Λεπτομέρειες αξιολόγησης

Με το που άνοιξα την πόρτα στεκόταν μπροστά μου ένα θήλυ που με το άψογο δερμάτινο ταγιέρ, την τσάντα τύπου φάκελο και τις γόβες, παρέπεμπε περισσότερο σε στέλεχος τράπεζας ή διευθύντρια κοσμηματοπωλείου, καταστήματος πολυτελούς ένδυσης, υπόδησης κλπ, παρά σε σεξεργάτρια. Το πρόσωπο ελαφρώς σκληρό με γωνίες, που το γλύκαινε όμως και το καθιστούσε όμορφο η πολύ θηλυκή έκφραση, ομού με ένα ζευγάρι πράσινους οφθαλμούς.

Η Αφροδίτη μου έδωσε ένα πεταχτό φιλί στο στόμα, και εισήλθε στο δωμάτιο με τον αέρα και την αυτοπεποίθηση της έμπειρης. Βάδισε με περισσή σιγουριά τα λίγα μέτρα που απέμεναν μέχρι το κομοδίνο, εναπόθεσε το πανωφόρι της στην πολυθρόνα, και δίνοντάς ένα ακόμα σκαστό φιλί μπήκε στο μπάνιο.

Με την έξοδο της από το λουτρό, η εικόνα της γυναίκας στελέχους που είχα σκαρφιστεί κατέρρευσε πλήρως. Μπροστά μου τώρα στεκόταν μια σαγηνευτική πόρνη που έδειχνε έτοιμη για όλα. Το σώμα της σφιχτό και σμιλεμένο. Η ματιά της ωσάν γερακιού που στοχεύει τη λεία του. Τα χείλη της προκλητικά υγρά.

Η Αφροδίτη όρμησε στην αρένα με θάρρος και αποφασιστικότητα. Χωρίς να πει σχεδόν ούτε μια λέξη (τα αγγλικά της άλλωστε αρκετά φτωχά) σου δίνει να καταλάβεις από την αρχή, ότι τουλάχιστον αυτή από την πλευρά της δεν προσήλθε στο ραντεβού για να κάνει έρωτα, αγκαλίτσες, φιλάκια, και να συζητήσετε για πεταλουδίτσες, πασχαλίτσες λουλουδάκια και άλλα παρόμοια. Προσήλθε για να γαμηθείτε. Τελεία και παύλα. Τον παίρνει σαν λυσσασμένη και τον πατώνει από παντού. Δεν υπάρχει όριο και κόφτης. Υπάρχει μόνο ξέσκισμα. Η τιμή του πρωκτικού ολίγον αλμυρή, αλλά μπροστά σε τέτοιο θέαμα λύγισα. Όσοι με έχετε ξαναδιαβάσει βέβαια θα μου πείτε ότι δεν χρειαζόταν και πολύ για να γίνει αυτό, αλλά τέλος πάντων... Το θέμα είναι ότι τα χρήματα για το πρωκτικό έπιασαν τόπο, αν και θα πρέπει να μας άκουσε μάλλον όλο το οικοδομικό τετράγωνο.

Τώρα, όσον αφορά τον τίτλο που επέλεξα, τον επέλεξα γιατί όλο αυτό το εγχείρημα μου θύμισε το Crimes of Passion που στις κινηματογραφικές αίθουσες της χώρας μας προβαλλόταν με τίτλο: Οι Νύχτες της Τσάϊνα Μπλού.

H Τσάϊνα Μπλού είναι μια ευφάνταστη ιερόδουλος που έχει την ικανότητα να "διαβάζει" τον κάθε πελάτη της και να του προσφέρει αυτό που εκείνος θέλει. Στην πραγματικότητα όμως η Τσάϊνα Μπλού είναι μια πετυχημένη σχεδιάστρια σε έναν διάσημο οίκο μόδας που τις νύχτες αναζητά την ηδονή. Το στόρυ της ταινίας περιπλέκεται όταν το αφεντικό της στον οίκο μόδας μου εργάζεται αρχίζει να την υποπτεύεται για "βιομηχανική" κατασκοπεία και προσλαμβάνει κάποιν αστυνομικό για να την παρακολουθεί, ο οποίος (όπως εύκολα θα μαντεύετε) υποκύπτει στη μυστηριώδη γοητεία της και την ερωτεύεται σφόδρα. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο, όταν ένας ανώμαλος ιεραπόστολος ανακαλύπτει την πραγματική τη ταυτότητα και προσπαθεί να την βάλει στο ίσιο δρόμο. Η όλη ταινία που προσπαθεί να είναι μια μεταμοντέρνα πειραγμένη εκδοχή του εξαιρετικού : "Η Ωραία της Ημέρας", δεν τα καταφέρνει να αγγίξει ούτε στο ελάχιστο το φιλμ του Μπονιουέλ. Η αστυνομική πλοκή φτωχότατη και ίσα ίσα για να καλύψει τα προσχήματα της ανακάλυψης της "διπλής ζωής" της Τσάϊνα. Ο ρόλος του αστυνομικού άοσμος, άχρωμος, μάλλον διακοσμητικός θα έλεγα απλά για να κυλήσει η ταινία. Παρά όμως αυτά τα διόλου ευκαταφρόνητα ψεγάδια, η ταινία γνώρισε επιτυχία. Αυτό οφείλεται στην πειστική ατμόσφαιρα παρακμής που καταφέρνει να κτίσει ο σκηνοθέτης, αλλά και στις ερμηνείες, της Κάθλιν Τέρνερ από την μία που θεωρώ ότι ήταν η καλύτερη σε όλη την καριέρα της, και του Άντονι Πέρκινς που στο ρόλο του ιερέα είναι πραγματικά απίστευτος.

Αυτά και Καλή Χρονιά.