To ότι η σφαίρα πιστοποιήθηκε ότι ήταν του κακοποιού, διασώζει κυρίως τον αστυνομικό και όχι τόσο την ΕΛΑΣ.
Διαβάζοντας όλες τις απόψεις, νομίζω ότι γίνονται 2 σημαντικά λάθη:
1. Πρώτον κρίνουν οι περισσότεροι εκ του αποτελέσματος και όχι με βάση τα δεδομένα της στιγμής.
Αν από όλα αυτά τα γεγονότα, ο αστυνομικός συλλάμβανε τον δράστη, χωρίς να έχει πεθάνει η κοπέλα, τότε οι περισσότεροι θα έλεγαν ότι έπραξε σωστά.
Τώρα έχοντας κάνει ακριβώς τα ίδια (με την επιφύλαξη των κανόνων εμπλοκής), φταίει για ένα γεγονός επί του οποίου αντικειμενικά δεν είχε έλεγχο.
2. Το να επιρρίπτεις ευθύνες στον αστυνομικό για τους πυροβολισμούς του δράστη, προϋποθέτει ότι θεωρείς λογικό ότι όταν κάποιος προσπαθεί να συλλάβει ένοπλο κακοποιό, αυτός χωρίς άλλο θα πυροβολήσει. Η θεώρηση αυτή φυσικά δεν μπορεί να υποστηριχθεί από την πλευρά της νομιμότητας (ο δράστης θα μπορούσε, ακόμα και τότε να παραδοθεί και όχι να πυροβολήσει) αλλά μόνο με την "λογική του εγκληματία".
ΥΓ1. Η αντίδραση του αστυνομικού δεν έγινε για τα 300 ευρώ του ταμείου, αλλά για την ένοπλη ληστεία που έγινε μπροστά του. Προφανώς το αν πήγε άδικα ή όχι η κοπέλα δεν κρίνεται ποσοτικά (δηλαδή τι κρίμα που πέθανε για 300 ευρώ αλλά αν ήταν 100.000 τότε θα το δικαιολογούσαμε), αλλά από την βαρύτητα της δράσης του κακοποιού.
ΥΓ2. Ο θάνατος ως γεγονός είναι πάντα απευκταίος και κατακριτέος. Ομοίως απευκταίες και κατακριτέες είναι και οι ένοπλες ληστείες ακόμα και σε καταστήματα λιανικής τηλεφωνίας.
Στο επιχείρημα λοιπόν "να δούμε τι θα έλεγες εσύ αν το θύμα ήταν συγγενής σου", θα μπορούσε να απαντήσει κανείς "να δούμε τι θα έλεγες εσύ, αν στο κατάστημα που πήγες να αγοράσεις κινητό, μπουκάριζε ο ληστής με το όπλο για να αδειάσει το ταμείο". (και που ξέρεις, μπορεί και να πυροβολούσε στο τσακίρ κέφι)
ΥΓ3. Τις περιπτώσεις Ματέι και Πίσλι τις ανέφερα γιατί είναι κλασσικές περιπτώσεις στις οποίες η αστυνομία δείχνει και ικανοποιεί τα αιτήματα των ένοπλων δραστών, αλλά παρόλα αυτά η κατάληξη είναι πάντα τραγική.
Στην περίπτωση Ματέι, η αστυνομία του επέτρεψε να βγει μέχρι και στον αέρα και να συνομιλεί με τον Ευαγγελάτο. Διόλου απίθανο το ότι πρόσφατα έκανε το BBC ντοκυμαντέρ για την περίπτωση, μιας και αποτελεί υπόδειγμα λάθους αντιμετώπισης τέτοιων περιστατικών.
Στην περίπτωση Πίσλι, ο τότε υπουργός δημοσίας τάξεως Χρυσοχοΐδης και η ελληνική αστυνομία, επέτρεψαν στον λεωφορειοπειρατή Φλαμούρ Πίσλι να πάρει το λεωφορείο στην Αλαβανία, από φόβο μήπως σκοτωθεί κάποιος όμηρος (ήταν και το περιστατικό Ματέι σχετικά πρόσφατο), πετώντας το μπαλάκι στην αλβανική αστυνομία. Αυτή μπουκάρισε στο λεωφορείο και σκότωσε τον Πίσλι και έναν έλληνα όμηρο. Φυσικά κατά τον υπουργό αυτοί δεν φταίνε σε τίποτα, μιας και η αλβανική αστυνομία τους διαβεβαίωσε ότι όλα θα πήγαιναν εντάξει (αλήθεια τα λύτρα τα επιστρέψανε Μιχάλη; )
