Όλες αυτές οι δευτεροτρίτες σταρλετίτσες τρώνε τις άπειρες πουτσες από παραγοντες, διευθυντές , μεσάζοντες , παρατρεχάμενους , μπας και γίνουν κάτι . Φτάνει καποια στιγμή που συνειδητοποιούν ότι το τρένο έχει φύγει, και τα ψωμιά τους πλέον είναι μετρημένα . Εκεί τους πιάνει και ο πανικός /ανασφάλεια , και προχωρούν στο επόμενο βήμα με αυτόν που πιστεύουν ότι θα τους δώσει μια σταθερότητα .
Δε ξέρω φυσικά προσωπικά αν αυτο είναι εδώ το case, κάνω μια γενίκευση ξεκινώντας από αυτο που σκέφτηκα εγώ όταν τους είχα δει μαζί : καλά ρε πούστη μου , από όλους που μπορούσε να γκαστρωθεί με τον πιθηκα βρήκε ;