Εκτός απο τις περιπτώσεις που αυτοί οι ακραίοι σου γαμάνε τη δουλειά, την περιουσία, τη ζωή, ή κάποιον συνδυασμό των τριών. Και, τότε, είναι αδύνατον να μην ασχοληθείς με τους ακραίους.
Και, εδώ είναι και ένα απο τα ζουμιά της υπόθεσης "αναρχικοί". Και, όχι μόνο αναρχικοί. Νεοναζί, φασίστες, αντιεξουσιαστές, ακροαριστεροί, woke, θρησκόληπτοι... όλα τα ακραία γκρούπ, έχουν ένα κοινό σημείο αναφοράς. Κανένας δεν ασχολείται πραγματικά μαζί τους, πέρα απο το να γεμίζει κενό χρόνο με κάτι θεωρητικά πιο σοβαρό απο κουβεντούλα για μπάλα, μουνιά, ψώνια και κουτσομπολιά, μέχρι τη στιγμή που μπαίνουν στην καθημερινότητά σου. Και, τα κάνουν όλα πουτάνα, αναγκάζοντάς σε να ασχοληθείς ουσιαστικά μαζί τους, όπου και ανακαλύπτεις οτι απλά δεν χωράει η λογική σε αυτούς. Ο τρόπος σκέψης, ιδεολογίας και άποψης για τη ζωή και την κοινωνία όλων των ακραίων στοιχείων, αντιμετωπίζεται μοναχά απο αντίπαλα/αντίθετα ακραία στοιχεία. Δεν είναι τυχαίο που άνθιση και παρακμή ακραίων ομάδων συμπίπτει. Φανατικοί θρησκόληπτοι και ακροαριστεροί άθεοι είχαν την τιμητική τους μεταξύ 1998 και 2004-2005, με αποκορύφωμα τα συλλαλητήρια για τις ταυτότητες. Όσο ταυτόχρονα φούντωσαν και οι δύο αντίπαλες ομάδες, το ίδιο ταυτόχρονα ξεθύμαναν. Και, αργότερα, με σημείο αναφοράς τη δολοφονία Γρηγορόπουλου, είδαμε (σε συνδυασμό με την επικείμενη οικονομική κρίση) την άνοδο, σε δραματικά επίπεδα, αναρχικών και ακροδεξιών. Ταυτόχρονα σχεδόν φούντωσαν, και ταυτόχρονα άρχισαν να ξεφουσκώνουν. Πόσοι γνώριζαν οτι υπήρχαν τόσες πολλές διαφορετικές, και με εσωτερικές αντιπαλότητες, φραξίες μέσα σε κάθε μέτωπο; Νεοναζί, νεοφασίστες, χριστιανοεθνικιστές, μετριπαθείς εθνικιστές, σκέτοι εθνικιστές, και απο την άλλη αναρχικοί, νιχιλιστές, ακροαριστεροί, αντιεξουσιαστές, αντιφασίστες, μπλακ-μπλόκ... Το θέμξα είναι, οτι όλοι αυτοί έχουν ανάγκη ο ένας την ύπαρξη του "απέναντι" αλλιώς δεν έχουν λόγο ύπαρξης και οι ίδιοι. Ένας φασίστας, χρειάζεται τον αναρχικό, για να δικαιολογέι τη δική του ιδεολογία, και ένας αντιφασίστας, τον φασίστα, για να έχει έναν εχθρό να πολεμά.
Υ.Γ.
Για να αφήσω και ένα σχόλιο στο οτι δεν ενδιαφερόμαστε... ενδιαφερόμαστε. Αλλά, απο το "ενδιαφέρομαι και συμπάσχω με τα θύματα" μέχρι το "κάνω κάτι για αυτό" υπάρχει και ένα τεράστιο κομμάτι που λέγεται "συνέπειες των πράξεων". Για εμένα, εσένα, και τον οποιονδήποτε ανώνυμο κακομοίρογλου, που παλεύει να ζήσει με αξιοπρέπεια, τρέχει και γαμιέται στη δουλειά του, 6 μέρες την εβδομάδα (πολλοί πλέον 7), σηκώνεται αξημέρωτα και γυρίζει ψόφιος τις μισές μέρες, αυτές οι συνέπειες είναι απαγορευτικός παράγοντας. Αυτά που έχουμε να χάσουμε είναι υπερβολικά πολλά για να αξίζει η θυσία. Ναι, για τον ουδέτερο παρατηρητή, είναι τραγικά εγωϊστικό αυτό, αλλά, μόνο όποιος δεν έχει υποχρεώσεις και αγαπημένα άτομα στην ζωή του, που περιμένουν απο αυτόν, έχει την πολυτέλεια να κάνει κάτι. Και, δυστυχώς, η πλειοψηφία αυτής της κατηγορίας, είναι ήδη στις ακραίες ομάδες.
