Καλή ανάλυση
Δημοσιογραφία στη χώρα που κατατάσσεται
88η σύμφωνα με τους διεθνείς δείκτες Ελευθερίας Του Τύπου. Στη μία συνέντευξη, ο πρωθυπουργός. Ο άνθρωπος που κυβερνά την χώρα εδώ και επτά χρόνια. Ο άνθρωπος που στη θητεία του έχουν συμβεί και συμβαίνουν τεράστια σκάνδαλα — κάποια από αυτά κόστισαν ανθρώπινες ζωές. Ένας άνθρωπος που εδώ και δεκαετίες πληρώνεται από δημόσιο χρήμα. Που παρέλαβε το κόμμα του με
χρέη 300 εκατομμυρίων ευρώ και σήμερα αυτά ξεπερνούν το μισό δισεκατομμύριο. Ένας πολιτικός με τεράστιο επιτελείο, απόλυτα
προετοιμασμένος για κάθε λέξη, κάθε παύση, κάθε ελεγχόμενη “αυθόρμητη” απάντηση. Στην άλλη, ένας απλός πολίτης. Ένας άνθρωπος που δεν έχει πάρει ούτε ένα ευρώ από το δημόσιο. Ένας άνθρωπος που αυτό το κράτος του έχει βιάσει τη ζωή. Χωρίς επιτελείο. Χωρίς οδηγίες.
Μιλά από καρδιάς. Και δηλώνει εξαρχής πως έχει μόνο μία ώρα — γιατί τον περιμένουν ασθενείς στο ιατρείο του.
Γιατί άκουσον άκουσον.... εργάζεται!
Τον πρώτο, ο δημοσιογράφος τον αντιμετωπίζει με
χαλαρό, χαμογελαστό κλίμα. Τον στριμωχνει με ερωτήσεις όπως:
«Πώς περνάτε τον ελεύθερο χρόνο σας;» «Πώς χαλαρώνετε;» Η κουβέντα κυλά σε σειρές τύπου Emily in Paris, με αστειάκια για το αν θα γυριστεί Emily in Athens. Και κάπου εκεί στο τέλος ήρθε η “σκληρή” ερώτηση:
«Παραμένετε Παναθηναϊκός;» Η απάντηση: «Τι είναι αυτά που λέτε; Μη με τρομάζετε έτσι!» Γέλια. Χαμόγελα. Ανάλαφρη ατμόσφαιρα όπως αρμόζει στη συνέντευξη του πρωθυπουργού του κράτους που η
ακρίβεια χτυπά κόκκινο, τα σκάνδαλα οργιάζουν και η υπογεννητικότητα εξαφανίζει τη χώρα.
Τον δεύτερο *για την ώρα πολίτη υπενθυμίζω* οι δημοσιογράφοι τον πολιορκούν επί μία ώρα. Με ύφος
ανακριτικο, επικριτικό, επιθετικό. Ερωτήσεις ασταμάτητες. Δεν τον αφήνουν να ολοκληρώσει σκέψη. Τον διακόπτουν. Του κολλούν ταμπέλες με την πρώτη ευκαιρία: «Αφού λέτε αυτό, άρα ανήκετε σε εκείνον τον χώρο». Μέσα σε μία ώρα κλήθηκε να απαντήσει για:
τον γάμο ομοφυλόφιλων, τον Τραμπ και τη Βενεζουέλα, τον Τραμπ και τη Γροιλανδία, τον Τσίπρα, τη Δικαιοσύνη....τις αμβλώσεις.
Ο πρώτος εμφανίζεται μόνο σε
στημένες συνεντεύξεις φιλικών μέσων. Συχνά κοιτα δεξιά ή κάτω όταν απαντά. Δεν προσφέρει καμία ουσιαστική αξία στον πολίτη. Δεν εκθέτει τίποτα αληθινό. Προστατεύει μόνο μια άθικτη, γυαλισμένη, κρυστάλλινη εικόνα.
Ο δεύτερος, άμαθος στη
βαρβαρότητα του μιντιακού χώρου, μπαίνει χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Με μοναδικά όπλα την ειλικρίνεια, τα πιστεύω και το ήθος του. Ρισκάρει να παρεξηγηθεί, να διαστρεβλωθεί, να στοχοποιηθεί — απλώς και μόνο επειδή μιλά αυθόρμητα. Όχι ξύλινα. Όχι στημένα.
Κοιτώντας πάντα μπροστά με βλέμμα ορθάνοιχτο, ειλικρινές.
Ο
πρώτος λαμβάνει
26% σε δημοσκοπήσεις και ποσοστά τηλεθεασης που δηλώνουν χαμηλό ενδιαφέρον. Ο
δεύτερος 31% στις δημοσκοπήσεις και υψηλά ποσοστά τηλεθέασης σε κάθε δημόσια παρέμβαση. Και ενώ οι διαφορές στον τρόπο αντιμετώπισης βγάζουν μάτι, σε μια δημοκρατία ελάχιστη σημασια θα έπρεπε να έχουν τα πρόσωπα. Σημασία θα πρέπει να έχουν οι αξίες. Οι θέσεις. Και πάνω απ’ όλα η ΑΞΙΟΠΙΣΤΞΑ εκείνων που τις πρεσβεύουν.. Και αυτή, όσο κι αν προσπαθούν, δεν μπορεί να στηθεί.
