Liza vip

[georgekp34]

Θα επενδυα σημαντικό μέρος χρημάτων αν η συγκεκριμένη έμπαινε σε υπηρεσίες συνοδείας πάντως

 

[akinho]

Θα επενδυα σημαντικό μέρος χρημάτων αν η συγκεκριμένη έμπαινε σε υπηρεσίες συνοδείας πάντως

Σίγουρα είναι αλλά σε κλειστό κύκλο σίγουρα και σαφώς θα παίζει σε 4 ψηφία

 

[georgekp34]

Σίγουρα είναι αλλά σε κλειστό κύκλο σίγουρα και σαφώς θα παίζει σε 4 ψηφία

Χαλάλι.
Μιλάμε για τούμπανο ολκής

 

[akinho]

.

 

[miloss]

.

Σκορπιος....Το μαγαζί

 

[sugardadis]

Θα διαφωνήσω. Η κοπέλα είναι πλαστική κούκλα.
Με αφήνει αδιάφορο όπως και πολλές άλλες με πλαστικές.
Μόνο φυσικές κοπέλες με ανεπαίσθητες επεμβάσεις.

 

[sugardadis]

Τα εχει γαμησει ολα η Κουλο κυβερνηση .Οι μονοι που ευνοηθηκαν ειναι αυτοι στα πολυ υψηλα εισοδηματα .Αλλα ρε μαλακα ραγια (γενικος χαρακτηρισμος οχι σ εσενα προσωπικα ) τι να τα κανεις τα λεφτα οταν χανεις την πατριδα σου υπογεννητικοτητα ,λαθρομετανάστευση , εξωτερικη πολιτικη του πεους ,κλπ Αυτα και περαστικα .
Ντελιβερας που θα κλεισει η επιχείρηση που δουλευει .Με σταματαει τι εγινε ρε μαλακα μου λεει .Του λεω τι εγινε ; κλεινετε ε κριμα θα μεινεις χωρις δουλεια .Στα αρχιδια μου η δουλεια στην Κρητη τι γινεται ρε ;;;; οχι για τον ΟΠΕΚΕΠΕ αλλα για τους λαθρο .Αυτους τους Ελληνες θελουμε και γουσταρουμε ολα για την Ελλαδα και ας τρωμε πετρες .
Πες τα ρε Κοσμα παντα με στοιχεια και αποδείξεις .

Για να βγάλεις υψηλά εισοδήματα πρέπει:
1. Να στρώσεις κόλο να διαβάσεις στο σχολείο και να περάσεις Πανελλήνιες σε πρώτης κατηγορίας σχολή.
2. Να κυνηγάς το χρήμα για να σε κυνηγήσει κι αυτό.
3. Να παίρνεις ρίσκα στη δουλειά που κάνεις. Πχ εγώ άλλαξα 14 χώρες σε δουλειές, γιατί έπαιρνα ρίσκα.
4. Να κάνεις αποταμίευση, κι όχι χρηματιστήρια και μαλακίες. Η μόνη επένδυση είναι σε ακίνητα, τα υπόλοιπα είναι φούσκες και παπαριές.
5. Να βρεις αυτό που θέλεις να κάνεις και να το αγαπάς.
6. Να ξεσκιστείς 10 χρόνια να δουλεύεις και 15ωρα, γιατί έτσι ψήνεται ο κόλος και πάει μπροστά.

Τα χω κάνει όλα αυτά και έχουν αποδώσει στο εξαπλάσιο.

Με το χέρι στο φραπέ στον καφενέ και βρίζοντας τον Κούλη δεν πας πουθενά.
Το κεφάλαιο δε σου πέφτει από τον ουρανό, το φτιάχνεις μόνος σου, με γενναίες αποφάσεις, προσωπικά και επαγγελματικά ρίσκα και πολλή δουλειά.

Οι ανόητοι που για μερικές ψωροχιλιάδες βγήκαν στη φόρα με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τους έχω γραμμένους.
Είμαι στην πρώτη γραμμή εργασίας εδώ και 25 χρόνια και με ζητούν, δεν ψάχνω δουλειά.
Γιατί έκανα τα 6 που είπα.
Το 90% των Ελλήνων, περιμένει διορισμό ή ψάχνει λάθος δουλειά και μετά γκρινιάζει.
Παράδειγμα:
Πρόσφατα ένας φίλος χωρίς κάποια κατάρτιση γκρίνιαζε γιατί είναι ταμείο ανεργίας και δε βρίσκει δουλειά λέει.
Την ίδια στιγμή γνωστός φίλης παίρνει 110 ευρώ τη μέρα ως ντελιβεράς γιατί επέλεξε να δουλεύει νύχτα, πιο πολλά λεφτά.

