Επισκέπτης
In Hoc Anno Domini
Ὅτε ὁ Σαοὺλ τῆς Ταρσοῦ ἤρχισεν τὸ ταξείδιὸν του πρὸς τὴν Δαμασκὸν τὸ σύνολον τοῦ γνωστοῦ κόσμου εὑρίσκετο ἐν ὑποδουλώσει. Ὑπῆρχεν μόνον ἕν κρᾶτος, καὶ ἦτο ἡ Ρώμη. Ὑπῆρχεν εἵς αὐθέντης δι΄ ὅλον αὐτὸ τὸ κρᾶτος, καὶ ἦτο ὁ Τιβέριος Καίσαρ.
Πανταχοῦ ὑπῆρχεν τάξις, διότι ἡ χεὶρ τοῦ ρωμαϊκοῦ νόμου ἦτο μακρά. Πανταχοῦ ὑπῆρχεν ἡσυχία, ἐν τῇ κυβερνήσει καὶ ἔν τῇ κοινωνίᾳ, διότι οἱ ἑκατόνταρχοι ἐφρόντιζαν δι΄ αὐτό.
Ἀλλὰ πανταχοῦ ὑπῆρχεν καὶ ἕτερον τι. Ὑπῆρχεν καταπίεσις – δι΄ ὅσους δὲν ἦσαν φῖλοι τοῦ Τιβερίου Καίσαρος. Ὑπῆρχεν ὁ ἐφοριακὸς διὰ νὰ ἀφαιρῇ τὸν σῖτον ἐκ τοῦ ἀγροῦ καὶ τὸν βάμβακα ἐκ τῆς ἀτράκτου διὰ νὰ θρέψῃ τὰς λεγεώνας ἤ νὰ πληρώσῃ τὸ ἀκόρεστον θησαυροφυλάκιον ἐκ τοῦ ὁποίου ὁ θεϊκὸς καίσαρ ἔδιδε τὰ ἐπιδόματα εἰς τὸν λαόν. Ὑπῆρχεν ὁ πράκτωρ διὰ νὰ ἀνευρίσκῃ ἐπιδόξους μονομάχους. Ὑπῆρχαν δήμιοι διὰ νὰ σιγάσωσι ὁποιονδἠποτε προέγραφεν ὁ αὐτοκράτωρ. Διατὶ νὰ ὑπῆρχε εἵς ἄνθρωπος παρὰ μὴ διὰ νὰ ὑπηρετῇ τὸν καίσαρα;
Ὑπῆρχεν δίωξις τῶν ἀνθρώπων οἵτινες ἐτόλμουν νὰ σκέπτονται διαφόρως, οἵτινες ἤκουαν παραξένους φωνὰς ἤ ἀνεγίγνωσκαν παράξενα χειρόγραφα. Ὑπῆρχεν ὑποδούλωσις τῶν ἀνθρώπων ὥντινων αἱ φυλαὶ δὲν προήρχοντο ἐκ Ρὠμης, ἀπέχθεια δι΄ ὅσους δὲν εἶχαν τὴν γνωστὴν ὄψιν. Καὶ, πλέον ὅλων, ὑπῆρχεν παντοῦ περιφρόνησις διὰ τὴν ἀνθρώπινην ζωήν. Τὶ ἐσήμαινεν διὰ τοὺς δυνατοὺς εἵς ἄνθρωπος περισσότερος ἤ ὀλιγώτερος εἵς ἕναν συνωστισμένον κόσμον;
Τὸτε, αἴφνης, ἐφάνη ἕν φῶς ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ εἵς ἀνὴρ ἐκ Γαλιλαίας λέγει δῶτε τὰ τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ.
