Λοιπόν μάγκες, να σας πω τη φάση στο ΗΡΑ στην Ομόνοιας. Μιλάμε για τη γνωστή σάουνα στο κέντρο, που παίζει από το πρωί — κι αυτό για μένα είναι σωτήριο γιατί το βράδυ δουλεύω και δεν μπορώ να τρέχω αλλού. Έχω δοκιμάσει 2-3 άλλες σάουνες στα ρεπό μου, αλλά τζίφος. Μηδέν φάση. Οπότε είπα να δοκιμάσω αυτό που μου ‘χε ψιθυρίσει ένας φίλος. Μου είχε πει ότι εκεί γίνεται της καύλας. Κόσμος, φάσεις, χωρίς πολλά-πολλά.
Την πρώτη φορά πήγα αργά, κατά τις πέντε, κι επειδή το μαγαζί έκλεινε στις έξι, μου ‘παν τα παιδιά στην είσοδο ότι είχαν ήδη φύγει οι περισσότεροι. Λέω, δεν γαμιέται, θα ξανάρθω νωρίτερα. Έτσι κι έγινε.
Μερικές μέρες μετά ήμουν στην Ομόνοια και λέω δεν πάω; Σε 5 λεπτά ήμουν εκεί. Μπαίνω μέσα και κατευθείαν νιώθω το vibe. Σκοτεινό, ερωτικό, χαμηλό φως, αισθησιακή φάση. Ξεναγήθηκα λίγο μόνος μου, να πιάσω το κλίμα. Σε κάνα εικοσάλεπτο, σκάει το πρώτο σοκ. Περνάω από δωμάτιο που έπαιζε πορνό και βλέπω τρεις να φασώνονται σαν να μην υπάρχει αύριο και δυο άλλους να τις παίζουν από πάνω τους. Μου σηκώθηκε, δεν λέω, αλλά πιο πολύ με σόκαρε αυτό το αγνό το αληθινό της στιγμής — άντρες που χαίρονται τον έρωτα χωρίς κόμπλεξ και ενοχές.
Πιο κάτω, ένας μου χάιδεψε τον πούτσο πάνω από την πετσέτα, αλλά δεν με ψήνει και φεύγω.
Και τότε μπαίνει μέσα ο μαύρος. Λιγνός, γυμνασμένος, πρόσωπο καθαρό και βλέμμα που τα λέει όλα. Από πίσω του εγώ — και μαζί μου μισό μαγαζί. Δεν τον πλησίασα αμέσως. Τον καρφώνω από μακριά . Όταν τελικά του την έπεσα στα ίσια, δεν έκατσε. Έφυγε. Οκ λέω, γούστα είναι αυτά.
Πάω για ντουζ και βλέπω άλλον τύπο — πιο Έλληνας, αλλά κορμάρα, τουρλοτός κώλος, πλάτη δουλεμένη. Τον κοιτάω, με κοιτάει, και βλέπει ότι μου σηκώθηκε. Έρχεται δίπλα μου διακριτικά και πέφτει με τα μούτρα. Πιπώνει λυσσασμένα. Ο φωτισμός εκεί στις ντουζιέρες σε ξεκλειδώνει. Είναι σαν σκηνικό από άγρια τσόντα, αλλά στο ζωντανό.
Κι εκεί σκάει ο μαύρος ξανά. Μας βλέπει και πλησιάζει. Του κάνουμε νεύμα και μπαίνει στο παιχνίδι. Από ‘κει και πέρα, έγινε της καύλας. Πίπες, γαμήσια, βογγητά. Ο ένας στα τέσσερα στο μάρμαρο, εγώ τον πηδάω, μετά ο μαύρος, και μετά πάλι εγώ. Και την ώρα που πηδιόταν, είχε τον άλλο στην πίπα. Κανονικά: πίπα-κώλο, όπως πρέπει.
Κάποια στιγμή μου στήνεται ο μαύρος. Δεν χαρίστηκα. Τον πήρα κι αυτόν. Πότε τον έναν, πότε τον άλλο. Ο ρυθμός δεν έπεφτε. Ήμασταν τρεις, αλλά νιώθαμε σαν μια μηχανή ηδονής. Στο μεταξύ, στην άλλη άκρη της αίθουσας, 3-4 τύποι είχαν μαζευτεί και τις έπαιζαν κοιτώντας μας.
