιγμή η απόσταση ανάμεσά μας εξαφανίστηκε χωρίς να καταλάβω πότε ακριβώς συνέβη αυτό. Δεν ήταν θέμα επιθυμίας. Ήταν οικειότητα….
Αυτή η αίσθηση ότι γνωρίζεις κάποιον πολύ περισσότερο απ' όσο επιτρέπει ο χρόνος, συνοδευόμενη από ένα χαμόγελο πραγματικά , αφοπλιστικό .


Τα φιλιά της ήταν καυτά , αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ ακόμα πόσο πιο καυτό θα ήταν το μουνι της , ικανό να αποστειρώσει ακόμα και τον λερωμένο μου εγωισμό .




Οι περισσότερες γυναίκες που συναντώ , φορούν μάσκες, είτε από άμυνα , είτε από κάποιο άλλο περίεργο φόβο.

Εκείνη έμοιαζε κουρασμένη να τις φοράει


Δεν θα μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες.
Οι καλύτερες ιστορίες δεν βρίσκονται ποτέ στα γεγονότα.
Βρίσκονται σε εκείνο το αδιόρατο συναίσθημα που μένει όταν όλα έχουν τελειώσει.
Σαν τον καπνό από το τελευταίο τσιγάρο.
Σαν τα φώτα της πόλη στις τρεις το πρωί.
Σαν το γεύση που σου αφήνει , η μισοκαμμενη γόπα , στο πεζοδρόμιο · που προάγεις σε τσιγάρο · όταν έχει ξεμείνει από λεφτά , καπνό και αξιοπρέπεια.
Σαν κάποιον που ξέρεις πως δύσκολα θα ξαναδείς, αλλά θα θυμάσαι για πολύ περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε

Ακούστε την , κουβαλάει μια σπάνια ειλικρίνεια .

Ακούστε την θα σας καθοδηγήσει να ταξιδέψετε μαζί …

Ακούστε την θα σας πει τι της αρέσει και πως



Ακούστε την , και ίσως κάπου εκεί ακούσεις και τον εαυτό σου .


Αν τύχει και με διαβάσεις, σου εύχομαι να βρεις όσα ψάχνεις και ακόμα λίγα παραπάνω.
Τα αξίζεις.
Κι αν δεν με διαβάσεις ποτέ, ας μην πάνε χαμένα τα λόγια.
Ας τα πάρει ένας νυχτερινός άνεμος και ας τα αφήσει κάπου μακριά, σε ένα πρόσωπο που κοιτάζει το σκοτάδι και προσπαθεί, όπως όλοι μας, να βγάλει κάποιο νόημα από αυτό το χάος.


Νικόλ, σ' ευχαριστώ.
Πάντα είχα την αίσθηση ότι με πρόσεχες, ακόμη κι όταν δεν το άξιζα ιδιαίτερα.
Πάντα είχα επίσης την αίσθηση ότι σου έχω ζαλίσει τα αρχίδια αμέτρητες φορές.
Παράξενο πράγμα οι άνθρωποι.
Άλλοι αντιλαμβάνονται τις ευγένεια για αδυναμία , και άλλοι την μαλακια για ευφυία …


Γι' αυτό νιώθω πως σου χρωστάω κάτι.
Το ευχαριστώ ίσως είναι λίγο φτωχό γιατην περίσταση αλλά ειλικρινές.