Είπαμε, πρέπει να σου κόβει και να ψάχνεις την τύχη σου.
Το κεφάλαιο έρχεται στα χέρια αυτών που στίβουν την πέτρα, όχι σε αυτών που γκρινιάζουν όλη μέρα.
Και δεν είχαμε χρήμα στην οικογένεια, σε δυάρι μεγάλωσα στου Γκύζη 56 τετραγωνικά, 4 άτομα.
Το κυνήγησα όμως.
Φιλικά.

 

[sugardadis]

Και όταν ξέσπασε η κρίση και έμεινα και 6 μήνες χωρίς δουλειά έφυγα εξωτερικό.
Οι ρέμπελοι κάναν τους αγανακτισμένους στο Σύνταγμα.
Η ίδια μάζα που βγαίνει στα Τέμπη, και όπου τους τραβάνε από τη μύτη.
Και πριν μου πείτε για τα Τέμπη, ως Χημικός Μηχανικός με τις μαλακίες που ακούω από Καρυστιανού, Ασλανίδη, Μαντζουράνη, Ζωίτσα και όλο το θίασο παίρνω ποπκορν.

 

[olotyxeros]

Σίγουρα είναι αλλά σε κλειστό κύκλο σίγουρα και σαφώς θα παίζει σε 4 ψηφία 3 ψηφία. Ίσως στο νησί των ανέμων να πηγαίνει, αλλιώς χειμώνα είναι σίγουρα 3.

 

[KALLIMAXOS]

Για να βγάλεις υψηλά εισοδήματα πρέπει:
1. Να στρώσεις κόλο να διαβάσεις στο σχολείο και να περάσεις Πανελλήνιες σε πρώτης κατηγορίας σχολή.
2. Να κυνηγάς το χρήμα για να σε κυνηγήσει κι αυτό.
3. Να παίρνεις ρίσκα στη δουλειά που κάνεις. Πχ εγώ άλλαξα 14 χώρες σε δουλειές, γιατί έπαιρνα ρίσκα.
4. Να κάνεις αποταμίευση, κι όχι χρηματιστήρια και μαλακίες. Η μόνη επένδυση είναι σε ακίνητα, τα υπόλοιπα είναι φούσκες και παπαριές.
5. Να βρεις αυτό που θέλεις να κάνεις και να το αγαπάς.
6. Να ξεσκιστείς 10 χρόνια να δουλεύεις και 15ωρα, γιατί έτσι ψήνεται ο κόλος και πάει μπροστά.

Τα χω κάνει όλα αυτά και έχουν αποδώσει στο εξαπλάσιο.

Με το χέρι στο φραπέ στον καφενέ και βρίζοντας τον Κούλη δεν πας πουθενά.
Το κεφάλαιο δε σου πέφτει από τον ουρανό, το φτιάχνεις μόνος σου, με γενναίες αποφάσεις, προσωπικά και επαγγελματικά ρίσκα και πολλή δουλειά.

Οι ανόητοι που για μερικές ψωροχιλιάδες βγήκαν στη φόρα με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τους έχω γραμμένους.
Είμαι στην πρώτη γραμμή εργασίας εδώ και 25 χρόνια και με ζητούν, δεν ψάχνω δουλειά.
Γιατί έκανα τα 6 που είπα.
Το 90% των Ελλήνων, περιμένει διορισμό ή ψάχνει λάθος δουλειά και μετά γκρινιάζει.
Παράδειγμα:
Πρόσφατα ένας φίλος χωρίς κάποια κατάρτιση γκρίνιαζε γιατί είναι ταμείο ανεργίας και δε βρίσκει δουλειά λέει.
Την ίδια στιγμή γνωστός φίλης παίρνει 110 ευρώ τη μέρα ως ντελιβεράς γιατί επέλεξε να δουλεύει νύχτα, πιο πολλά λεφτά.

