Το ιδανικο σημερα ειναι να ξεκινησει ενας νεος μια σχεση νωρις (ιδανικα πριν τα 20) και να ζυμωθει το ζευγαρι μαζι, στην πορεια του χρονου μεσα στη δυσκολη ελληνικη οικονομια με τα τοσα εμποδια.
Αμα φτασεις 40+ για τις μικρες εισαι πολυ μεγαλος ενω οι μεγαλυτερες εχουν ζυμωθει διαφορετικα, και δυσκολο να ταιριαξουν τα χνωτα σας, ασε που οι καλες εχουν ηδη καβατζωθει πριν τα 30 η και τα 25, με ταχυτητα που απορροφουνται τα νεα iphones.
Η απόλυτη καταστροφή.
Το έχω δει δυο φορές το έργο να συμβαίνει. Και στις δύο περιπτώσεις, μουροχαύλιασαν παρέα ώσπου η γυναίκα έπαθε παροξυσμό σκεπτομενη πως 'έχασε τη ζωή της' βλέποντας φίλες κι άσχετες στα σόσιαλ να παρτάρουν σε κάθε γωνιά του κόσμου.
Άλλαξαν οι εποχές είπαμε, τώρα υπάρχουν τα σόσιαλ!
Τις βλέπει όλες να χαίρονται τα καλύτερα τους χρόνια των ντουζενιών τους με γκόμενους, εξόδους -κάποιες θα πιαστούν και καλά (ή έτσι θα το πουλήσουν κλασικά) κλπ. κλπ. Κι αυτή με τον ζαχαρούλη της στον καναπέ να βλέπουν σειρούλες στο νέτφλιξ....
Συγνώμη, αλλά λογικό είναι κάπου να απασφαλίσει η άλλη και να της γυρίσει το μάτι ανάποδα.......
Όσο για τον άνδρα.....που την έβγαλε με την ίδια γκόμενα από τα 20 του....καλύτερα νεκρός παιδιά!
Όπως κι η γυναίκα, έτσι κι αυτός πέταξε ευκαιρίες να ζήσει πράγματα κλπ. Κι όταν τον αφήσει η γκόμενα αυτή, θα χάσει τη γη κάτω από τα πόδια του, και θα μείνει άπειρος, άμπαλος κι άοπλος σ ένα χαράκωμα στη μάχη της απόγνωσης.......Σαν τη σκηνή με την απόβαση στη Νορμανδία από τον στρατιώτη Ράιαν, έχει φαγωθεί λάχανο για πλάκα.
Και να το πάμε παραπέρα, ξέρω αρκετές κοπέλες που πέρασαν τα νιάτα τους σε μακρόχρονες σχέσεις οι οποίες διαλύθηκαν (είτε απο αυτές είτε από τους άνδρες).
Παρά την πληθώρα των επιλογών που έχουν στα πόδια τους, κάποιες δεν καταφέρνουν να ξεπεράσουν και να σταθούν στα πόδια τους. Αν τις έχει αφήσει ο άνδρας και πληγωθούν, πολλές δεν εμπιστεύονται και δεν ανοίγονται σε κανέναν μετά. Χώρια που κακιώνουν κιόλας!
Από το ζευγάρι που ταν από τα 20 μαζί, ένας μόνο θα σωθεί είς βάρος του άλλου.
Οι 'καβατζωμένες καλές' είναι οι πεταμένες του αύριο κι αλίμονο σ όποιον βρεθεί στο διάβα τους!
Κι ας φροντίσουμε πρωτίστως να μην γίνουμε εμείς οι 'πεταμένοι' γιατί δε θα χουμε καν διάβα.