Οι περισσότεροι άνθρωποι δε θα περίμεναν ποτέ ότι εκεί που μένω μπορεί να υπάρχει ένας οίκος ανοχής ή κάποιο ινστιτούτο μασάζ: ένα ωραίο μπανγκαλόου σε ένα ήσυχο δρομάκι ενός ήρεμου χωριού στο Bedfordshire. Αλλά ακριβώς από εκεί διευθύνω έναν οίκο ανοχής προσφέροντας μασάζ και σεξουαλικές υπηρεσίες τα τελευταία 12 χρόνια.

Πάντα ήμουν ανοιχτό άτομο και δε μου αρέσει κρατάω μυστικά. Όταν μετακόμισα εκεί πριν από 10 χρόνια, προσκάλεσα τους ανθρώπους του χωριού για ένα μπάρμπεκιου. Ανήγγειλα τότε σε όλους ότι θα εργάζομαι στο σπίτι με μια ομάδα έξι πιο μεγάλων από μένα γυναικών προσφέροντας σεξ, και ότι ίσως θα βλέπουν δύο ή τρεις άνδρες να μας επισκέπτονται κάθε μέρα. Κανείς δε φάνηκε να νοιάζεται. Στην πραγματικότητα, οι πιο ηλικιωμένοι γείτονές μου ήταν ενθουσιασμένοι. Είπαν ότι οι περισσότεροι νέοι άνθρωποι της περιοχής φεύγουν για τις δουλειές τους και θα ήταν ωραίο να υπάρχει κάποιος εκεί κατά τη διάρκεια της μέρας.

Η Claire Finch (φωτό) λέει: Δεν θα περιέγραφα τον εαυτό μου ως πόρνη, θα έλεγα ότι είμαι συνοδός. Παντρεύτηκα νέα, στα 17, και σπούδασα φυσιοθεραπεία και αρωματοθεραπεία. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα πήρα διαζύγιο και είχα ανάγκη από χρήματα για να πληρώνω ένα δάνειο που είχα πάρει. Πήγα σε μια συνέντευξη για μασέζ και μου ζήτησαν να προσφέρω μασάζ γυμνόστηθη με «χειροποίητη» ανακούφιση, γνωστή και ως χάπι εντ. Δεν ήθελα ιδιαίτερα να το κάνω, αλλά χρειαζόμουν τα λεφτά, και από τότε έχω κερδίσει πολλά χρήματα κάνοντας αυτή τη δουλειά.

Από την αρχή ένιωσα ότι ήμουν αποδεκτή στο χωριό. Υποθέτω ότι τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αν με έβλεπαν γυμνή στην αυλή μου να μαστιγώνω κάποιον πελάτη, αλλά ήμουν πάντα πολύ διακριτική. Το μόνο πράγμα που μπορεί να δουν οι γείτονες στον κήπο μου είναι κάποιες αγελάδες ή πρόβατα που το σκάνε απ’ τη διπλανή φάρμα. Μια γειτόνισσα μου 85 ετών αστειεύεται μαζί μου όλη την ώρα. Όταν ο δρόμος μου επισκευαζότανε, άφηνε τους πελάτες μου να παρκάρουν στο δικό της λέγοντάς μου «Στέλνε τους σε μένα να τους περιποιηθώ εγώ».

Φέρομαι στους γείτονές μου με σεβασμό, και με σέβονται κι αυτοί με τον ίδιο τρόπο. Ποτέ δεν είχα πελάτη απ’ το χωριό, αλλά αρκετοί είναι απ’ τις γύρω περιοχές. Δεν είναι σπάνιο να τους συναντώ στο σούπερ μάρκετ και όταν με βλέπουν, σπρώχνω γρήγορα το καροτσάκι μου σε άλλο διάδρομο για να μη τους φέρω σε αμηχανία. Πιο πολύ ακούμε για τη «ροζ» πλευρά της πορνείας, αλλά σπάνια για πιο πεζά θέματα. Τις περισσότερες φορές σκέφτομαι: «Εντάξει είδα μερικούς πελάτες σήμερα, τώρα μπορώ να πάω να πληρώσω τους λογαριασμούς μου».