Πρώτη φορά ένιωσα τόσο απελευθερωμένος για να κάνω αυτό που θέλω. Δεν με ένοιαζε ποιος με κοιτάει, ποιος ακούει. Όταν τελείωσα, τους έχυσα στο στόμα και δεν άφησαν σταγόνα να πάει χαμένη. Μετά ήταν η σειρά του μαύρου. Έπαιζε την πούτσα του, ο άλλος τον περίμενε με το στόμα ανοιχτό, εγώ από πίσω του χάιδευα το στέρνο του, του έπαιζα τις ρόγες. Πριν χύσει, του χώνω δάχτυλο στον κώλο. Ο τρίτος δεν έχυσε, αλλά δεν πειράζει — ο μαύρος μας φίλησε και σηκώθηκε κι έφυγε σαν κύριος.
Εγώ και ο άλλος συνεχίσαμε λίγο, με φίλησε, με έγλειψε όπως ήθελε και μετά χωρίσαμε ήρεμα.
Έκατσα λίγο, ξεκουράστηκα και μια ώρα μετά έπαιξε και δεύτερο γύρο με άλλον — στο δωμάτιο του αυτή τη φορά. Έγινε το σώσε. Ξανατελείωσα. Δεύτερη φορά, και μάλιστα πιο έντονα.
Αυτή ήταν η πρώτη μου φορά στο ΗΡΑ. Πέρασα γαμάτα, πιο καλά απ’ όσο περίμενα. Έκτοτε, ξαναπήγα πολλές φορές. Και κάθε φορά είναι διαφορετική, και κάθε φορά λέω "ευτυχώς που ήρθα".
Εκεί μέσα ο κόσμος ξέρει γιατί πάει. Είναι διακριτικός αλλά καυλωμένος. Αν είσαι κι εσύ αποφασισμένος, δε φεύγεις ποτέ στεγνός. Όλο και κάτι θα γίνει. Όλο και κάποιος θα σε δει. Κι αν είσαι ανοιχτός, μπορεί να ζήσεις πράγματα που ούτε στα πιο υγρά σου όνειρα δεν φανταζόσουν.
Ήθελα καιρό να γράψω για την πρώτη μου φορά στο ΗΡΑ. Ελπίζω να σας άρεσε.
Την πρώτη φορά πήγα αργά, κατά τις πέντε, κι επειδή το μαγαζί έκλεινε στις έξι, μου ‘παν τα παιδιά στην είσοδο ότι είχαν ήδη φύγει οι περισσότεροι. Λέω, δεν γαμιέται, θα ξανάρθω νωρίτερα. Έτσι κι έγινε.
Μερικές μέρες μετά ήμουν στην Ομόνοια και λέω δεν πάω; Σε 5 λεπτά ήμουν εκεί. Μπαίνω μέσα και κατευθείαν νιώθω το vibe. Σκοτεινό, ερωτικό, χαμηλό φως, αισθησιακή φάση. Ξεναγήθηκα λίγο μόνος μου, να πιάσω το κλίμα. Σε κάνα εικοσάλεπτο, σκάει το πρώτο σοκ. Περνάω από δωμάτιο που έπαιζε πορνό και βλέπω τρεις να φασώνονται σαν να μην υπάρχει αύριο και δυο άλλους να τις παίζουν από πάνω τους. Μου σηκώθηκε, δεν λέω, αλλά πιο πολύ με σόκαρε αυτό το αγνό το αληθινό της στιγμής — άντρες που χαίρονται τον έρωτα χωρίς κόμπλεξ και ενοχές.
Πιο κάτω, ένας μου χάιδεψε τον πούτσο πάνω από την πετσέτα, αλλά δεν με ψήνει και φεύγω.
Και τότε μπαίνει μέσα ο μαύρος. Λιγνός, γυμνασμένος, πρόσωπο καθαρό και βλέμμα που τα λέει όλα. Από πίσω του εγώ — και μαζί μου μισό μαγαζί. Δεν τον πλησίασα αμέσως. Τον καρφώνω από μακριά . Όταν τελικά του την έπεσα στα ίσια, δεν έκατσε. Έφυγε. Οκ λέω, γούστα είναι αυτά.
