και ο ιδιωτικος τομεας τοσα χρονια και δεν εννοω τους υπαλληλους..ζουσε εις βαρος του κρατος και με την βοηθεια του δες ολες τις μεγαλες επιχειρησεις κατασκευαστικες δημοσια εργα τραπεζες ιδιωτικες βοηθεια απο το ολο συστημα και πολλες μεγαλες ακομα οταν εσκασε η κριση κατερρευσαν..και ολους τους δημοσιους να διωξει δεν θα ερθει η λεγομενη αναπτυξη..
Δεν εννοείς τους υπαλλήλους, αλλά πες ποιους εννοείς.
Για τα λοιπά, σου επαναλαμβάνω:
[size=12pt]
Σκέψου πως θα ήταν η χώρα σήμερα αν το 2010 ο ΓΑΠ αντί να βγει στη γύρα με το χέρι απλωμένο, είχε διώξει τους μισούς από το 1εκ. κοπρίτες που τάϊζε.[/size]
Να σου πω εγώ πως θα ήταν:
Η χώρα θα πέταγε.
ΔΕΝ θα είχε στραγγιχτεί η ρευστότητα από την οικονομία (που συνεχίζει να ρίχνει το ΑΕΠ, 6 χρόνια μετά), ΔΕΝ θα άλλαζαν κάθε 3 και λίγο οι φορολογικοί νόμοι (δοκιμάζοντας τι θα μαγειρέψουμε μπας και μας βγει το τάϊσμα), και θα είχες και άμεσα τα καλά αποτελέσματα στις επενδύσεις, μια που η ανεργία θα έριχνε τα μεροκάματα ΑΜΕΣΩΣ, όχι σταδιακά μετά από 3-4 χρόνια.
Κοίτα, έξη χρόνια είναι αρκετά, για να μπορεί κανείς να βγάλει "ιστορικά" πια συμπεράσματα για το τι θα έπρεπε να έχει γίνει τότε.
Να δεχτώ ότι ο μαλάκας ο ΓΑΠ δεν ήξερε πριν αναλάβει τα χάλια (που έπρεπε να τα ξέρει).
Τι έκανε όταν είδε τα χάλια?
Βγήκε στη γύρα με το χέρι απλωμένο, έστησε κώλο (της χώρας τον κώλο, όχι τον δικό του) μπας και ξαναξεγελάσει "τους ξένοι" και τους φάει κι άλλα λεφτά.
Όλα τα ωραία όμως έχουν ένα τέλος, κι ο ΓΑΠ δεν είναι ο μπαμπάς του.
Οι ξένοι του είπαν "Ναι, να το δούμε".
Και άρχισε το γαμίσι.
Αν τότε, το Μάϊο του 2010 ο ΓΑΠ μείωνε τα έξοδα του κράτους τόσο ώστε να μην χρειάζεται τους ξένους, σήμερα σαν οικονομία θα πετάγαμε.
Θα μου πεις: "Και πως θα τα μείωνε? Θα έκοβε συντάξεις?"
Όχι συντάξεις (λέω εγώ - και δε μιλάω για συντάξεις των 3.000 - που ΑΚΟΜΑ υπάρχουν) Μιλάω για τις συντάξεις που αν κοπούν τα γεροντάκια θα πεθάνουν.
Οι συντάξεις είναι το 20% (μόνο) του προϋπολογισμού.
Στα υπόλοιπα (το 80%), είχε περιθώρια να κόψει.
Αλλά δεν τολμούσε ΟΥΤΕ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙ την περίπτωση να θίξει τους ΔΥ.
Γιατί σ' αυτούς στηρίζεται.
Όπως και όλοι τους (όσοι κυνηγάνε μια καρέκλα).