Είπαμε, πρέπει να σου κόβει και να ψάχνεις την τύχη σου.
Το κεφάλαιο έρχεται στα χέρια αυτών που στίβουν την πέτρα, όχι σε αυτών που γκρινιάζουν όλη μέρα.
Και δεν είχαμε χρήμα στην οικογένεια, σε δυάρι μεγάλωσα στου Γκύζη 56 τετραγωνικά, 4 άτομα.
Το κυνήγησα όμως.
Φιλικά.

Σε κάθε δημόσια ή ιδιωτική συζήτηση γύρω από την επιτυχία και τα χρήματα, επανέρχεται συχνά το αφήγημα του αυτοδημιούργητου ατόμου: εκείνου που δούλεψε σκληρά, δεν παραπονέθηκε, πήρε ρίσκα, αποταμίευσε, και τελικά «τα κατάφερε». Σύμφωνα με αυτήν τη λογική, όποιος δεν πετυχαίνει, φταίει αποκλειστικά ο εαυτός του. Κάθισε στο καφενείο, γκρίνιαξε, δεν διάβασε, δεν ρίσκαρε, και άρα δεν αξίζει να έχει υψηλά εισοδήματα. Το πρόβλημα με αυτή την οπτική είναι ότι παραβλέπει πλήρως τη συλλογική πραγματικότητα, την κοινωνική δομή και την ανθρώπινη ποικιλομορφία.

Αν ήταν δυνατόν όλοι να πετύχουν οικονομικά, τότε ποιος θα έκανε τις απαραίτητες – αλλά χαμηλά αμειβόμενες – δουλειές; Ποιος θα μάζευε τα σκουπίδια, θα καθάριζε δρόμους, θα έφτιαχνε σπίτια, θα οδηγούσε λεωφορεία, θα έψηνε καφέδες και θα διεκπεραίωνε χειρωνακτικές εργασίες; Μια κοινωνία όπου όλοι είναι «ψηλά» εισοδηματικά δεν είναι κοινωνία – είναι φαντασίωση.
Η βασική αρχή λειτουργίας κάθε σύγχρονης κοινωνίας είναι ο καταμερισμός της εργασίας. Οι δουλειές δεν είναι όλες ίδιες ούτε αμείβονται το ίδιο, αλλά όλες είναι απαραίτητες. Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν δουλειές χαμηλού εισοδήματος – το πρόβλημα είναι όταν η κοινωνία:
δεν τις σέβεται,
δεν τις αμείβει αξιοπρεπώς,
και αντιμετωπίζει αυτούς που τις κάνουν ως αποτυχημένους.

Αν όλοι κυνηγούσαν τα "μεγάλα λεφτά", τότε δεν θα υπήρχε καν το υπόβαθρο για να στηριχθούν οι λεγόμενοι "επιτυχημένοι".
Ένα άλλο μεγάλο ψέμα της απόλυτης ατομικής ευθύνης είναι η ιδέα ότι όλοι ξεκινούν από το ίδιο σημείο. Αυτό δεν ισχύει:
Άλλοι μεγαλώνουν σε σπίτια με μόρφωση και σταθερότητα.
Άλλοι σε κακοποιητικά ή αδιάφορα περιβάλλοντα.
Κάποιοι έχουν γονείς με εισοδήματα, περιουσία, γνωριμίες, άλλοι όχι.
Κάποιοι μπορούν να ρισκάρουν και να αποτύχουν χωρίς να χάσουν την επιβίωση τους. Άλλοι δεν έχουν τέτοιο περιθώριο.
Και φυσικά, υπάρχουν και εκείνοι που τα βρήκαν έτοιμα: παιδιά επιχειρηματιών, κληρονόμοι ακινήτων, γόνοι πολιτικών Κουληδες Παπανδρεοι ή επαγγελματικών «δυναστειών», που δεν δούλεψαν ποτέ σκληρά, αλλά απολαμβάνουν υψηλό επίπεδο ζωής. Η ύπαρξή τους και μόνο ακυρώνει το αφήγημα "όποιος αξίζει, πετυχαίνει".
Επίσης άλλοι που έκαναν περιουσίες με πουστιες πολιτικοί τσαρλατάνοι Άδωνις Τσεκούρατος,μαφιόζοι,απατεώνες, γύφτοι.κλπ
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να κάνουν 15ωρα. Που δεν θέλουν να κυνηγούν το χρήμα. Που προτιμούν να έχουν ισορροπημένη ζωή, λιγότερο στρες, περισσότερο χρόνο με την οικογένειά τους. Που εργάζονται έντιμα σε επαγγέλματα μέσης ή χαμηλής αμοιβής και νιώθουν περήφανοι γι’ αυτό. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι αποτυχημένοι. Απλώς δεν αποδέχονται την ιδέα ότι η αξία του ανθρώπου μετριέται σε ευρώ.