Οι άνθρωποι έχουν πολλές παρανοήσεις σχετικά με τους οίκους ανοχής. Ελέγχω τους πελάτες μου απ’ το τηλέφωνο και οι συναντήσεις μου είναι μόνο με ραντεβού. Δεν υπάρχουν εδώ ναρκωτικά, ανήλικα κορίτσια ή γυναίκες θύματα παράνομου εξαναγκασμού σε πορνεία. Έχουμε όλα τα είδη των πελατών: επιχειρηματίες, έναν ιερέα, αστυνομικούς, άτομα με αναπηρίες και πολλούς ηλικιωμένους άνδρες, κυρίως χήρους. Το σεξ είναι μόνο ένα μικρό μέρος της υπηρεσίας. Συχνά είμαστε μόνοι και θέλουμε λίγο συντροφιά, έτσι καθόμαστε και απολαμβάνουμε ένα ωραίο φλιτζάνι τσάι.

Ένας χήρος κάθε φορά που με επισκέπτεται μου μιλάει για το θάνατο της γυναίκας του. Είναι σα να υπάρχει μια αλληλοφροντίδα. Οι πελάτες μου μού φέρονται σα να είμαι μέλος της οικογένειάς τους. Μου φέρνουν να δω φωτογραφίες απ’ τους σκύλους τους, τα εγγονάκια ακόμα και τα λουλούδια τους. Με εμπιστεύονται και αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της δουλειάς μου.

Επίσης με υποστήριξαν πολύ όλα αυτά τα χρόνια. Η ζωή μου γύρισε ανάποδα όταν πριν από δυο χρόνια η αστυνομία εισέβαλε στο μπανγκαλόου μου και με υποχρέωσε να κλείσω τον οίκο. Η υπόθεση κατέληξε στο δικαστήριο τον Απρίλιο και ήμουν πάρα πολύ τρομοκρατημένη. Από νομικής άποψης μια γυναίκα μπορεί να εκδίδεται μόνη της, αλλά όχι δύο ή περισσότερες μαζί. Είναι τρελό το γεγονός ότι μπορούν να υπάρχουν μια σειρά από 20 σπίτια με μία γυναίκα να εκδίδεται σε κάθε ένα απ’ αυτά, αλλά αν υπάρχουν δύο γυναίκες σε ένα σπίτι, παραβιάζεται ο νόμος. Είπα την αλήθεια στο δικαστήριο. Από τεχνικής άποψης μπορεί να ήμουν παράνομη, αλλά το δικαστήριο χρησιμοποίησε την κοινή λογική και με απάλλαξε για τη διατήρηση του οίκου ανοχής. Ήμουν κατενθουσιασμένη. Τώρα κάνω μια εκστρατεία μαζί με τον αγγλικό Σύλλογο εκδιδομένων προσώπων για να αλλάξει ο νόμος έτσι ώστε μια μικρή ομάδα γυναικών να μπορούν να εργάζονται μαζί για λόγους ασφαλείας.

Είχα φοβερή ανταπόκριση από τότε που κέρδισα την υπόθεση. Πολλοί απ’ τους γείτονές μου ήρθαν σε επαφή μαζί μου για να μου πουν πόσο χάρηκαν για μένα. Ένας γείτονας 83 ετών μου τηλεφώνησε για να μου ζητήσει συγγνώμη που δεν ήταν κοντά μου. Ένα απ’ τα πιο σημαντικά πράγματα που μου δίδαξε η δουλειά μου είναι να μη κάνω βιαστικές κρίσεις για τους ανθρώπους. Ποτέ δε μπορείς να κρίνεις κάποιον από αυτό που κάνει και νομίζω ότι οι άνθρωποι που ζούνε γύρω μου το γνωρίζουν αυτό πολύ καλά.

Πηγή: guardian.co.uk