Η ασυλία δεν είναι ελληνική πατέντα. Υπάρχει παντού για έναν απλό λόγο:
αν κάθε πολιτικός κινδύνευε με μηνύσεις για κάθε απόφαση, δεν θα περνούσε κανένας νόμος.
Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι αλλού:
ότι η ασυλία δεν λειτουργεί ως προστασία της πολιτικής λειτουργίας, αλλά ως
δίχτυ ασφαλείας για πρόσωπα.
Γιατι υπαρχουν δυναμεις που δε θελουν να ψαχνουν για προσωπικο καθε λιγο και λιγακι
Από εκεί και πέρα, το θέμα δεν είναι μόνο θεσμικό. Είναι και θέμα πραγματικής ισχύος.
Στον σύγχρονο κόσμο δεν χρειάζεται να έχεις στρατό σε μια χώρα για να την ελέγχεις.
Ο έλεγχος γίνεται μέσω:
- οικονομικής εξάρτησης
- τραπεζικού συστήματος
- πολιτικής πίεσης
- και κυρίως μέσω του ποιοι θεωρούνται “αποδεκτοί” μέσα στο σύστημα
Το είδαμε καθαρά στην κρίση, όταν αποφάσεις όπως το κλείσιμο των τραπεζών πάρθηκαν υπό πίεση από θεσμούς όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, χωρίς πραγματική δυνατότητα άρνησης από την ελληνική πλευρά.
Αυτό δεν σημαίνει ότι “δεν φταίνε οι δικοί μας”.
Σημαίνει ότι λειτουργούν μέσα σε ένα πλαίσιο όπου:
- οι επιλογές είναι περιορισμένες
- και η απόκλιση έχει κόστος που λίγοι μπορούν ή θέλουν να αναλάβουν
Σε αυτό το πλαίσιο, τα ΜΜΕ και οι μηχανισμοί επιρροής παίζουν κρίσιμο ρόλο.
Δεν αποφασίζουν μόνα τους, αλλά:
- ανεβάζουν ή εξαφανίζουν θέματα
- ενισχύουν ή αποδυναμώνουν πρόσωπα
- διαμορφώνουν το τι θεωρείται “σοβαρή επιλογή”
Οπότε δεν είναι τυχαίο ότι όποιος βγαίνει εκτός γραμμής δυσκολεύεται να επιβιώσει πολιτικά.
Όχι απαραίτητα γιατί “τον κόβουν με εντολή”, αλλά γιατί το σύστημα συνολικά τον απορροφά ή τον απομονώνει.
Τέλος, η αποχή δεν είναι απλά αδιαφορία,
είναι ένδειξη ότι ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας δεν βλέπει ουσιαστική επιλογή.
Και εκεί είναι το πιο επικίνδυνο σημείο:
όταν η συμμετοχή μειώνεται, αυτοί που μένουν καθορίζουν το αποτέλεσμα χωρίς πραγματική πίεση για λογοδοσία.
**
Προσπαθησα να απαντησω στο αρχικο ποστ αλλα και στα σχολια που ειδα παρακατω!