Πάω για ντουζ και βλέπω άλλον τύπο — πιο Έλληνας, αλλά κορμάρα, τουρλοτός κώλος, πλάτη δουλεμένη. Τον κοιτάω, με κοιτάει, και βλέπει ότι μου σηκώθηκε. Έρχεται δίπλα μου διακριτικά και πέφτει με τα μούτρα. Πιπώνει λυσσασμένα. Ο φωτισμός εκεί στις ντουζιέρες σε ξεκλειδώνει. Είναι σαν σκηνικό από άγρια τσόντα, αλλά στο ζωντανό.
Κι εκεί σκάει ο μαύρος ξανά. Μας βλέπει και πλησιάζει. Του κάνουμε νεύμα και μπαίνει στο παιχνίδι. Από ‘κει και πέρα, έγινε της καύλας. Πίπες, γαμήσια, βογγητά. Ο ένας στα τέσσερα στο μάρμαρο, εγώ τον πηδάω, μετά ο μαύρος, και μετά πάλι εγώ. Και την ώρα που πηδιόταν, είχε τον άλλο στην πίπα. Κανονικά: πίπα-κώλο, όπως πρέπει.
Κάποια στιγμή μου στήνεται ο μαύρος. Δεν χαρίστηκα. Τον πήρα κι αυτόν. Πότε τον έναν, πότε τον άλλο. Ο ρυθμός δεν έπεφτε. Ήμασταν τρεις, αλλά νιώθαμε σαν μια μηχανή ηδονής. Στο μεταξύ, στην άλλη άκρη της αίθουσας, 3-4 τύποι είχαν μαζευτεί και τις έπαιζαν κοιτώντας μας.
Πρώτη φορά ένιωσα τόσο απελευθερωμένος για να κάνω αυτό που θέλω. Δεν με ένοιαζε ποιος με κοιτάει, ποιος ακούει. Όταν τελείωσα, τους έχυσα στο στόμα και δεν άφησαν σταγόνα να πάει χαμένη. Μετά ήταν η σειρά του μαύρου. Έπαιζε την πούτσα του, ο άλλος τον περίμενε με το στόμα ανοιχτό, εγώ από πίσω του χάιδευα το στέρνο του, του έπαιζα τις ρόγες. Πριν χύσει, του χώνω δάχτυλο στον κώλο. Ο τρίτος δεν έχυσε, αλλά δεν πειράζει — ο μαύρος μας φίλησε και σηκώθηκε κι έφυγε σαν κύριος.
Εγώ και ο άλλος συνεχίσαμε λίγο, με φίλησε, με έγλειψε όπως ήθελε και μετά χωρίσαμε ήρεμα.
Έκατσα λίγο, ξεκουράστηκα και μια ώρα μετά έπαιξε και δεύτερο γύρο με άλλον — στο δωμάτιο του αυτή τη φορά. Έγινε το σώσε. Ξανατελείωσα. Δεύτερη φορά, και μάλιστα πιο έντονα.
Αυτή ήταν η πρώτη μου φορά στο ΗΡΑ. Πέρασα γαμάτα, πιο καλά απ’ όσο περίμενα. Έκτοτε, ξαναπήγα πολλές φορές. Και κάθε φορά είναι διαφορετική, και κάθε φορά λέω "ευτυχώς που ήρθα".
Εκεί μέσα ο κόσμος ξέρει γιατί πάει. Είναι διακριτικός αλλά καυλωμένος. Αν είσαι κι εσύ αποφασισμένος, δε φεύγεις ποτέ στεγνός. Όλο και κάτι θα γίνει. Όλο και κάποιος θα σε δει. Κι αν είσαι ανοιχτός, μπορεί να ζήσεις πράγματα που ούτε στα πιο υγρά σου όνειρα δεν φανταζόσουν.
Ήθελα καιρό να γράψω για την πρώτη μου φορά στο ΗΡΑ. Ελπίζω να σας άρεσε.