Το ότι κάποιος παίρνει 800 ευρώ, δεν σημαίνει ότι δεν έχει εργασιακή ηθική. Το ότι κάποιος παίρνει 8.000 ευρώ, δεν σημαίνει ότι αξίζει περισσότερο ως άνθρωπος.

Η κοινωνία αποτυγχάνει, όχι το άτομο​

Όταν μια κοινωνία:
δεν δίνει ευκαιρίες,
δεν προστατεύει τους πιο αδύναμους,
δεν αμείβει την τίμια εργασία,
και χλευάζει τους μη «επιτυχημένους»,

τότε δεν φταίνε οι άνθρωποι. Φταίει η κοινωνία. Η κοινωνία δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο για το 5% που «τα κατάφερε». Πρέπει να νοιάζεται και για το 95% που κουβαλά στους ώμους του την καθημερινή της λειτουργία.
Το να πετύχει κάποιος οικονομικά είναι θεμιτό και αξιοθαύμαστο. Όμως δεν είναι η μόνη ή η ανώτερη μορφή επιτυχίας. Δεν μπορούν όλοι να έχουν υψηλά εισοδήματα – και αυτό δεν είναι αποτυχία. Είναι απλώς η πραγματικότητα. Η αξία του ανθρώπου δεν μετριέται με νούμερα στον τραπεζικό λογαριασμό, αλλά με το ήθος του, τη συμβολή του στο σύνολο την ΠΑΤΡΙΔΑ και την ποιότητα του χαρακτήρα του..

---

 

[akinho]

Καλά τα 3 είναι δεδομένα... Μόνο κάτι άγνωστες πιτσιρίκες που μπαίνουν τώρα στο κουρμπέτι παίζουν σε 2ψηφιο. Η συγκεκριμένη σίγουρα θα είναι μεγάλο τριψήφιο. Δε μιλάμε για 200 δηλαδή

 

[deflight]

Δε βγάζω 100 όπως είπα, αλλά μάλλον το διάβασμα είναι δύσκολο.
Είπα ένα παράδειγμα για τη στρογγυλοποίηση.
Όπως είπα δεν αποκαλύπτω πόσα βγάζω.
Θα ήμουν ηλίθιος να το κάνω.
Απλά με τον Κούλη η φορολογία της εταιρείας είναι 22% φλατ και μετά στο καθαρό κέρδος είναι 5%.
Άντε βρέστο στο φορολογικό παράδεισο της Ελβετίας που στο μέρισμα φορολογείσαι 22% στη Βασιλεία.
Στην Τσεχία 15%.
Και πάει λέγοντας.
Ο Τσίπρας το είχε 25% ή 20% δε θυμάμαι, ο Κούλης το έκανε 5% και όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες γύρισαν πίσω.
Καθαρά, φορολογημένα χρήματα με χαμηλη φορολογία.
Τον Κούλη τον βρίζουν όσοι δεν ξέρουν τις λεπτομέρειες.
Τραβάτε μια Ολλανδία να φάτε 55% φορολογία στο υψηλό εισόδημα και μετά συγκρίνετε το 24% μαζί με το μέρισμα του Κούλη.
ΝΔ και ξερό ψωμί, γι αυτό δε θα πέσει, έχει πιάσει τους ελεύθερους επαγγελματίες.

Λάθος θυμάσαι, ο Τσίπρας είχε όλα τα μερίσματα στο 10% και ο Μητσοτάκης το μείωσε στο μισό.

 

[KALLIMAXOS]

Ποσοι μπορουν να θυσιαζουν τα παντα την ιδια τους την ζωη ,για υψηλα ιδανικα ;;
Δεν γεννιέται κανείς έτοιμος για τέτοια θυσία. Καλλιεργείται:
Από την παιδεία και την ιστορική μνήμη
Από την πίστη σε κάτι ανώτερο από το εγώ (Θεός, αξίες)
Από την Πατριδα το εθνος την αίσθηση του «ανήκειν» και της ευθύνης προς τους άλλους

Όταν αυτά υπάρχουν, τότε ο άνθρωπος μπορεί να γίνει ήρωας, όχι γιατί δεν φοβάται, αλλά γιατί επιλέγει κάτι ανώτερο από τον φόβο
ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ

 

[spyros1337]

εδω ειναι το νημα για το λιζακι κ αντι να μιλατε για αυτη, λετε οτι πολιτικη μαλακια σας κατεβει στο κεφαλι. το εχετε παρακανει μερικοι, σπαμμαρετε συνεχεια νηματα για μαλακιες
στα @@ μας τι πιστευετε, εδω το φορουμ ειναι για βιζιτες, αυτες μας ενδιαφερουν εδω.

