Νιώθω την ανάγκη να γράψω κάποια πράγματα. Ποτέ πριν δεν είχα θεωρήσει σοφό η πρέπον να αναφέρω σε αυτό το μέρος την μεγάλη και συνεχή μάχη που έχω δώσει στη ζωή μου εναντίον των διατροφικών διαταραχών, κ παρόλο που πλέον ταρακουνηθηκε ο εγκέφαλος μου και ήρθε στη θέση του και θυμήθηκα ότι όλοι όσοι συνχναζουν εδώ μέσα όχι απλά δεν είναι φίλοι μου, όχι απλά δεν νοιάζονται, όχι απλά με βλέπουν μονάχα σαν προϊόν αλλά περιμένουν και σαν όρνεα από πάνω μου (κ από όλες μας) με τα σάλια τους να τρέχουν μόλις μυρίσουν λίγο αίμα, παρόλα αυτα, γνωρίζοντας τα, εγώ συνεχίζω να θέλω να πω αυτά που θέλω να πω. Όσοι θεωρούν ότι η αλλαγή στην εμφάνιση μου αυτή δείχνει κάποιου είδους "πτώση" είναι φρικτά γελασμενοι, η αλλαγή στην εμφάνιση μου δείχνει μια επίμονη σκληρή νίκη που έχει κερδιθει με χρόνια κόπων, όταν τράβηξα τον εαυτό μου από τα όρια της ασιτίας και είπα ΌΧΙ ΘΈΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ, κ μια δεύτερη ακόμη εξίσου μεγάλη νίκη είναι ότι είμαι πλέον αυτός ο άνθρωπος, αυτή η γυναίκα, που θα διαβάζει αυτά τα σχόλια, αυτες τις κριτικές και που παρόλο που, δεν θα πω ψέματα, θα πονάει και θα στεναχωριέται για λίγο, δεν θα έχουν πια τη δύναμη να της αλλάξουν τη ζωή.
Ένα χρόνο πριν σχόλια σαν κ αυτά που διάβασα εχθές θα με είχαν κανει να περάσω την επόμενη εβδομάδα μου κοιτώντας τον πάτο της τουαλέτας και τώρα πια μετά τον αρχικό κόμπο στο στομάχι επικρατεί μόνο μια θλίψη για όλους εκείνους, τους βαθιά δυστυχισμένους και βαθιά αρρώστους που ΧΆΡΗΚΑΝ να διαβάζουν αυτή την κριτική, όλους αυτούς που κάυλωσαν με αυτή την κριτική, που πάω στοίχημα είναι διπλάσιοι από ότι είναι όσοι έχουν καυλώσει με γλαφυρές θετικές περιγραφές μου, γιατί τίποτα δεν ταιζει και δεν ερεθίζει αυτό το κοινό όσο ο πόνος και ο εξευτελισμός μιας γυναίκας. How pathetic and truly deeply saddening.
Well εγώ χαίρομαι σήμερα γιατί έχω πάψει να είμαι η γυναίκα που ΜΠΟΡΕΊ να νιώσει humiliated από τα σχόλια των άλλων, έχω πάψει να είμαι το κοριτσάκι that needed validation so badly she was willing to die for it.
Κ φυσικά όπως με ενημέρωσε κ ένας από τους απογοητευμένους μου πελάτες σε πμ δεν χρειάζεται να πηγαίνουμε από το ένα άκρο στο άλλο ε? Κι όμως αγαπητοί μου χρειάζεται. Χρειάζεται να μάθεις να αγαπάς τον εαυτό σου no matter fucking what ώστε αν κάποια στιγμή αποφασίσεις να αλλάξεις κάτι να προέρχεται από ένα μέρος αγάπης και όχι από ένα μέρος μίσους. Και το να το κάνω όλο αυτό in my line of work, takes huge fucking guts κ δεν υπάρχει κάτι που να μισούν οι τέτοιου είδους άντρες από μια γενναία γυναίκα, μια γυναίκα ready to be unapologetically her, μια γυναίκα που δεν ζει για το male gaze, but only benefits from it in any way she can.
Προφανώς μόνη μου έθεσα τον εαυτό μου στο κέντρο μιας μικρό κοινωνίας deeply misogynistic, γιατί αποφάσισα at some point (καλώς ή κακώς η ιστορία θα το δείξει) ότι είχα πιο πολλά να κερδίσω παρά να χάσω, οπότε δεν μπορώ να παραπονιέμαι και δεν παραπονιέμαι. You reap what you sow. Κ οοοοολοι σαγαπανε when you're the new hot shiny thing to play with οπότε καιρός ήταν να δω και την άλλη πλευρά, αυτή που ήξερα ότι υπάρχει αλλά i had hardly seen directed at me.
Όλα αυτά λοιπόν για να πω ότι δεν μασάω μια, εκτός από το φαγητό μου, and I'm not here to be digestible, κ όλα αυτά όχι απλά δεν με ρίχνουν αλλά are steeling and forging me like never before γιατί πρώτη φορά καταλαβαίνω έμπρακτα πόσο μακριά έχω φτάσει από την σκιά του εαυτού μου που ήμουν για τόσα πολλά ατελείωτα χρόνια.
Θα μπορούσα να ανεβάσω μερικές φωτογραφίες από τα χαμηλότερα μου κιλά για να τον παίξετε με ένα ετοιμοθάνατο κορίτσι όπως ξέρω ότι διψατε πάρα πολλοί να κάνετε αλλά δεν θα το κάνω, γιατί την αγαπώ πλέον αρκετά για να την προστατέψω.
Αυτό το σχόλιο είναι ότι πιο ειλικρινές έχω γράψει η θα γράψω ποτέ εδώ μέσα. Πολλοί θα το πουν λάθος, πολλοί θα θεωρήσουν ότι είναι άλλη μια ένδειξη αδυναμίας αλλά στο μυαλό μου, daring to show a glimpse of my raw soul, fearless, είναι άλλη μια μεγάλη νίκη.
Είμαι περήφανη για μένα με τρόπους που είχα ξεχάσει ότι μπορώ να είμαι.
Αυτά είχα να πω λοιπόν, αμφιβάλω ότι θα ασχοληθεί κανείς ή ότι από όσους θ ασχοληθούν θα καταλάβει έστω κ ένας τι λέω αλλά no matter.
Μακάρι αυτή η ειλικρίνεια μου σήμερα να δώσει λίγο inspiration και σε όλους εσάς που είστε τόσο μα τόσο άνετοι να γράφετε πίσω από την ασπίδα της ανωνυμίας ότι θέλετε και πότε not even once δεν θα τολμούσατε να μου τα πείτε όλα αυτά κοιτώντας με στα μάτια, που not even once στην ερώτηση που κάνω ΠΆΝΤΑ μετά τα ραντεβού μου "ελπίζω να πέρασες καλά?" απαντάτε πάντα cowardly ναι σκεπτόμενοι ήδη τα παράπονα που γράψετε πίσω από το πληκτρολόγιο σας αργότερα, very pleased with yourselves for warning your fellow men, σίγουρα τα ευχαριστούμε μαγκα, εσωσες κόσμο μύστη μου κλπ σας ερεθίζουν ΠΟΛΥ περισσότερο than a woman of any weight ever could, κ αυτό είναι κάτι που πρέπει να αναρωτηθείτε, εάν έχετε ποτέ στιγμές πραγματικά ειλικρινούς αυτοκριτικής και ενδοσκόπησης, τι ακριβώς λέει για εσάς.
And just to be clear i didn't OWE this message to anyone but ME.
Αυτά από μένα, i feel a little lighter, peace out, Anna
