To ζητησες...
Μερικα χρονια πριν, απογευμα καλοκαιρινο, την ωρα που αλλαζει η πλαση χρωματα, ανεβηκα στη γεφυρα για την 8-12, νεος γραμματικος η αλλιως υποπλοιαρχος. Γκαζαδικο μεγαλο σχεδον 250 μετρα, αλλα παλιο...Με το που πατησα ποδαρι καταλαβα οτι εντος ολιγου εγω και ο Βορειος Ατλαντικος θα μαλωσουμε χοντρα, το ηξερα απο το τελεξ βεβαια αλλα...Ειχε αρχισει να μαυριζει και να φουσκωνει και σε μιση-μια ωρα το πολυ θα μας εβγαζε τα συκωτια με 10-11 δυναμη. Σηκωσα τη γκριζολα να δω την πορεια, επαιξα λιγο και με τον αγαπημενο μου εξαντα οσο προλαβα ηλιο, διορθωσα τον φιλιπινεζο δυο μοιρουλες νοτιοτερα και εβαλα λιγο μουσικη στο CD-PLAYER.
Καποια στιγμη παιζει απο το CD το <<για το καλο μου>> που λεγαμε...Και αρχισαν να με τσιγκλανε λιγο οι στιχοι, λιγο τα σολαρισματα της κιθαρας και αρχισα να θυμωνω. Να παιρνω αναποδες στροφες οπως λεει..Το ξαναβαζω...Πιο δυνατα...Και το ξαναβαζω...
Ειχε αρχισει και η φουρτουνα, ολοκληρο θηριο ανεβαινε και κατεβαινε σα βαρκα με προσω αργα...
Εχω κολλησει σε μια στροφη που λεει <<Είδα τη μάνα μου να κλαίει απελπισμένα-είδα το γέρο μου να φεύγει για τα ξένα-για το καλό μου>> και ζωντανευει μπροστα μου η εικονα με το παλιο αεροδρομιο στο Ελληνικο. Και να γινεται αυτο που λεει ο στιχος. Ο καπτα-Νικολας, ο λοστρομος, να φευγει ξανα και ξανα για να βρει το βαπορι που θα μπαρκαρει, μια Αμβερσα, μια Ροτερνταμ, μια Αλγκεθιρα...Και η κυρα Σοφουλα να κλαιει...Γιατι το αντιο θα ειναι για καιρο, για ενα ισως εναμιση χρονο...
Σκληρη δουλεια εκεινα τα χρονια, πολλες φορες σε σαπιοκαραβα. Σε ενα απο αυτα, σχεδον ενα χρονο πριν βγει στη συνταξη, εφυγε...Βεβαια οπως γουσταρε εφυγε, στη θαλασσα, με τραγιασκα και τσιγαρο στραβο στο στομα, νομιζε βλεπεις οτι η καρδια του ηταν απο πετσι σκληρο απως τα χερια του, αλλα δεν ηταν...
Βαζω τη νιτσεραδα και τη ζωνη ασφαλειας με τους γατζους και βγαινω στη βαρδιολα μπαντα-μπαντα, φτανω μπροστα και δενομαι. Ο αερας τρομερος και η θαλασσα ανεβαινε σε καθε βουτια του βαποριου και με χτυπαγε σα μανιασμενη θυελλα. Μου τρεχουν τα ματια σα βρυση. Θελω να γινει αντρας η θαλασσα και να παιξουμε μπουνιες...Ξαφνικα ενα χερι δυνατο με παιρνει αγκαλια, <<τι συμβαινει μικρε?>> λεει ο καπτα-Σπυρος, <<ο πατερας μου καπτανιο>>, <<που?>>, <<να μπροστα στην ακρη του οριζοντα σαν να τον βλεπω>>, <<σκυλι της θαλασσας αγαρηνο μικρε, απο κεινα που δεν γεννιουντε πια, να σαι περηφανος>>