Καὶ ἡ φωνὴ ἐκ Γαλιλαίας, ἥτις θὰ ἀψηφοῦσεν τὸν Καίσαρα, προσέφερεν ἕν νέον Βασίλειον εἰς τὸ ὁποῖον ἕκαστος ἄνθρωπος θὰ περιεπάτῃ εὐθυτενὴς καὶ δὲν θὰ ἔκυπτεν εἰς οὐδένα παρὰ εἰς τὸν Θεόν. Ἐφ΄ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων ἐμοὶ ἐποιήσατε. Καὶ ἀπέστειλεν τὸ κήρυγμα τοῦ Βασιλείου τοῦ Ἀνθρώπου εἰς τὰς ἐσχατίας τῆς γῆς. Οὔτω τὸ φῶς ἦλθεν ἐν τῷ κόσμῳ καὶ οἱ ἄνθρωποι οἵτινες ἔζουν ἐν σκότει ἐφοβήθησαν καὶ προσεπάθησαν νὰ κλείσωσι τὸ παραπέτασμα οὕτως ὥστε νὰ πιστεύεται ἀκόμη ὅτι ἡ σωτηρία εὑρίσκετο μὲ τοὺς κρατοῦντας.
Ὅμως ἐγνωστοποιήθη ἐντὸς ὀλίγου εἰς διάφορα μέρη ὅτι ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώνει τὸν ἄνθρωπον, ὅσον καὶ ἄν οἱ ἄνθρωποι τοῦ σκότους ἐθορυβήθησαν καὶ προσεπάθησαν νὰ σβέσωσι τὸ φῶς. Ἡ φωνὴ ἔλεγεν: Γρηγορῆτε, βαδίσατε ἐνόσω ἔχετε τὸ φῶς διὰ νὰ μὴν καταπέσῃ τὸ σκότος διότι ὁ προχωρῶν ἐν σκότει δὲν γνωρίζει ποῦ βαίνει.
Εἰς τὸν δρόμον πρὸς Δαμασκὸν τὸ φῶς ἦτο λαμπρόν. Ἀλλὰ ἀργότερον καὶ ὁ Παῦλος τῆς Ταρσοῦ ἐφοβήθη. Ἐφοβήθη ὅτι ἕτερος καίσαρας, ἕτεροι προφῆται θὰ ἡμποροῦσαν κάποτε νὰ πείσωσι τοὺς ἀνθρώπους ὅτι δὲν ἦσαν παρὰ ὑπηρέται του, ὅτι οἱ ἄνθρωποι θὰ παρέδιδαν τὸ δικαίωμὰ τους ὡς τέκνα τοῦ Θεοῦ ἀντὶ πινακίου φακῆς καὶ δὲν θὰ ἐβάδιζαν πλεόν ἐλεύθεροι.
Ἐνδέχετο νὰ ἐπανέλθῃ τὸ σκότος ἐπὶ τῶν ἐθνῶν καὶ νὰ ὑπάρξῃ καύσις τῶν βιβλίων καὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ σκέπτονται μόνον τὶ θὰ φαγωσι καὶ πῶς θὰ ἐνδυθῶσι, καὶ θὰ ὑπακούωσι εἰς νέους καίσαρας καὶ ψευδοπροφήτας. Ἐνδέχετο οἱ ἄνθρωποι νὰ μὴν βλέπωσι τὸν ἀστέρα τοῦ χειμῶνος ἐν Ἀνατολῇ καὶ πᾶλιν νὰ μὴν ὑπάρχῃ οὐδὲν φῶς ἐν τῷ σκοτεῖ.
Καὶ οὕτω ὁ Παῦλος, ὁ ἀπόστολος τοῦ Ὑιοῦ τοῦ Ἀνθρώπου, ὡμίλησεν εἰς τοὺς ἀδελφοὺς του μὲ λέξεις τὰς ὁποίας θὰ ὑπενθυμίζῃ εἰς ἡμᾶς κατόπιν εἰς ὅλα τὰ ἔτη τοῦ Κυρίου:
Τῇ ἐλευθερίᾳ οὖν, ἧ Χριστὸς ἡμᾶς ἠλευθέρωσε, στήκετε, καὶ μὴ πάλιν ζυγῷ δουλείας ἐνέχεσθε.
Τὸ ἀνωτέρω ἐγράφη ὑπὸ τοῦ Vermont Royster τῷ 1949 καὶ ἀναδημοσιεύεται ἔκτοτε ὡς κύριον ἄρθρον ἑκάστην 25ην Δεκεμβρίου ὑπὸ τῆς Wall Street Journal.