 

[KALLIMAXOS]

εδω ειναι το νημα για το λιζακι κ αντι να μιλατε για αυτη, λετε οτι πολιτικη μαλακια σας κατεβει στο κεφαλι. το εχετε παρακανει μερικοι, σπαμμαρετε συνεχεια νηματα για μαλακιες
στα @@ μας τι πιστευετε, εδω το φορουμ ειναι για βιζιτες, αυτες μας ενδιαφερουν εδω.

Τι να πουμε γι αυτην ;;;; Παει το νημα αν δεν βγει η ιδια η οικοδεσποινα να δειξει λιγο κωλο , να γραψει κατι φιλοσοφικο γαμησετα .Δεν θα ανοιγα ζήτηση με τον τυπο που θιχτηκε για την αλλη βιζιτου την Κουλα , αν ηταν το νημα <<ενεργο>> .

 

[akinho]

.

 

[Makedonas1971]

Σε κάθε δημόσια ή ιδιωτική συζήτηση γύρω από την επιτυχία και τα χρήματα, επανέρχεται συχνά το αφήγημα του αυτοδημιούργητου ατόμου: εκείνου που δούλεψε σκληρά, δεν παραπονέθηκε, πήρε ρίσκα, αποταμίευσε, και τελικά «τα κατάφερε». Σύμφωνα με αυτήν τη λογική, όποιος δεν πετυχαίνει, φταίει αποκλειστικά ο εαυτός του. Κάθισε στο καφενείο, γκρίνιαξε, δεν διάβασε, δεν ρίσκαρε, και άρα δεν αξίζει να έχει υψηλά εισοδήματα. Το πρόβλημα με αυτή την οπτική είναι ότι παραβλέπει πλήρως τη συλλογική πραγματικότητα, την κοινωνική δομή και την ανθρώπινη ποικιλομορφία.

Αν ήταν δυνατόν όλοι να πετύχουν οικονομικά, τότε ποιος θα έκανε τις απαραίτητες – αλλά χαμηλά αμειβόμενες – δουλειές; Ποιος θα μάζευε τα σκουπίδια, θα καθάριζε δρόμους, θα έφτιαχνε σπίτια, θα οδηγούσε λεωφορεία, θα έψηνε καφέδες και θα διεκπεραίωνε χειρωνακτικές εργασίες; Μια κοινωνία όπου όλοι είναι «ψηλά» εισοδηματικά δεν είναι κοινωνία – είναι φαντασίωση.
Η βασική αρχή λειτουργίας κάθε σύγχρονης κοινωνίας είναι ο καταμερισμός της εργασίας. Οι δουλειές δεν είναι όλες ίδιες ούτε αμείβονται το ίδιο, αλλά όλες είναι απαραίτητες. Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν δουλειές χαμηλού εισοδήματος – το πρόβλημα είναι όταν η κοινωνία:
δεν τις σέβεται,
δεν τις αμείβει αξιοπρεπώς,
και αντιμετωπίζει αυτούς που τις κάνουν ως αποτυχημένους.

