Λεπτομέρειες αξιολόγησης

Από σπόντα βρέθηκα να ανοίγω την πόρτα στην Πάολα.
Οι άλλες επιλογές είχαν καταρρεύσει σαν φτηνές υποσχέσεις μετά τα μεσάνυχτα κι εγώ ήμουν ήδη δυο ποτά και μια απογοήτευση βαθύτερα μέσα στη νύχτα.
Η καρτέλα της τίμια και ειλικρινής · μπράβο στο γραφείο . Οι φωτογραφίες επίσης.

Καλοντυμένη μου χάρισε αμέσως ένα χαμόγελο , και ήρθε στο χώρο μου , χωρίς εκείνη τη φτήνια που ουρλιάζει από μακριά. Είχε κάτι το προσεγμένο∙ σαν γυναίκα που ξέρει ότι το παιχνίδι δεν κερδίζεται μόνο με τσιμπούκι και κρεμπιε αλλά με τον τρόπο που σε κοιτάζει όταν ανάβεις τσιγάρο.
Τα πρώτα λεπτά ήταν αναγνωριστικά. Οι μικρές τελετουργίες δυο ανθρώπων που δεν γνωρίζονται αλλά πρόκειται να μοιραστούν ιδρώτα, ανάσες και λίγη μοναξιά. Ήθελα να βεβαιωθώ πως ήταν καθαρή, πως δεν υπήρχε εκείνη η πουτσιλα και η κολόνια του πρόχειρου επαγγελματισμού

—Ευτυχως δεν υπήρχε τίποτα τέτοιο—


Μύριζε σαπούνι, άρωμα και γυναίκα.

Τα φιλιά ήρθαν φυσικά. Όχι θεατρικά. Όχι ψεύτικα. Εκείνα τα αργά φιλιά που σε κάνουν να ξεχνάς για λίγο τι πληρώνεις και γιατί βρίσκεσαι εκεί.


Την ξάπλωσα στο κρεβάτι και άρχισα να την ξεγυμνώνω αργά, σαν να ξετύλιγα κάποιο ακριβό λάθος. Οι ζαρτιέρες κρατούσαν τις κάλτσες σαν υπόσχεση. Ο κορσές έσφιγγε πάνω της με εκείνη τη βρόμικα κομψή αισθητική παλιού επαρχιακού κωλομπαρο , καπνού και φθηνό ουίσκι. Τα εσώρουχά της δεν φώναζαν· αλλά ούρλιαζαν γλυκά

. Και αυτό ήταν χειρότερο για την ψυχραιμία μου….



Δάχτυλα δεν δέχτηκε. Είχε όρια και τα έβαλε ξεκάθαρα και κοφτά .

Παράξενο πόσο λίγο με ενόχλησε αυτό σε έναν κόσμο όπου όλοι πουλάνε τα πάντα.


Στα υπόλοιπα όμως δεν είπε όχι. Κι αυτό το “όχι” και το “ναι” της είχαν περισσότερη ειλικρίνεια από πολλές κανονικές σχέσεις που έχω δει να πεθαίνουν σε κουζίνες και οικογενειακά τραπέζια.
Σε κάποια στιγμή προσπάθησε παιχνιδιάρικα να σπρώξει τα δάχτυλα των ποδιών της προς το στόμα μου. Δεν είναι το δικό μου φετίχ, αλλά είχε εκείνο το χαμόγελο της γυναίκας που ξέρει ότι κάπου εκεί έξω υπάρχουν άντρες που θα γονάτιζαν μόνο για αυτή τη στιγμή….




Γενικά; Καλή εμπειρία. Μιλούσε καλά αγγλικά, είχε σπίθα στο βλέμμα και μια οξυδέρκεια που δεν συναντάς συχνά σε ανθρώπους που δουλεύουν τόσες ώρες μέσα στη νύχτα. Έδειχνε να καταλαβαίνει ακριβώς τι κάνει, γιατί το κάνει και πώς να σε κάνει να φύγεις λίγο πιο γεμάτος απ’ όσο ήρθες.


Και κάπως έτσι κύλησε άλλη μια βρωμικη νύχτα., με ένα πλάσμα της μερας που άρχιζε σιγά σιγά να το καταβροχθίζει η νύχτα …


Με σεντόνια ανακατεμένα, άδειο ποτήρι στο κομοδίνο και εκείνη τη γνώριμη αίσθηση ότι οι πιο ειλικρινείς στιγμές της ζωής συμβαίνουν συνήθως στα πιο λάθος δωμάτια , με τις πιο αναπάντεχες παρουσίες …