Ὅτε ὁ Σαοὺλ τῆς Ταρσοῦ ἤρχισεν τὸ ταξείδιὸν του πρὸς τὴν Δαμασκὸν τὸ σύνολον τοῦ γνωστοῦ κόσμου εὑρίσκετο ἐν ὑποδουλώσει. Ὑπῆρχεν μόνον ἕν κρᾶτος, καὶ ἦτο ἡ Ρώμη. Ὑπῆρχεν εἵς αὐθέντης δι΄ ὅλον αὐτὸ τὸ κρᾶτος, καὶ ἦτο ὁ Τιβέριος Καίσαρ.
Πανταχοῦ ὑπῆρχεν τάξις, διότι ἡ χεὶρ τοῦ ρωμαϊκοῦ νόμου ἦτο μακρά. Πανταχοῦ ὑπῆρχεν ἡσυχία, ἐν τῇ κυβερνήσει καὶ ἔν τῇ κοινωνίᾳ, διότι οἱ ἑκατόνταρχοι ἐφρόντιζαν δι΄ αὐτό.
Ἀλλὰ πανταχοῦ ὑπῆρχεν καὶ ἕτερον τι. Ὑπῆρχεν καταπίεσις – δι΄ ὅσους δὲν ἦσαν φῖλοι τοῦ Τιβερίου Καίσαρος. Ὑπῆρχεν ὁ ἐφοριακὸς διὰ νὰ ἀφαιρῇ τὸν σῖτον ἐκ τοῦ ἀγροῦ καὶ τὸν βάμβακα ἐκ τῆς ἀτράκτου διὰ νὰ θρέψῃ τὰς λεγεώνας ἤ νὰ πληρώσῃ τὸ ἀκόρεστον θησαυροφυλάκιον ἐκ τοῦ ὁποίου ὁ θεϊκὸς καίσαρ ἔδιδε τὰ ἐπιδόματα εἰς τὸν λαόν. Ὑπῆρχεν ὁ πράκτωρ διὰ νὰ ἀνευρίσκῃ ἐπιδόξους μονομάχους. Ὑπῆρχαν δήμιοι διὰ νὰ σιγάσωσι ὁποιονδἠποτε προέγραφεν ὁ αὐτοκράτωρ. Διατὶ νὰ ὑπῆρχε εἵς ἄνθρωπος παρὰ μὴ διὰ νὰ ὑπηρετῇ τὸν καίσαρα;
Ὑπῆρχεν δίωξις τῶν ἀνθρώπων οἵτινες ἐτόλμουν νὰ σκέπτονται διαφόρως, οἵτινες ἤκουαν παραξένους φωνὰς ἤ ἀνεγίγνωσκαν παράξενα χειρόγραφα. Ὑπῆρχεν ὑποδούλωσις τῶν ἀνθρώπων ὥντινων αἱ φυλαὶ δὲν προήρχοντο ἐκ Ρὠμης, ἀπέχθεια δι΄ ὅσους δὲν εἶχαν τὴν γνωστὴν ὄψιν. Καὶ, πλέον ὅλων, ὑπῆρχεν παντοῦ περιφρόνησις διὰ τὴν ἀνθρώπινην ζωήν. Τὶ ἐσήμαινεν διὰ τοὺς δυνατοὺς εἵς ἄνθρωπος περισσότερος ἤ ὀλιγώτερος εἵς ἕναν συνωστισμένον κόσμον;
Τὸτε, αἴφνης, ἐφάνη ἕν φῶς ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ εἵς ἀνὴρ ἐκ Γαλιλαίας λέγει δῶτε τὰ τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ.