Αν όλοι κυνηγούσαν τα "μεγάλα λεφτά", τότε δεν θα υπήρχε καν το υπόβαθρο για να στηριχθούν οι λεγόμενοι "επιτυχημένοι".
Ένα άλλο μεγάλο ψέμα της απόλυτης ατομικής ευθύνης είναι η ιδέα ότι όλοι ξεκινούν από το ίδιο σημείο. Αυτό δεν ισχύει:
Άλλοι μεγαλώνουν σε σπίτια με μόρφωση και σταθερότητα.
Άλλοι σε κακοποιητικά ή αδιάφορα περιβάλλοντα.
Κάποιοι έχουν γονείς με εισοδήματα, περιουσία, γνωριμίες, άλλοι όχι.
Κάποιοι μπορούν να ρισκάρουν και να αποτύχουν χωρίς να χάσουν την επιβίωση τους. Άλλοι δεν έχουν τέτοιο περιθώριο.
Και φυσικά, υπάρχουν και εκείνοι που τα βρήκαν έτοιμα: παιδιά επιχειρηματιών, κληρονόμοι ακινήτων, γόνοι πολιτικών Κουληδες Παπανδρεοι ή επαγγελματικών «δυναστειών», που δεν δούλεψαν ποτέ σκληρά, αλλά απολαμβάνουν υψηλό επίπεδο ζωής. Η ύπαρξή τους και μόνο ακυρώνει το αφήγημα "όποιος αξίζει, πετυχαίνει".
Επίσης άλλοι που έκαναν περιουσίες με πουστιες πολιτικοί τσαρλατάνοι Άδωνις Τσεκούρατος,μαφιόζοι,απατεώνες, γύφτοι.κλπ
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να κάνουν 15ωρα. Που δεν θέλουν να κυνηγούν το χρήμα. Που προτιμούν να έχουν ισορροπημένη ζωή, λιγότερο στρες, περισσότερο χρόνο με την οικογένειά τους. Που εργάζονται έντιμα σε επαγγέλματα μέσης ή χαμηλής αμοιβής και νιώθουν περήφανοι γι’ αυτό. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι αποτυχημένοι. Απλώς δεν αποδέχονται την ιδέα ότι η αξία του ανθρώπου μετριέται σε ευρώ.

Το ότι κάποιος παίρνει 800 ευρώ, δεν σημαίνει ότι δεν έχει εργασιακή ηθική. Το ότι κάποιος παίρνει 8.000 ευρώ, δεν σημαίνει ότι αξίζει περισσότερο ως άνθρωπος.

Η κοινωνία αποτυγχάνει, όχι το άτομο​

Όταν μια κοινωνία:
δεν δίνει ευκαιρίες,
δεν προστατεύει τους πιο αδύναμους,
δεν αμείβει την τίμια εργασία,
και χλευάζει τους μη «επιτυχημένους»,

τότε δεν φταίνε οι άνθρωποι. Φταίει η κοινωνία. Η κοινωνία δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο για το 5% που «τα κατάφερε». Πρέπει να νοιάζεται και για το 95% που κουβαλά στους ώμους του την καθημερινή της λειτουργία.
Το να πετύχει κάποιος οικονομικά είναι θεμιτό και αξιοθαύμαστο. Όμως δεν είναι η μόνη ή η ανώτερη μορφή επιτυχίας. Δεν μπορούν όλοι να έχουν υψηλά εισοδήματα – και αυτό δεν είναι αποτυχία. Είναι απλώς η πραγματικότητα. Η αξία του ανθρώπου δεν μετριέται με νούμερα στον τραπεζικό λογαριασμό, αλλά με το ήθος του, τη συμβολή του στο σύνολο την ΠΑΤΡΙΔΑ και την ποιότητα του χαρακτήρα του..

---

Το σχόλιο του προηγούμενου που προκάλεσε την απάντηση σου κι ας το κρύβει εντέχνως, αφορά ΜΟΝΟΝ αυτούς που θεοποίησαν το χρήμα και τον πλούτο γενικώς και ΑΠΕΤΥΧΑΝ. Αναφέρεται σ' αυτούς που ενώ θυσίασαν τα πάντα, όπως ακριβώς και οι "πετυχημένοι", δηλαδή ψυχική υγεία, προσωπικές σχέσεις, φυσιολογική ζωή, ίσως και οικογένεια για να τ' αποκτήσουν ( χρήμα ) τελικά δεν τα κατάφεραν. Προς επίρρωσην
Κάποτε ρώτησε ο Μποδοσάκης τον Λιδωρίκη:
ΜΠΟΔΟΣΑΚΗΣ: Τι προσόντα πιστεύεις ότι πρέπει να έχει κάποιος για να πλουτίσει;
ΛΙΔΩΡΙΚΗΣ: Να αγαπάει το χρήμα.
ΜΠΟΔΟΣΑΚΗΣ: Λάθος. Να αγαπάει ΜΟΝΟΝ το χρήμα.

Αυτά...

 

[Mr President]

Ποια είναι αυτή ρε παιδιά;

 

[akinho]

.

 

[takisarg]

Ποια είναι αυτή ρε παιδιά;

Έλα μου ντε! Αυτό αναρωτιόμουν και γω!