Καὶ ἡ φωνὴ ἐκ Γαλιλαίας, ἥτις θὰ ἀψηφοῦσεν τὸν Καίσαρα, προσέφερεν ἕν νέον Βασίλειον εἰς τὸ ὁποῖον ἕκαστος ἄνθρωπος θὰ περιεπάτῃ εὐθυτενὴς καὶ δὲν θὰ ἔκυπτεν εἰς οὐδένα παρὰ εἰς τὸν Θεόν. Ἐφ΄ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων ἐμοὶ ἐποιήσατε. Καὶ ἀπέστειλεν τὸ κήρυγμα τοῦ Βασιλείου τοῦ Ἀνθρώπου εἰς τὰς ἐσχατίας τῆς γῆς. Οὔτω τὸ φῶς ἦλθεν ἐν τῷ κόσμῳ καὶ οἱ ἄνθρωποι οἵτινες ἔζουν ἐν σκότει ἐφοβήθησαν καὶ προσεπάθησαν νὰ κλείσωσι τὸ παραπέτασμα οὕτως ὥστε νὰ πιστεύεται ἀκόμη ὅτι ἡ σωτηρία εὑρίσκετο μὲ τοὺς κρατοῦντας.
Ὅμως ἐγνωστοποιήθη ἐντὸς ὀλίγου εἰς διάφορα μέρη ὅτι ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώνει τὸν ἄνθρωπον, ὅσον καὶ ἄν οἱ ἄνθρωποι τοῦ σκότους ἐθορυβήθησαν καὶ προσεπάθησαν νὰ σβέσωσι τὸ φῶς. Ἡ φωνὴ ἔλεγεν: Γρηγορῆτε, βαδίσατε ἐνόσω ἔχετε τὸ φῶς διὰ νὰ μὴν καταπέσῃ τὸ σκότος διότι ὁ προχωρῶν ἐν σκότει δὲν γνωρίζει ποῦ βαίνει.
Εἰς τὸν δρόμον πρὸς Δαμασκὸν τὸ φῶς ἦτο λαμπρόν. Ἀλλὰ ἀργότερον καὶ ὁ Παῦλος τῆς Ταρσοῦ ἐφοβήθη. Ἐφοβήθη ὅτι ἕτερος καίσαρας, ἕτεροι προφῆται θὰ ἡμποροῦσαν κάποτε νὰ πείσωσι τοὺς ἀνθρώπους ὅτι δὲν ἦσαν παρὰ ὑπηρέται του, ὅτι οἱ ἄνθρωποι θὰ παρέδιδαν τὸ δικαίωμὰ τους ὡς τέκνα τοῦ Θεοῦ ἀντὶ πινακίου φακῆς καὶ δὲν θὰ ἐβάδιζαν πλεόν ἐλεύθεροι.
Ἐνδέχετο νὰ ἐπανέλθῃ τὸ σκότος ἐπὶ τῶν ἐθνῶν καὶ νὰ ὑπάρξῃ καύσις τῶν βιβλίων καὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ σκέπτονται μόνον τὶ θὰ φαγωσι καὶ πῶς θὰ ἐνδυθῶσι, καὶ θὰ ὑπακούωσι εἰς νέους καίσαρας καὶ ψευδοπροφήτας. Ἐνδέχετο οἱ ἄνθρωποι νὰ μὴν βλέπωσι τὸν ἀστέρα τοῦ χειμῶνος ἐν Ἀνατολῇ καὶ πᾶλιν νὰ μὴν ὑπάρχῃ οὐδὲν φῶς ἐν τῷ σκοτεῖ.
Καὶ οὕτω ὁ Παῦλος, ὁ ἀπόστολος τοῦ Ὑιοῦ τοῦ Ἀνθρώπου, ὡμίλησεν εἰς τοὺς ἀδελφοὺς του μὲ λέξεις τὰς ὁποίας θὰ ὑπενθυμίζῃ εἰς ἡμᾶς κατόπιν εἰς ὅλα τὰ ἔτη τοῦ Κυρίου:
Τῇ ἐλευθερίᾳ οὖν, ἧ Χριστὸς ἡμᾶς ἠλευθέρωσε, στήκετε, καὶ μὴ πάλιν ζυγῷ δουλείας ἐνέχεσθε.
Τὸ ἀνωτέρω ἐγράφη ὑπὸ τοῦ Vermont Royster τῷ 1949 καὶ ἀναδημοσιεύεται ἔκτοτε ὡς κύριον ἄρθρον ἑκάστην 25ην Δεκεμβρίου ὑπὸ τῆς Wall Street Journal.
